Μια μέρα σαν σήμερα, 30 Μαΐου 1977 έφυγε από την ζωή ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α' Παγκόσμιο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία ενώ στην Κατοχή ήταν μέλος του ΕΑΜ και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Του Ευθύμιου Σακκά
Γεννημένος το 1889 στο Χιλιομόδι Κορινθίας, ο Βασίλης Ρώτας είχε σπουδάσει ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, ενώ εκείνη την περίοδο άρχισε να δραστηριοποιείται και στον δημοσιογραφικό τομέα γράφοντας σε διάφορα έντυπα κυρίως χρονογραφήματα και κριτικές θεάτρου.
Το 1908 άρχισε να δημοσιεύει στο περιοδικό Νουμάς ενώ άρθρα, διηγήματα, κριτική θεάτρου και μαρτυρίες του δημοσιεύονταν στον παράνομο τύπο στη διάρκεια της κατοχής, τα Ελεύθερα Νέα, τη Βραδυνή, την Πρωία, την Εστία και στο περιοδικό Θέατρο (1961-1965) και στον Λαϊκό Λόγο (1965-1967). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του περιοδικού Ελληνικά Γράμματα και ίδρυσε μαζί με άλλους φοιτητές στα 1910 τη Φοιτητική Συντροφιά.
Πολέμησε στους Βαλκανικούς, στον Α' Παγκόμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία ενώ πήρε μέρος και στην Εθνική Αντίσταση
Το 1910 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) σαν ανθυπολοχαγός, στις μάχες Κιλκίς, Ναλμπάγκιοϊ, Τζουμαγιά, Ουράνοβο, Σέτε Βρατς, Στενά της Κρέσνας, Σιμιτλί. Στη διάρκεια του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, στα 1916, υπηρετούσε ως αξιωματικός στο Δ΄ Σώμα Στρατού, στην Καβάλα. Ολόκληρο το Δ΄ Σώμα Στρατού μεταφέρθηκε στο (Γκέρλιτς) της Πολωνίας, σε μια ιδιότυπη αιχμαλωσία, μέχρι το 1919. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και για δύο χρόνια (1921-1922) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία του Βερολίνου.
(...) υπήρξε ιδρυτής του Λαϊκού Θεάτρου Αθηνών που λειτούργησε για μια επταετία και έκλεισε κατά την δικτατορία τού Μεταξά και αργότερα ίδρυσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο και το Θέατρο του βουνού.
Μετά το 1927 θα ασχοληθεί πάλι με την συγγραφή και το θέατρο. Το έργο του περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές, διηγήματα και μελέτες για το θέατρο, αλλά έγινε κυρίως γνωστός για τις μεταφράσεις του και την δραστηριότητά του στο χώρο του θεάτρου.
Συγκεκριμένα έχει μεταφράσει το σύνολο τού έργου του William Shakespeare, για τον οποίο είχε γράψει πως ήταν «Μάστορης στη δουλειά του και δάσκαλος στην κοινωνία του». Είχε επίσης μεταφράσει κείμενα του Τολστόι, του Τίρσο ντε Μολίνα και του Σίλερ.
Ιδρυτής του «Λαϊκού Θεάτρου Αθηνών» και του θεάτρου του Βουνού
Από την άλλη υπήρξε ιδρυτής του Λαϊκού Θεάτρου Αθηνών που λειτούργησε για μια επταετία (1930-1937) και έκλεισε κατά την δικτατορία τού Μεταξά και αργότερα ίδρυσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο με συνεργάτες τον Μάρκο Αυγέρη, τη Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Αντώνη Φωκά, τον Μάνο Κατράκη κ.ά και το Θέατρο του Βουνού διευθύνοντας τον Θεατρικό Όμιλο ΕΠΟΝ Θεσσαλίας, στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας και στον θεσσαλικό κάμπο (1944, με τη συνεργασία ηθοποιών, λογοτεχνών και μελών της ΕΠΟΝ) με τον οποίο έδωσε θεατρικές παραστάσεις στο βουνό και σε χωριά της Θεσσαλίας. Δίδαξε επίσης στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Πειραιώς.
«Ελευθερία, Θέατρο και Γλώσσα» ήταν για τον Ρώτα οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την παιδεία και την προκοπή ενός λαού, για την πολιτιστική συνέχεια ενός έθνους.
Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Από το τέλος της δεκαετίας του '40 συντρόφισσά του ήταν η συγγραφέας Βούλα Δαμιανάκου (1922-2016), με την οποία έζησε από το 1954 στη Νέα Μάκρη.
Ο Βασίλης Ρώτας πέθανε το 1977 στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών.
Το 1920 είχε παντρευτεί με την παιδική του φίλη Κατερίνη Γιαννακοπούλου, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: τον Ρένο (γιατρό) (1922-2012), την Μαρούλα (ηθοποιό) (1925-1996) και τον Νικηφόρο (συνθέτη) (1929-2004).
