Επτά νέες προτάσεις πεζογραφίας και ποίησης απ’ όλο τον κόσμο έρχονται από τις εκδόσεις Βακχικόν. Εικόνα: Από το μυθιστόρημα «Έσχατη τραγωδία» του Αμπντουλάι Σιλά.
Επιμέλεια: Book Press
Επτά νέες προτάσεις πεζογραφίας και ποίησης απ’ όλο τον κόσμο έρχονται από τις εκδόσεις Βακχικόν. Ένα σκανδιναβικό αστυνομικό μυθιστόρημα από τα Νησιά Φερόε, ένα μυθιστόρημα και μία συλλογή διηγημάτων από την Ουκρανία και δυο ακόμη μυθιστορήματα από την Αίγυπτο φιλοδοξούν να καθηλώσουν τους αναγνώστες. Η ποίηση μιας αυτόχθονης Ινουίτ του Καναδά επιχειρεί να τους συντροφεύσει ανοίγοντας νέους ορίζοντες.
Ο χορός των νεκρών (μτφρ. Κωνσταντίνα Στασινού) του Γιόγκβαν Ίσακσεν
Σε ένα απομονωμένο ακρωτήρι των Νησιών Φερόε, κάποιοι μαθητές λυκείου ανακαλύπτουν ένα πτώμα στην παραλία. Πρόκειται για το σώμα ενός άντρα που δέθηκε με αλυσίδες στα βράχια και αφέθηκε να πνιγεί στο γέμισμα της παλίρροιας.
Καθώς ο δημοσιογράφος Χάνις Μάρτινσον ερευνά την υπόθεση, ανακαλύπτει μία σειρά θανάτων που φέρουν παρόμοια, ανησυχητικά χαρακτηριστικά. Όλα τα ίχνη οδηγούν σε μία τοπική εξέγερση που συνέβη αρκετές δεκαετίες νωρίτερα και δίχασε την τοπική κοινωνία. Ενώ οι συνέπειές της γίνονται εμφανείς με οδυνηρό τρόπο στο παρόν, σύντομα η έρευνα του Χάνις θέτει σε κίνδυνο και τη δική του ζωή. Θα καταφέρει να φτάσει στη λύση του μυστηρίου προτού να είναι πολύ αργά;
Οι γυναίκες μου (μτφρ. Βίκυ Πορφυρίδου) της Γιούλια Ιλούχα
Ουκρανία, 2022. Μετά τη ρωσική εισβολή στα ουκρανικά εδάφη, ο διεθνής Τύπος σπεύδει να μετρήσει νεκρούς και τραυματίες, να καταγράψει στρατηγικές, να κάνει προβλέψεις. Τι συνέβη όμως στους πολίτες της χώρας; Τι απέγιναν οι γυναίκες; Γυναίκες που ήρθαν αντιμέτωπες με την ατέρμονη βία του πολέμου. Κάποιες αναγκάστηκαν να σωπάσουν, άλλες έχασαν τους αγαπημένους τους, μερικές δεν το έβαλαν κάτω και κατάφεραν να επιβιώσουν, άλλες κατέρρευσαν.
Σε όλες αυτές έρχεται να δώσει φωνή η Γιούλια Ιλούχα, φωτίζοντας σε σαράντα σύντομα διηγήματα την επίδραση του ρωσο-ουκρανικού πολέμου στις ψυχές των απλών ανθρώπων. Μέσα από θραύσματα ζωής ποιητικά, με πρωταγωνιστές ανώνυμους, αυτές οι συναισθηματικά φορτισμένες αφηγήσεις, που κινούνται ανάμεσα στον πόνο και τη χαρά, έρχονται να τονίσουν ένα μήνυμα αντιπολεμικό, άχρονο και οικουμενικό.
Ρωτήστε τη Μίγιετσκα (μτφρ. Ντάρια Σιντορένκο) της Γιεβγένια Κουζνετσόβα
Δύο αδελφές, η Μίγια και η Λίλια, περνούν το καλοκαίρι τους στο παλιό σπίτι της γιαγιάς τους, έναν τόπο γεμάτο αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία. Η γιαγιά Τέα, ενενήντα έξι χρονών πια, νιώθει σιγά-σιγά το τέλος της να κοντοζυγώνει, ενώ η κόρη της, και μητέρα των κοριτσιών, φοβάται να αναλάβει τη θέση της γηραιότερης στην οικογένεια.
Ο τόπος, κατάφυτος από αγριόχορτα και θάμνους, μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο, να βυθίζεται στη λήθη. Ωστόσο, τα κορίτσια θα του δώσουν ξανά ζωή. Το σπίτι αλλάζει, μαζί με τις ζωές των τεσσάρων γενιών γυναικών που κατοικούν σε αυτό, καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του.
Μια βαθιά, οικεία ιστορία για τις αδελφικές και μητρικές σχέσεις, η οποία φωτίζει τους μοναδικούς δεσμούς που υπάρχουν μεταξύ των γυναικών σε μια οικογένεια.
Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2022
Έσχατη τραγωδία (μτφρ. Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου) του Αμπντουλάι Σιλά
Η νεαρή Ντάνι εγκαταλείπει το χωριό της στη Γουινέα-Μπισάου για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή στην πρωτεύουσα. Εκεί θα καταλήξει υπηρέτρια σε μια οικογένεια Πορτογάλων αποικιοκρατών. Η κυρία του σπιτιού πασχίζει να σώσει την ψυχή της κοπέλας μέσω των θρησκευτικών διδαχών, ενώ ο σύζυγός της έχει λιγότερο έντιμες προθέσεις. Η Ντάνι θα βρεθεί αντιμέτωπη με την πατριαρχία, τις ταξικές ανισότητες, τον ρατσισμό, και θα προσπαθήσει μέσα από τη μόρφωση να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της, αψηφώντας τα όρια που προσπαθεί να της επιβάλει η κοινωνία.
Η Έσχατη τραγωδία είναι η ιστορία της ευρύτερης πάλης ενός ολόκληρου λαού για αξιοπρέπεια και αυτοκυριαρχία σε μια χώρα που αρχίζει να αμφισβητεί την πορτογαλική αποικιοκρατία, μια βαθιά κριτική της κοινωνικής αδικίας και των δομών εξουσίας εκείνης της εποχής.
Η μαγεία του τιρκουάζ (μτφρ. Μαριάννα Αβούρη) της Μάι Χάλεντ
Έπειτα από ένα παρ’ ολίγον θανατηφόρο ατύχημα -ή μήπως ήταν απόπειρα αυτοκτονίας;- η Νιρβάνα, ενώ βρίσκεται σε κώμα, ξεκινά ένα ταξίδι μέσα από αναμνήσεις και μυστικά. Σκέφτεται τις επιλογές που έκανε στη ζωή της και εκείνες που τελικά δεν έκανε. Την ίδια στιγμή, η Λέιλα προσπαθεί να βγάλει νόημα από το πεπρωμένο της θείας της, αμφισβητώντας ενοχικά τους δικούς της φόβους και τις αποτυχίες.
Από την ηλιόλουστη Αλεξάνδρεια μέχρι τις Βαυαρικές Άλπεις, η Μάι Χάλεντ εξερευνά τις λεπτές αποχρώσεις των οικογενειακών σχέσεων και των ατομικών επιλογών, προσφέροντας στον αναγνώστη μια ιστορία για την αποδέσμευση από την παράδοση και για τα όνειρα που επιστρέφουν για να μας στοιχειώσουν. Τελικά, πόσα κομμάτια μας χάνονται μέσα στις σκιές των άλλων;
Καφές με γεύση αποχωρισμού (μτφρ. Νίνα Θεοδωράκη) της Σάμαρ Σαλέμα
Ανάμεσα σε δύο γέφυρες, εκείνη του ποταμού Ορόντη στην Τουρκία και την Πον Ντεζ Αρ στο Παρίσι, γεννιέται και ανθίζει μια ιστορία αγάπης, ένα ειδύλλιο δύο ανθρώπων από την Αίγυπτο και τη Συρία, που αρχίζει και τελειώνει με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου. Μια ιστορία για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα, την απώλεια, τη νοσταλγία για την πατρίδα, και την απομόνωση.
Στον Καφέ με γεύση αποχωρισμού, η Σάμαρ Σαλέμα προσφέρει στον αναγνώστη κάτι παραπάνω από μια ρομαντική αφήγηση, ρίχνοντας φως στα πολιτικά γεγονότα του αραβικού κόσμου.
Ακία: Η άλλη πλευρά (μτφρ. Πηνελόπη Ζαλώνη) της Νόρμα Ντάνινγκ
Στην ποιητική της συλλογή Ακία: Η άλλη πλευρά, η Νόρμα Ντάνινγκ τιμά τους Iνουίτ του παρελθόντος, εκείνους που ζουν τώρα αλλά και όσους θα έρθουν στο μέλλον. Για την ίδια, δεν είναι αποδεκτό το γεγονός ότι οι Ίνουίτ, παιδιά και ενήλικες, πέθαναν και θάφτηκαν σε τάφους χωρίς επιγραφή, με τα σώματά τους να μην επιστρέφουν στους αγαπημένους τους.
Δεν μπορεί να είναι επιτρεπτό το ότι οι συγγενείς τους δεν ενημερώθηκαν ποτέ για τον θάνατό τους ή για το πού θάφτηκαν, επειδή η καταγραφή των νεκρών Ινουίτ απλά δεν ήταν αρκετά σημαντική για τις Καναδικές Αρχές. Η συγγραφέας οραματίζεται έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αποικιοκρατία, έναν κόσμο χωρίς παρεμβάσεις στις ζωές των Ίνουίτ. Είναι στο χέρι μας να τον δημιουργήσουμε.
Κοιτάξτε αυτούς τους Εσκιμώους,
που φορούν τις γούνες τους και αρπάζουν τα δόρατα
μουγκρίζοντας και γρυλίζοντας για το πλήθος που είχε έρθει
να κοιτάξει μέσα στα κλουβιά τους, επιβεβαιώνοντας
τις υποψίες τους πως
οι Ινουίτ είναι μονάχα ζώα.
Τα σώματα των Ινουίτ δεν έχουν αξιοπρέπεια.
