Το βράδυ, λίγο μετά τη δύση, ένα ποίημα σαν καληνύχτα. Απόψε, Τσάρλι Τσάπλιν από τη συλλογή Κάθοδος του Τάσου Γαλάτη.
Επιμέλεια: Οράτιος
♠ ♠ ♠
Τσάρλι Τσάπλιν
Και ξαφνικά, όπως συνέβαινε συχνά τα χρόνια εκείνα
στα πλανόδια σινεμά η οθόνη σκοτεινιάζει,
ξεχάστηκε ο χειριστής του στρόφαλου, παίρνει φωτιά η ταινία
κι όλες οι μορφές πνίγονται στις φλόγες της·
ο Νότης και οι αδελφές του
η Στέλλα του Γαβρίλη και το πιάνο της
οι Ελασίτες και οι Χίτες
τα τεθωρακισμένα και τα οδοφράγματα.
Σκοτάδι, δεν σφυρίζουν πια οι σφαίρες,
Σώπασαν τα πολυβόλα, σβήσαν οι φωτιές
κι απομένω μοναδικός εγώ επιζών
βγαίνοντας από το σχολείο των αδελφών Στελίου
να κατηφορίζω στο νεκροταφείο της μνήμης
με τη σάκα μου στη ράχη την Τζαβέλλα
πλάι στο Σαρλό που τριποδίζει και χορεύει
παίζοντας τη ρεπούμπλικά του στο μπαστούνι του
μορφάζοντας με ανεξίκακη κατανόηση
στον αιώνα που απήλθε.
Κάθοδος
