Κυματοθραύστης

Γλιστράς σ' έναν αστράγαλο και τον αρπάζεις
τα πέλματα αφήνονται να πλέουν πάνω σε ήμερους αέρηδες
Ατάραχα αιωρούνται σε στιγμή παρατεταμένης νηνεμίας
και αναρριχάσαι ως το στόμα. Η γλώσσα σου βατόμουρο
κρύβεται κάτω απ΄τη δική μου. Αναβρύζεις
ολόκληρος από τους μικρούς της πόρους.

Κατέβηκες από ψηλά
από το ύψος του υγρού σου αναστήματος.
Κρυβόσουν από ράμφη και κατέβασες τη γλώσσα σου στο στήθος μου
για να τη συγχρονίσεις με τις τροχιές των υδάτων μου.
Για ώρα η κίνηση του πηγαιν' έλα και πάλι πήγαινε και κυλίσου και
κρύψου κι έλα κι εμφανίσου απροκάλυπτα: Με γεύεσαι κοραλλένια.

Με τη δύναμη της γλώσσας σου
τον φυσητήρα φάλαινας οπλίζεις κι εκτοξεύεις ως τ' άστρα
κοχύλια που 'χαν φυλακιστεί μαζί με θάλασσα στην εισπνοή της.
Ο ωκεανός δεν έχει τέλος. Η γλώσσα σου δεν έχει τέλος,
έχει την κίνηση της πλώρης που σφυροκοπά αφρό:
Ανάμεσα στα σκέλη μου περνά και θραύει το θόλωμα της πρώτης
νεότητας.