Το βράδυ, πριν από τα μεσάνυχτα, ένα ποίημα σαν καληνύχτα. Απόψε, Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία, από τη συλλογή «Mαύρα λιθάρια» του Μιχάλη Γκανά.
Επιμέλεια: Οράτιος
♠ ♠ ♠
Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία
Αφίσες με τραβούν απ' το μανίκι,
Αθήνα μου γεμάτη καλλιστεία.
Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία,
είκοσι χρόνια σού πληρώνω νοίκι.
Στον ύπνο να περνούν βουνά και δάση,
νεράιδες φασκιωμένες μαύρα ρούχα.
Κάτι σαν άχτι μουλαριού που σου 'χα
σε ποιο λεωφορείο το 'χω χάσει.
Ποια τρέλα, πες μου, με χτυπάει στις φτέρνες
και φεύγω και κυλάω σαν το τόπι,
με γήπεδα μουγγά και με ταβέρνες
στα σωθικά. Οι άνθρωποι κ' οι τόποι,
ξένοι που μοιάζουν στις φωτογραφίες
που βγάζαμε σε άλλες ηλικίες.
Mαύρα λιθάριαΜιχάλης Γκανάς
Κείμενα 1980
Καστανιώτης 1996
