Κάθε εβδομάδα η Book Press προτείνει ένα βιβλίο από τις πρόσφατες εκδόσεις.
Επιμ. Λεωνίδας Καλούσης
Αυτή την εβδομάδα το μυθιστόρημα «Σάνσετ Παρκ» του Paul Auster που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Το τελευταίο μυθιστόρημα του Πολ Όστερ που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 2010 εκτυλίσσεται σε μια δύσκολη στιγμή για την Αμερική εν μέσω της οικονομικής κρίσης του 2008 και λίγο πριν την εκλογή Ομπάμα. Στη χτυπημένη από την ύφεση γειτονιά Σάνσετ Παρκ του Μπρούκλιν τέσσερις νέοι συγκατοικούν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Ο Μάιλς Χέλερ, ένα παιδί της μεσαίας τάξης, κυνηγημένος από τα οικογενειακά φαντάσματα, άνεργος κι έχοντας αφήσει τις σπουδές του, σμίγει με τον παλιό του φίλο Μπιγνκ και δύο κοπέλες.
Ο Όστερ, με αποστασιοποιημένο ύφος και αφηγηματική μαεστρία, χτίζει μια σύγχρονη ιστορία με φόντο τη Νέα Υόρκη της οικονομικής κρίσης κι εξιστορεί τη μοναχική προσπάθεια ενός νέου να βγει από την απομόνωση και να καταφέρει να δει ένα μέλλον για τον εαυτό του και τη γενιά του.
Ποιος είναι ο συγγραφέας
Ο Αμερικανός συγγραφέας και σκηνοθέτης Πολ Όστερ (1947) κατάγεται από το Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ. Μετά τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Columbia, τo 1970 μετακόμισε στη Γαλλία όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια μεταφράζοντας γαλλική λογοτεχνία, γράφοντας ποίηση και το πρώτο του μυθιστόρημα. Είναι αντιπρόεδρος του αμερικανικού κλάδου της παγκόσμιας οργάνωσης συγγραφέων PEN. Έχει γράψει μυθιστορήματα, ποίηση, σενάρια για τον κινηματογράφο. Ως σεναριογράφος της ταινίας Καπνός (1995), στην οποία συνυπέγραφε τη σκηνοθεσία, μας χάρισε μια αξέχαστη τοιχογραφία της Νέας Υόρκης.
Σάνσετ Παρκ 
Απόσπασμα από το βιβλίο
Ορισμένες φορές, όταν της δείχνει τις φωτογραφίες εγκαταλελειμμένων αντικειμένων, τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα. Δια-θέτει μια τρυφερή, συναισθηματική πλευρά, σχεδόν κωμική. Εκείνος συγκινείται που είναι τόσο τρυφερή, τόσο ευάλωτη στα βέλη των άλλων, μα κι επειδή μπορεί να γίνει πολύ σκληρή, φλύαρη, να ξεσπάει σε γέλια. Του είναι αδύνατο να προβλέψει ποια πλευρά της θα εκδηλωθεί ανά πάσα στιγμή. Μπορεί στην αρχή να φαίνεται κουραστικό, μακροπρόθεσμα όμως είναι κάτι που θα αποδειχτεί σίγουρα θετικό. Αυτός που τόσα χρόνια απαρνιόταν τον εαυτό του, που δεν λύγισε ποτέ, που είχε μάθει να ελέγχει πλήρως τη διάθεσή του και να περιφέρεται μέσα στον κόσμο παγερά, πεισματικά αποστασιοποιημένος από τα πράγματα, επέστρεφε αργά και πάλι στη ζωή, καθώς ερχόταν αντιμέτωπος με τις συναισθηματικές της εξάρσεις, με τον ευέξαπτο χαρακτήρα της, τα ανόητα δάκρυά της, κάθε φορά που αντίκριζε έναν εγκαταλελειμμένο αρκούδο, ένα σπασμένο ποδήλατο ή ένα βάζο με μαραμένα λουλούδια.
