Επιμ. Γιώργος Τσακνιάς
Κύριε Διευθυντά,
Σας γράφω προκειμένου να αποκαταστήσω τη μνήμη ενός παραγνωρισμένου συγγραφέα, ο οποίος παράλληλα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της πατρίδας μας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Ο Ευγένιος Ταχτσίδης γεννήθηκε το 1890 στο Αϊβαλί, ενώ σύντομα μετακόμισε στην Αθήνα και κατετάγη στη Σχολή Ευελπίδων. Το 1921 τον βρίσκει στις διαβιβάσεις του Υπουργείου Στρατιωτικών.
Το 1929 κυκλοφόρησε το δοκίμιο «Ελεύθερο Νεύμα», στο οποίο εξέθετε τις απόψεις του για τη λογοτεχνία και τη γλώσσα (του σώματος), ενώ το 1933 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα («Δεν αργώ»). Τα έργα του αυτά, καθώς και τα «Οι μεγάλοι, σήμερα» (1936), «Γιούγκερ Γούμαν» (1938), «Ή πριγκηπέσα ή σκαμπώ» (1945) και «Ένα παιδί μετράει κάστρα» (1956) ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών και κατηγοριών για λογοκλοπή από τους εκπροσώπους της λεγόμενης «γενιάς του ’30», οι οποίοι φαίνεται πως δεν εκτίμησαν τον διακειμενικό διάλογο, τον τόσο, μα τόσο επίκαιρο σήμερα, στη μεταμοντέρνα εποχή μας.
Το 1958 ο Ευγένιος Ταχτσίδης δημοσίευσε το magnum opus του, που έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του, με τίτλο «Το μυθιστόρημα των Τεσσάρων». Οι Βενέζης, Καραγάτσης, Μυριβήλης και Τερζάκης επέδειξαν −κατά την ταπεινή μου γνώμη− μικροψυχία καταθέτοντας αγωγή εναντίον του Ταχτσίδη, το μυθιστόρημα του οποίου ουδεμία σχέση είχε με το ομώνυμο δικό τους, καθώς αναφερόταν στον τελικό του κυπέλλου ποδοσφαίρου του 1950, όπου η ΑΕΚ είχε ρίξει στον Άρη μια ξεγυρισμένη τεσσάρα.
Πέθανε, παρεξηγημένος και απογοητευμένος το 1961 στο σπίτι του, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ημιτελές έμεινε το αυτοβιογραφικό έργο «Η ζωή εν Μπάφω», το οποίο, εάν και όταν δημοσιευτεί, αναμένεται να ρίξει φως στις συκοφαντίες περί χρήσης ινδικής κάνναβης από τον μεγάλο αυτό Νεοέλληνα συγγραφέα.
Γεράσιμος Αντζουλάτος
φιλόλογος
