chinoise2

...ή Πώς το Παρίσι δεν καίγεται

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Μια διαμάχη στην τοπική οργάνωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος –για την ακρίβεια μια αποπνικτική ομοφωνία στην οποία δεν συμμετείχα– μου θύμισε το σύντομο μυθιστόρημα του Jean Rolin που βραβεύτηκε με το Médicis τo 1996[1]. Αναρωτιόμουν τότε, στο επίμετρο της ελληνικής έκδοσης, όπως αναρωτιέμαι και σήμερα: Είναι απαραίτητες οι πολιτικές οργανώσεις; Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς αυτές; Μήπως δεν θα υπήρχε καθό­λου; Υπάρχει περίπτωση να ήταν καλύτερος; Κομψότερος; Εξυπνότερος;

Και πώς θα ήταν αν είχαν αναλάβει την εξουσία οι τροτσκιστές; Ή οι μαοϊκοί; Αλλά, όχι, ειδικά το τε­λευταίο ανήκει μάλλον στη σφαίρα της Καταστροφής, στον χώρο της τρομακτικής Δυστοπίας –μολονότι απο­τέλεσε όραμα μιας μερίδας της χρυσής νεολαίας στη Δύση, τη μοναδικά ακραία, αξιοπρεπή και ηρωική πόζα της δε­καετίας του 1960. Το μυθιστόρημα του Jean Rolin Η οργάνωση αφηγείται λοιπόν τη ζωή του Μαρτέν, του Ντιντιέ, της Ζινέτ, της Σουζάν και των άλλων στο εσωτερικό μιας τέτοιας «οργάνωσης»:μιας οργάνωσης με συναρπαστικούς μακροπρόθεσμους στόχους, τους οποίους στην πραγματικότητα τα μέλη της δεν θέλουν να πετύχουν.

Εξάλλου, δεν φαίνονται εφικτοί - ευτυχώς για όλους μας- διότι, όπως έλεγε η Ελέιν Μπράουν (πρώην στέλεχος των Μαύρων Πανθήρων και νυν του Green Party), «ο Μάο Τσε Τουνγκ δεν είχε να κάνει με ανθρώπους που έβλεπαν τηλεόραση εφτά ώρες την ημέρα». Στη Γαλλία, ο κόσμος δεν έβλεπε τηλεόραση εφτά ώρες την ημέρα αλλά είχε μακρά ιστορία φιλελευθερισμού, πράγμα που οι μαοϊκοί και οι τροτσκιστές προσπάθησαν να ενσωματώσουν σε μια αναίσχυντα αντιφιλελεύθερη ιδεολογία: την ιδεολο­γία της «οργάνωσης», μια συγχώνευση της στρατιωτι­κής παράδοσης με τη συνδικαλιστική μαχητικότητα του Πωλ Λαφάργκ. «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» ήταν ένα από τα αγαπημένα συνθήματα της δεκαετίας του '60, αλλά οι σταλινικές ομάδες ακροβατούσαν συχνά ανάμεσα στον εξωτισμό των τριτοκοσμικών κινημάτων και το épater le bourgeois, που ήταν μια παλιά στάση της γαλλικής Αριστεράς. «Οι βόμβες είναι πυροτεχνήματα για τους νυσταλέους», έλεγε το 1972 ο Νόρμαν Μέιλερ: υπήρχαν πράγματι «οργανωμένοι» που το πίστευαν ενθουσιώδεις και περιχαρείς. Άλλοι πάλι βαριούνταν θα­νάσιμα στις πολιτικές οργανώσεις και στη διάρκεια των ατέρμονων συνεδριάσεων εύχονταν να εκτοξευτούν στη Χώρα του Ποτέ-Ποτέ απ’ όπου κανείς δεν επιστρέφει.

Για όσους έχουν ζήσει για λίγο καιρό μ' αυτόν τον τρόπο -και είναι κάμποσοι- το μυθιστόρημα του Jean Rolin είναι μια αφήγηση ξεκαρδιστική, γεμάτη μικρές και μεγάλες αλήθειες, καυστικές παρατηρήσεις για το πώς χάνει κανείς τον χρόνο του ακούγοντας και λέγοντας κοινοτοπίες. Αντιθέτως, για όσους έχουν αφιερώσει την ύπαρξή τους στον αγώνα, για τα σημερινά δηλαδή στελέχη των σταλινικών και σταλινοειδών οργανώσεων, αποτελεί μια προσβολή: είναι η αυτοβιογραφία ενός λιποτάκτη, ενός προδό­τη. Καθώς, σύμφωνα με τα άγρια ήθη των μαοϊκών ορ­γανώσεων, όποιος περιφέρεται στην πλατεία Γκαμπετά μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα χωρίς να σκέφτεται τη στρατηγική της επανάστασης, είναι εν δυνάμει αποστάτης και εχθρός του λαού, το μυθιστόρημα του Jean Rolin υπονομεύει τη μυθο­λογία του αριστερισμού -ο ήρωας κοιτάζει ολόγυρα του στην πλατεία κι αναρωτιέται μήπως το ανοιξιάτικο πλή­θος έχει το δίκιο με το μέρος του.

Ο αριστερισμός είναι μια αρρώστια: κι όπως οι περισσό­τερες αρρώστιες εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο σε ολόκληρη τη γη· οι «οργανωμένοι» διαβάζουν το Πώς δενόταν τ' ατσάλι του Οστρόφσκι (όπου ηρωίδα είναι μια σταχανοβίστρια με «ωραία αντρίκια χέρια»!)· επικαλούνται το Τι να κάνουμε του Λένιν και προσπαθούν να αποβάλουν τις μικροαστικές τους συνήθειες, να ταυτιστούν με τις μάζες. Πλάνα αυτομόρφωσης με μεταφράσεις κινεζικών κειμένων, πολιτικές ταινίες (ανάμεσα στις οποίες γλι­στράει ο Γκοντάρ), συζητήσεις για την «προλεταριοποί­ηση» και για τη στρατηγική των απεργιών, αποστολές που εκτελούνται και εσωτερικές συγκρούσεις που δεν εξωτερικεύονται: έτσι ανεβαίνει ο «πυρετός» της οργάνω­σης. Μέσα σ' αυτόν τον πυρετό, στις στρατολογήσεις, στις διαδηλώσεις, στις συνεδριάσεις και στην προπαγάνδα, συγκροτείται ένας τρόπος ζωής που αποτελεί μικρογραφία του αριστερού κινήματος στη Γαλλία: η «οργάνωση» περιέχει τόσο πολύ το παρελθόν -από τον αναρχικό Προυντόν μέ­χρι τον κομμουνιστή Βαλντέκ Ροσέ- που μοιάζει καθηλωμένη σ' αυ­τό. Ακόμα, αποτελεί μικρογραφία της σοσιαλιστικής κοινωνίας: γραφειοκράτες καθοδηγητές, αφελή στελέχη κι ακόμα αφελέστεροι συνοδοιπόροι (οι λεγόμενοι useful idiots), νεαροί από την επαρχία που κοκκινίζουν όταν ακούνε σόκιν ανέκδοτα. Και γυναίκες μοιραίες, σαν να ξεπηδάνε από φιλμ νουάρ, ή απλώς από φιλμ της νουβέλ βαγκ· γυναίκες που δεν θα μείνουν για πολύ στην οργάνωση, που θα παντρευτούν και θα γίνουν γραμματείς.

chinoise-godardΗ οργάνωση θυμίζει τον κινηματογράφο της Αριστερής Όχθης· ή εκείνη την κάπως ασαφή πρωτοπορία που όρι­ζε ο Αλεξάντρ Αστρύκ με τον όρο «κάμερα-στυλό». Εδώ πρόκειται μάλλον για στυλό-κάμερα: τα γεγονότα που περιγράφει ο Rolin με αλλεπάλληλες εικόνες -από τις πολιτικές εκδηλώσεις μέχρι τα ξενύχτια με μπίρες και μουσική σόουλ- είναι στην πραγματικότητα ολόκληρο το χρονι­κό της παρισινής νεολαίας (εκείνης των καλών συνοικιών και του συγχρωτισμού της με την προλεταριακή) όπως την είδε ο Γκοντάρ στα τέλη της δεκαετίας του '60. Η διαφορά έγκειται στο ότι ο Γκοντάρ βρισκόταν ακόμα πολύ κοντά στις συγκινήσεις της εποχής, έτσι δεν μπορούσε να δει πόσο «μοδιστρούλα» είναι ο μεγάλος επαναστάτης Μαρτέν, ούτε πόσο ασυνάρτητο είναι να θαυμάζεις τον Νίτσε μαζί τον Μαρξ και τον Λένιν. Εξάλλου, ο Rolin φαίνεται να προτιμάει την πιο «αναρχική» από τις με­γάλες ταινίες του Γκοντάρ, τον Τρελό Πιερό, που απο­πνέει το εκρηκτικό πνεύμα της δεκαετίας του '60 -τη δί­ψα για περιπλάνηση, την αποθέωση του Αμερικανικού Αιώνα- μολονότι τα περιστατικά της Οργάνωσης θυμίζουν περισσότερο την Κινέζα και το Όλα πάνε καλά. Κατά κάποιον τρόπο.

Ο κινηματογράφος μυθοποιούσε το επα­ναστατικό κλίμα παρουσιάζοντας το φοιτητικό και εργατικό κίνημα σαν μια γιορτή. Ο Jean Rolin -όπως ο Αντονιόνι στο Ζαμπρίσκι Πόιντ- περιγράφει την «αριστε­ρή μελαγχολία», την πλήξη των οργανωτικών διαδικα­σιών, τη μετριότητα και συχνά τη γελοιότητα της επανα­στατικής φρασεολογίας. Παραλλήλως, η Οργάνωση είναι η ανάμνηση της νιότης που ο Rolin αντιμετωπίζει με συγκρατημένη τρυφερότητα και ειρωνεία: περιγράφει φιλίες, έρωτες, μεθύσια (ο Μάλκολμ Λόουρυ εί­ναι ένα από τα πρότυπα του αριστεριστή ήρωα) και βιβλία που σφράγισαν μια ολόκληρη γενιά -περιέργως, το Ταξίδι στα βάθη της νύχτας είναι ένα απ’ αυτά- ενώ καταφεύγει στα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου όταν βυθίζεται σε επαναστατική και ερωτική απελπισία. Όλα είναι αστεία και μαζί σοβαρά, αιφνίδια κι αναμενόμενα: τα μέλη της οργάνωσης γνωρίζουν τη συντροφικότητα και το μίσος, επαναλαμβάνουν με έξαψη συνθήματα που έχουν ακουστεί χιλιάδες φορές πριν απ' αυτούς («το εργατικό κίνημα θα σε ξεράσει», «κάτω οι λακέδες της αντίδρασης»), πουλάνε έντυπα με τίτλους όπως Το κόκκινο μυρμήγκι, ή Η υπόθε­ση του λαού κι έπειτα μεγαλώνουν, γίνονται ακροδεξιοί, θρησκευόμενοι, ναρκομανείς και επιχειρηματίες με ταλέντο στο μάνατζμεντ. Μέσα από το χρονικό της οργάνωσης, ξετυλίγεται το ερ­γατικό κίνημα της Γαλλίας -το κίνημα των μεταλλουρ­γών και των λιμενεργατών- και αναπαρίσταται η ατμό­σφαιρα μιας εποχής που άλλοτε έμοιαζε με πόλεμο κι άλλοτε με φάρσα. Μερικοί γίνονται ήρωες, άθελά τους, σαν τον Γκαμπί όταν γύρισε από την Αλγερία, ενώ άλλοι πάνε στην Ιρλανδία για να συμπαρασταθούν στους οπα­δούς του ΙRΑ και να τραγουδήσουν μαζί τους τη Μασσα­λιώτιδα, άσμα εξ ορισμού σοβινιστικό το οποίο όμως φαίνεται να γνωρίζει μεγάλη επιτυχία στο διχασμένο Μπέλφαστ. Οι «ταραχές» στη Βόρεια Ιρλανδία έπαιξαν, έτσι κι αλλιώς, καθοριστικό ρόλο στην πορεία των κινη­μάτων στις αρχές της δεκαετίας του 1970: όπως και στη γενική ιστορία, έτσι και στο μυθιστόρημα του Rolin σημάδεψαν το τέλος της επαναστατικής εποχής - ξαφνικά όλα έγιναν πιο αιματηρά, επικίνδυνα και διφορούμενα. Και καθώς προχωρεί η δεκαετία του '70, οι ευρωπαϊκές δικτατορίες καταρρέουν κι ο αφηγητής της Οργάνωσης κλέβει ένα Κουαντρώ από το σουπερμάρκετ κι αρπάζει ένα γερό συνάχι.

LorganisationΤην επανάσταση που πνέει τα λοίσθια διαδέχεται μια άλλη μορφή συντροφικότητας: όταν έχει μεγαλώσει κανείς μαζί με τους άλλους, δίπλα τους κι εναντίον τους, δυσκολεύεται να βρει την ατομικότητά του. Άλλωστε ντρέπεται γι' αυτή κι ούτε καν την αναζητεί πια. Έτσι, οι περισσότεροι κομ­μουνιστές καταλήγουν διευθυντικά στελέχη που «διαχειρίζονται» αν­θρώπους και κεφάλαια εφαρμόζοντας την εμπειρία τους από την οργάνωση. Εδώ, ο ήρωας μπαίνει σε μια άλλη «οργάνωση», που διέπεται επίσης από παραμυθία και που, αυτή τη φορά, είναι πραγματικά και όχι φαντασιωτικά, παράνομη. Αφού, όταν παίρνεις «ναρκωτικά» είσαι υποχρεωτικά μέρος ενός συστήματος αγοράς-διανομής-κατανάλωσης, η ύπαρξή σου διέπεται από πνεύμα συλλογικότητας που την ίδια στιγμή σε κάνει να ξεχωρίζεις από όσους δεν συμμετέχουν σ' αυτό. Όπως φαίνεται κι από το μυθιστόρημα του Rolin, είναι σχεδόν φυσικό να γίνει κανείς ελαφρώς ναρκομανής όταν έχει υπάρξει αριστεριστής, δηλαδή όταν βρίσκεται σε πόλεμο με την κοινωνία, όταν αψηφά νομιμότητα και θεσμούς,  όταν έχει μάθει να ζει μέσα στην ιεραρχία, στη συνωμοτικότητα και στα «βρόμικα» μυστικά. Επιπλέον, έτσι γίνεται κανείς ευάλωτος στη θρησκεία αν δεχτούμε πως η θρησκεία είναι επίσης μια πάθηση σαν τον αριστερισμό, εφόσον οι πο­λιτικές ομάδες είναι θρησκευτικής εμπνεύσεως και τρέφο­νται από θρησκευτικά οράματα, από τις προσδοκίες της αυτοθυσίας και του επέκεινα.

Για τον ήρωα του βιβλίου, ο Μάο Τσε Τουνγκ, το LSD και τα τσιγαριλίκια αντικαθίστανται από την αγία Ούρ­σουλα, ενώ τους συντρόφους αντικαθιστούν οι «αδελφοί εν Χριστώ», όσοι επιδίδονται στις πνευματικές ασκήσεις που υπαγό­ρευσε ο άγιος Ιγνάτιος. Παραλλήλως, αλλάζουν τα αναγνώ­σματα του: μετά τον Πλεχάνοφ και τον Μπουχάριν, δοκιμάζει να διαβάσει καρδινάλιο Ντανιελού -αλλά δεν τα καταφέρνει. Πρόκειται για έναν παρ’ ολίγο επαναστάτη, που γίνεται παρ’ ολίγο Χριστιανός, περνώντας μια σύντομη φάση ως παρ’ ολίγο ναρκομανής, διότι ό,τι επιτυγχάνεις σε σκοτώνει. Ακούγεται αστείο και είναι: ο Rolin προσεύχεται στην Παναγία και, καθώς συνειρμικά σκέφτεται τον Μωυσή, θυμάται την ταινία Οι δέκα εντολές με τον Τσάρλτον Ήστον και τον Γιουλ Μπρύνερ -ο σύγχρονος Χριστια­νός είναι, απαραιτήτως, σινεφίλ. Κι ο σύγχρονος μεσήλικας, αυτός που ήταν πολύ-πολύ νέ­ος στα ταραγμένα χρόνια Ντε Γκωλ-Πομπιντού, φαίνε­ται να συμφωνεί με τον Λύντον Τζόνσον όταν έλεγε: «Όσοι από τη γενιά μας δεν υπήρξαν κομμουνιστές ή απόβλητοι όταν ήταν νέοι είναι ανάξιοι λόγου».

 

ΣΩΤΗ   ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ, 1996


[1] Εκδόσεις Πόλις, 1997, μετ. Τρισεύγενη Παπαϊωάννου

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η καταγωγή της οικογένειας

Η καταγωγή της οικογένειας

Για την πραγματεία του Φρίντριχ 'Ενγκελς «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους» (Στο φως των ερευνών του Λ. Χ. Μόργκαν) (εκδ.  Σύγχρονη Εποχή)

Της Σώτης Τρια...

Με τον Σπινόζα, σε αναζήτηση της ευτυχίας

Με τον Σπινόζα, σε αναζήτηση της ευτυχίας

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Σ' αυτό το βιβλίο, ο Βalthasar Thomass αναλύει τη σκέψη του Σπινόζα γύρω από τα ζητήματα της καλής ζωής, τους όρους της γνώσης, τον προσδιορισμό της αλήθειας, της ηθικής, καθώς και της πολιτικής και αισ...

Η συνωμοσιολογία ως τρόπος σκέψης

Η συνωμοσιολογία ως τρόπος σκέψης

Σκέψεις με αφορμή το βιβλίο του Pierre-André Taguieff «Θεωρίες συνωμοσίας» (μτφρ. Αναστασία Καραστάθη, εκδ. Πόλις).

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Ο Pierre-André Taguieff είναι από εκείνους τους ιστορικούς που έχουν αναλάβει τη mission impossible να...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Παρουσίαση βιβλίου-εκδήλωση: «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;» του Γιώργου Σιακαντάρη

Παρουσίαση βιβλίου-εκδήλωση: «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050;» του Γιώργου Σιακαντάρη

Την Τετάρτη 19 Ιουνίου παρουσιάζεται το νεο βιβλίο του Γιώργου Σιακαντάρη «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050; – Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα» (εκδ. Αλεξάνδρεια) στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.

Επιμέλεια: Book Press

Οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια σας προσκαλούν στην παρο...

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

Για την παράσταση της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν [Caroline Guiela Nguyen] «Lacrima: το υφαντό των δακρύων» που παρουσιάστηκε στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου. Κεντρική εικόνα: © Jean-Louis-Fernandez.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος 

...
Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ