Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, με τη Φραντζέσκα Μάνγγελ με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Το εκμαγείο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
Επιμέλεια: Book Press
Το όνομα Αθέατη, ο τόπος που αναπτύσσεται η ιστορία σας, πώς προέκυψε;
Το όνομα το εμπνεύστηκα από τα πανέμορφα χωριά της Ηπείρου τα οποία είναι με τέτοιο τρόπο χτισμένα μέσα στα βουνά που γίνονται ένα με το φυσικό τοπίο. Αθέατα στο μάτι, όπως η αθέατη Αθεάτη.
Το εκμαγείο είναι ένα αρνητικό αποτύπωμα πάνω σε ένα εύπλαστο υλικό. Στο μυθιστόρημά σας λειτουργεί ως συμβολισμός. Είναι σαν η απώλεια να είναι αντανάκλαση της ζωής;
Το Eκμαγείο (εκδ. Μίνωας) είναι το αποτύπωμα των αναμνήσεων. Ουσιαστικά συμβολίζει τις απώλειες και τα σημεία της ζωής που εξοστρακίσαμε για να μην πονάμε πια.
Όταν χάνουμε κάποιον που αγαπάμε πολύ, νιώθουμε σαν να χάνεται κι ένα δικό μας κομμάτι.
Στο σημείωμά σας λέτε ότι ξεκινήσαμε να γράψετε για μια ιστορία εξαφάνισης και τελικά, λόγω του θανάτου ενός καλού σας φίλου, έγινε μια ιστορία απώλειας. Συναντιούνται αυτά τα δύο στους ανθρώπους που μένουν και υπομένουν;
Έτσι πιστεύω. Είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν χάνουμε κάποιον που αγαπάμε πολύ, νιώθουμε σαν να χάνεται κι ένα δικό μας κομμάτι. Σαν να εξαφανίζεται η περίοδος της ζωής μας που σχετίζεται μαζί του και να μη επιστρέφει ποτέ πίσω.
Πώς κοιτάζει ένας άνθρωπος που έχει ζήσει την αγάπη στο πετσί του και την έχει στερηθεί, όπως σημειώνετε κάπου στο βιβλίο;
Με λαχτάρα, με αγωνία, με θλίψη, με καημό. Είναι σύνθετα τα συναισθήματα γιατί υπάρχει επίγνωση. Αλλιώς αντιλαμβάνεται τη ζωή και τον εαυτό του ένας άνθρωπος που δεν έχει αγαπηθεί κι αλλιώς κάποιος που έχει βιώσει την υπέρτατη αγάπη και την έχει στερηθεί. Κι όσο σκληρά κι αν ακούγονται και τα δυο, το δεύτερο είναι θεωρώ πιο επίπονο λόγω αυτής της επίγνωσης.
Η λήθη είναι παυσίπονο. Σταματά τον πόνο για λίγο μα δεν γιατρεύει την πληγή.
Οι ήρωες του βιβλίου σας παλεύουν να επιβιώσουν έχοντας ήδη δεχθεί πολλαπλά πλήγματα. Η λήθη βοηθάει;
Η λήθη είναι παυσίπονο. Σταματά τον πόνο για λίγο μα δεν γιατρεύει την πληγή. Κι οι ήρωες μου έρχεται η στιγμή που το συνειδητοποιούν και αναγκάζονται να το αντιμετωπίσουν.
Υπάρχει ένα πιάνο βουβό στο μυθιστόρημα. Ένα πιάνο που απαγορεύεται να παίξει κάποιος. Κι όμως, σε όλες τις σελίδες σχεδόν «ακούγονται» ήχοι και νότες. Τι είδους μουσική αποτυπώνεται στο βιβλίο σας;
Η κλασική μουσική του βουβού πιάνου είναι η πρωταγωνίστρια που κρατάει το κλειδί της ιστορίας. Το κρυφό νυχτερινό. Κι έπειτα έρχονται κι άλλες «φωνές». Η βραχνή, πλάνα των Cigarettes after sex, η ταξιδιάρικη και rock των James, η μοναδική φωνή της Βενετσάνου και η συντετριμμένη της Φαραντούρη. Οι φωνές, οι μουσικές που εναλλάσσονται, αγγίζουν όλους τους ήρωες του βιβλίου, τους ορίζουν.
Είναι η αγάπη το ανάχωμα στα δεινά, τα μοιραία λάθη και το δύσκολο παρελθόν; Πώς απαντάει το βιβλίο σας;
Ναι, η αγάπη είναι η απάντηση. Όταν είναι αγνή, αληθινή, απαλλαγμένη από εγωισμούς και θέλω, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια. Αυτό δεν αναζητάμε όλοι στη ζωή μας, άλλωστε; Να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.
