Ελίζα Πολιτσοπούλου

Το 2010 ακολούθησε το δεύτερο βιβλίο, ‘‘Αμάρανθος, ο θρύλος των βρικολάκων’’. Βαμπίρ, βρικόλακες και μάγοι, σε ένα σκοτεινό ευρωπαϊκό τοπίο που διαπνέεται από ιρλανδέζικους και σκοτσέζικους μύθους… 

Ελίζα, θα ήθελες να μας δώσεις συνοπτικά την ιστορία του Ουροβόρου Κρίνου; Τί περιλαμβάνει το «έπος της Μόριγκαν Κρόου» ;

Η ιστορία του Ουροβόρου Κρίνου, είναι ένα έπος που έχει σαν κεντρικό ήρωα την κοκκινομάλλα Μόριγκαν και την παρέα της. Η περιπέτεια της ξεκινά με το πρώτο βιβλίο, όπου και οι ήρωες μας έχουν άγνοια τόσο για τις δυνάμεις τους, όσο και για αυτά που τους περιμένουν. Στον Αμάρανθο, που είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς, έχουμε την ευκαιρία να δούμε την συνέχεια της ιστορίας από την μεριά των βρικολάκων και να μπούμε μέσα στην κλειστή κοινωνία τους, ενώ ταυτόχρονα γινόμαστε μάρτυρες της αποξένωσης των ανθρώπων, και της δράσης του ιού του R.i.P. Δεν θα ήθελα να αποκαλύψω περισσότερα πράγματα για τα υπόλοιπα βιβλία, αλλά μπορώ να πω πως με κάθε ένα από αυτά, πλησιάζουμε όλο και πιο πολύ στο να ανακαλύψουμε επιτέλους τι είναι ο Ουροβόρος Κρίνος.

Τα τελευταία χρόνια τα βαμπιρικά όντα έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην λογοτεχνία. Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό ; Τί είναι αυτό που έχει να μας πει σήμερα ο συγκεκριμένος μύθος;

Ο συγκεκριμένος μύθος έχει να μας πει πάρα πολλά πράγματα τόσο από φιλοσοφικό επίπεδο, όσο και από ψυχολογικό. Η αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος είναι περίεργος από την φύση του και θέλει να ανακαλύψει μυστήρια που κρύβονται πίσω από τις κλεισμένες πόρτες. Επιπλέον, αυτό που τρομάζει δεν είναι ότι οι βρικόλακες είναι παραμορφωμένοι ή τερατόμορφοι, αλλά ότι στην πράξη είναι άνθρωποι που γύρισαν από τον θάνατο. Και μπορεί να μην είναι οικείο συμβάν η επιστροφή από τον θάνατο, αλλά το ανθρώπινο σώμα και ο άνθρωπος σαν ον, είναι. Είναι κάτι που αναγνωρίζεις, που θα μπορούσε να σε προσπεράσει στο δρόμο, να κρυφτεί τέλεια μέσα σε μία μεγαλούπολη και κάνεις να μην έχει ιδέα. Επιπλέον, έχει περάσει η εποχή της λογοκρισίας, όπου όποιος διάβαζε για τέτοια πράγματα, ήταν δαιμονισμένος ή σατανιστής. Η εποχή της ελεύθερης πληροφόρησης, επιτρέπει σε όλους να αναπτύξουν μία έλξη με τέτοια μυστηριώδη πλάσματα, που δεν υπάρχει απόδειξη για την ύπαρξη τους, ακόμα και αν αυτά είναι μονόκεροι, λυκάνθρωποι, ξωτικά ή βρικόλακες.

Οι δικές σου πολιτιστικές επιρροές ποιες είναι; Στο αυτί του βιβλίου διάβασα ότι σε ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι παραδόσεις της Ιρλανδίας και της Σκοτίας, ενώ και στο εσωτερικό του βιβλίου συνάντησα αρκετούς όρους από αυτές τις χώρες…

Προσωπικά έχω μία αδυναμία σε αυτές τις δύο χώρες και αποτελούν την έμπνευση μου σε πολλά από τα κείμενα που γράφω και όχι μόνο στην σειρά του Ουροβόρου. Ίσως είναι το γεγονός ότι φιλοξενούν πολλούς από τους αγαπημένους μου μύθους, ίσως λόγω της ίδιας της γης τους και της ιδιόμορφης γλώσσας τους. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά ανέκαθεν ένιωθα μαγεμένη από την μουσική τους και τα τοπία τους, και έτσι ξεκίνησα να προσπαθώ να τις ανακαλύψω όσο περισσότερο μπορώ. Τώρα τελευταία, ασχολούμαι και με τον πολιτισμό της Ιαπωνίας, με κάποιες απόψεις και κάποιες πεποιθήσεις, που ίσως θα χρησιμοποιήσω για συγκεκριμένους χαρακτήρες μέσα στην σειρά του Ουροβόρου.

Ένα παλαιό και κλασικό επιχείρημα λέει ότι η έλλειψη σκοτεινών τοπίων και γοτθικών κτηρίων στον ελληνικό χώρο λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την ανάπτυξη έργων τέτοιας θεματολογίας αλλά και για την αντίστοιχη ανταπόκριση του κοινού. Πιστεύεις ότι ισχύει μια τέτοια αδυναμία ή, αν ισχύει, ότι είναι δυνατόν να ανατραπεί;

Για μένα ισχύει. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να περιγράψω κάτι τόσο σκοτεινό και βίαιο, σε μία χώρα τόσο ηλιόλουστη, χωρίς ίχνος γοτθικών στοιχείων, και για να μην παρεξηγηθώ, γοτθικών στοιχείων που θα με εξυπηρετούσαν στο να γράψω κάτι ή να εμπνευστώ κάτι από αυτά. Όσον αφορά την ανατροπή, νομίζω πως είναι πιο πρακτικό ο καθένας να γράφει για τον τόπο και χρόνο που θέλει και όχι να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε το γεγονός ότι μερικοί συγγραφείς απλά δεν μπορούν να συνθέσουν ιστορίες που αφορούν την Ελλάδα. Κάτι που άλλωστε δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ίδια την χώρα, όσο σε άλλους παράγοντες, όπως πόσο κοντά και πόσο βαθιά συναισθηματικά θέλει να εμπλακεί ο συγγραφέας, βάζοντας πράγματα που είναι γνωστά ή και πολύ κοντινά στον ίδιο. Εκεί νομίζω πως μπορεί να δημιουργηθεί το πρόβλημα, όπου ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφεθεί στην φανταστική ιστορία, αλλά θα δυσπιστεί στο κείμενο, καθώς δεν είναι έτσι όπως το γνωρίζει. Ένας Λευκός Πύργος άντρο βρικολάκων, νομίζω πως «χάνει» λίγο στην μαγεία του, από ένα μακρινό κάστρο, όπου δεν έχεις την δυνατότητα να το δεις, παρά μόνο μέσα από το κείμενο που διαβάζεις και έτσι δεν χρειάζεται κάποιος συλλογισμός και σκέψη, παρά μόνο η αφοσίωση στην ανάγνωση ή και απόλαυση της ιστορίας. Ίσως είναι και η ικανότητα του εκάστοτε συγγραφέα, αλλά προσωπικά προτιμώ οι αναγνώστες μου να αφήνονται στο κείμενο, χωρίς να ψάχνουν να βρίσκουν διευθύνσεις σε χάρτες, ή γνωστά μαγαζιά.

Κατά την γνώμη μου, είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθείς τα πρώτα βήματα ενός συγγραφέα, και κυρίως την πορεία που έχει διανύσει μεταξύ πρώτου και δεύτερου βιβλίου. Στην δική σου περίπτωση, διέκρινα μεγάλη βελτίωση στο επίπεδο της γραφής αλλά και της πλοκής. Τί θα έλεγες ότι είναι αυτό που σε βοηθά να γίνεις καλύτερη συγγραφέας;

Το πρώτο βιβλίο με το δεύτερο είχαν πολύ μεγάλη διαφορά τόσο στον τρόπο της σύλληψης τους, όσο και στην πράξη της γραφής. Στο πρώτο βιβλίο είχα αναγκαστεί να κάνω μεγάλες παύσεις, να το αφήσω για ένα διάστημα και να το ξανασυνεχίσω αργότερα, ενώ στο δεύτερο, πέρασα 8 μήνες συνεχόμενου γραψίματος, κάθε βράδυ και ανελλιπώς, για τουλάχιστον 3 ώρες την ημέρα, χωρίς αυτό να περιλαμβάνει την προετοιμασία και την σκέψη της πλοκής. Ήταν εξουθενωτικό, αλλά ήμουν και είμαι πολύ ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, και μου δίνει κουράγιο, όταν ακούω θετικά σχόλια και από αναγνώστες. Επιπλέον, καθώς τα χρόνια περνάνε, τόσο περισσότερο αναπτύσσετε κανείς σαν άνθρωπος, τόσα περισσότερα πράγματα ζει και όλο και περισσότερο ωριμάζει. Έτσι και εγώ, θεωρώ πως μεγάλωσα και μπόρεσα όλο αυτό τον ενθουσιασμό της ιδέας μου, να τον συγκροτήσω και να τον κάνω πιο κατανοητό και πιο δουλεμένο. Φυσικά όλα αυτά δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω χωρίς αυτούς που πιστεύουν σε μένα και στους αναγνώστες, που μου γράφουν τόσο ενθαρρυντικά λόγια, περιμένοντας την συνέχεια της ιστορίας.

Βαμπίρ, λυκάνθρωποι, μάγοι, μια πλειάδα ακόμη φανταστικών όντων, και πολλοί χαρακτήρες. Πώς καταφέρνεις να χειριστείς όλο αυτό το υλικό, δεδομένου της δήλωσής σου ότι πρόκειται για εφταλογία;

Όπως έχω ξαναπεί, το βιβλίο θα έχει εφτά τόμους, μόνο στην περίπτωση που ακόμα θεωρώ ότι είμαι ικανή να χειριστώ την ιστορία. Είναι μεγάλο εγχείρημα και πράγματι, έτσι όπως είναι μέσα στο μυαλό μου, τόσος είναι περίπου ο χώρος που θα χρειαστώ για να την αναπτύξω. Γενικά όμως δεν θέλω να εμπλακώ με αυτήν την πίεση, καθώς προτιμώ να δουλεύω κάθε βιβλίο σαν να είναι ξεχωριστό, έτσι ώστε να αφοσιώνομαι και να κάνω όσο καλύτερη δουλειά μπορώ. Είναι για μένα προτιμότερο να έχω 4 ή 5 βιβλία, που να θεωρώ πως γράφτηκαν με ότι καλύτερο είχα εκείνη την στιγμή, παρά μία πρόχειρη εφταλογία. Άλλωστε η φύση της ιστορίας, που είναι μέσα στην δολοπλοκία και το έγκλημα, που συνδέει κάθε ένα βιβλίο με το άλλο και όχι απαραίτητα το προηγούμενο του, είναι από μόνη της απαιτητική. Έτσι, και επειδή ακριβώς υπάρχει μία πλειάδα φανταστικών όντων και χαρακτήρων και θα ακολουθήσουν και άλλοι, κάνω όσο πιο προσεγμένα βήματα μπορώ και πολλές σημειώσεις, έτσι ώστε να μην δημιουργηθεί κάποιο κενό σε μετέπειτα επίπεδο. Ο στόχος μου είναι, διαβάζοντας κάποιος το έβδομο βιβλίο της σειράς, να πει «ααα, γι’ αυτό εκείνος στο τρίτο βιβλίο έκανε αυτό και η άλλη στο πρώτο εκείνο». Αν το καταφέρω αυτό, θα σημαίνει πολύ για μένα.

Υποθέτω ότι δουλεύεις ήδη το τρίτο βιβλίο. Θα κάνεις μια παραχώρηση για τους αναγνώστες της Bookpress, θα ήθελες να μας πεις τί να περιμένουμε από τον τρίτο τόμο;

Στο τρίτο βιβλίο, θα δούμε την συνέχεια της ιστορίας από την ματιά των λυκανθρώπων. Θα είναι γραμμένη επίσης με ένα ξεχωριστό τρόπο γραφής (όπως ξεχώριζε ο δεύτερος από τον πρώτο τόμο) και θα είναι λίγο πιο φιλοσοφικό και γήινο σαν βιβλίο, αλλά και με έντονη δόση βίας, κάτι που χαρακτηρίζει και το είδος, μέσα από την ματιά του οποίου θα δούμε την συνέχεια. Εδώ οι χαρακτήρες πέραν από τις δυνάμεις που έχουν, θα πρέπει να διαμορφώσουν συνείδηση σε αυτό που κάνουν και όχι απλά να πηγαίνουν όπου τους κατευθύνουν. Ίσως να ακολουθήσει μία εκπαίδευση, αλλά ακόμα είναι νωρίς για να πω περισσότερα. Άλλωστε τα βιβλία είναι ζωντανά και μπορεί να οδηγηθώ κάπου τελείως διαφορετικά από εκεί που προγραμμάτιζα, αν και ο σκελετός είναι περίπου έτσι.

Εκτός από το project του Ουροβόρου κρίνου, έχεις και κάτι άλλο στον νου σου; Προσωπικά ομολογώ ότι θα ήθελα πολύ να σε διαβάσω και σε κάτι διαφορετικό.

Η αλήθεια είναι πως κάθε συγγραφέας στριφογυρίζει συνέχεια για κάτι καινούργιο, αλλά θέλω να μείνω λίγο προσηλωμένη στην σειρά του Ουροβόρου, γιατί αν ενθουσιαστώ με κάτι άλλο θα μου είναι δύσκολο να την τελειώσω. Όμως έχω αρχίσει να δημιουργώ μερικούς νέους ήρωες, πάλι φανταστικού χαρακτήρα, για κάτι πιο χιουμοριστικό και αστείο. Μου περνάνε επίσης από το μυαλό ιστορίες μυστηρίου, αλλά νομίζω είναι πολύ σκοτεινές και στους καιρούς που ζούμε, δεν χρειαζόμαστε άλλο σκοτάδι. Πέραν αυτού, γράφω άρθρα που αφορούν το πεδίο των σπουδών μου και από εκεί και πέρα μικρές ατελείς ιστορίες, που πιο πολύ ποτάμι σκέψεων θυμίζουν, παρά ολοκληρωμένη αφήγηση. Στο τέλος όμως, είναι οι αναγνώστες που σου δείχνουν σε τι άλλο θέλουν να σε δουν και δίνω βαρύτητα σε αυτούς.