Του Κώστα Αγοραστού
Μέσα σε κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια ο Θανάσης Χειμωνάς κατάφερε να αποκτήσει λογοτεχνική οντότητα και να κάνει ένα βήμα πιο πέρα από τα λογοτεχνικά κεκτημένα της οικογενειάς του. Επιτυχημένο ή όχι είναι πολύ νωρίς για να το πούμε. Με το τελευταίο του, σύντομο μυθιστόρημα "Δεν την αγαπάω πιά" (εκδ. Πατάκη) επιχειρεί να προσεγγίσει τον έρωτα και το όριό του προς την παράνοια.
Στο τελευταίο σας βιβλίο, στο όνομα της αγάπης, ο ήρωάς σας φτάνει σε ακραίες ενέργειες. Θεωρείτε οτι η αγάπη είναι πιο κοντά στη φωτεινή ή στη ζοφερή πλευρά της ψυχοσύνθεσής του ανθρώπου;
Κανονικά, οφείλει να βρίσκεται στην φωτεινή πλευρά. Αντικειμενικά όμως αυτό δεν συμβαίνει ποτέ εξ' ολοκλήρου. Θεωρώ πως στην λογοτεχνία -και γενικότερα στην τέχνη- η αγάπη (πιο σωστά ο έρωτας) πρέπει να είναι βυθισμένη στα πιο ζοφερά τάρταρα.
Για να περιγράψετε όλα αυτά που συμβαίνουν χρησιμοποιείτε μια γλώσσα αποχρωματισμένη, αν μου επιτρέπετε. Απογυμνωμένη από κάθε συναίσθημα. Η επιλογή αυτή έχει να κάνει με το θέμα σας ή είναι γενικότερη άποψη γραφής;
Η γλώσσα μου είναι πολύ απλή - σχεδόν προφορική. Δεν θεωρώ όμως πως είναι απογυμνωμένη από το συναίσθημα. Κάποιες φορές οι πιο συνηθισμένες λέξεις μπορούν να ξυπνήσουν τα πιο έντονα συναισθήματα.
Είστε ακόμα πολύ νέος και όμως έχετε ήδη αρκετούς τίτλους στο ενεργητικό σας. Αν κάποιος ολιγογράφος συγγραφέας σας κοιτούσε με το φρύδι σηκωμένο, τι θα είχατε να του απαντήσετε;
Δεν πιστεύω πως έχω τίτλους, απλώς εμπειρία. Δεν θα μ' ενοχλούσε αν ο συγγραφέας ήταν ολιγόγραφος. Θα γινόμουν όμως έξαλλος αν ήταν ατάλαντος. Γενικά πάντως, δεν μου αρέσει κάποιος να με κοιτάει με το φρύδι σηκωμένο.
Επιτρέψτε μου μια κάπως αφελή ερώτηση. Θαυμάζετε ή απαξιώνετε τα λαϊκά αναγνώσματα;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δεν πιστεύω πως τα μπεστ σέλερ είναι κάτι κακό. Ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει από τον εκδοτικό μου οίκο και θα πουλήσει 200.000 αντίτυπα θα με βοηθήσει και μένα. Στην τελική, ο συγγραφέας που θα κάνει ένα μπεστ σέλερ έκανε κάτι σωστά και καλύτερα από εκατοντάδες άλλους που προσπάθησαν να πετύχουν ακριβώς το ίδιο, ακολουθώντας ακριβώς την ίδια συνταγή αλλά πάτωσαν.
Η ιστορία σας αφορά έναν παράφορο έρωτα χωρίς ανταπόκριση και τις συνέπειες αυτού. Τι είναι αυτό που τη διαχωρίζει από ένα κοινώς λεγόμενο "λαϊκό ανάγνωσμα";
Ο έρωτας που περιγράφω εγώ είναι μάλλον ανορθόδοξος και διαφέρει ριζικά από αυτόν που συναντάμε π.χ. στις χολιγουντιανές ταινίες. Σίγουρα, η διαφορά από τα "λαϊκά αναγνώσματα", όπως τα αποκαλείτε, είναι οι πωλήσεις!
Πιστεύετε υπάρχει ποπ λογοτεχνία;
Σίγουρα. Απλώς εγώ δεν ανήκω σε αυτήν.
Τι σημασία δίνετε στις λογοτεχνικές κριτικές;
Αρκετή. Όχι επειδή θεωρώ πως υπάρχει εποικοδομητική κριτική στην λογοτεχνία (ποτέ δεν θα άλλαζα τον τρόπο που γράφω λόγω της επιρροής "τρίτων") αλλά γιατί μ' ενδιαφέρει να βλέπω πως "εκτιμούν" το βιβλίο μου κάποιοι άνθρωποι που -αν μη τι άλλο- έχουν το θάρρος της γνώμης τους και είναι επαγγελματίες.
Έχετε, μαζί με το Δημήτρη Σωτάκη, ένα μουσικό συγκρότημα, τους Snob. Στην κλασική ερώτηση, κιθαρίστας ή ντράμερ, τι θα απαντούσατε;
Keyboardίστας! Αυτός είναι ο ρόλος μου στο γκρουπ. Η αλήθεια πάντως είναι πως θα προτιμούσα να είμαι κιθαρίστας και να χτυπιέμαι μπροστά στους φαν!
