Λουκάς Μέξης

με τους ροκ ρυθμούς του (αν και δεν είμαι σίγουρη ότι ο ίδιος θα συμφωνούσε με την αυθαίρετη επιλογή ενός μόνο μουσικού είδους) σε ένα καλοκαιρινό κυνήγι θησαυρού. Στις σελίδες του, η Αμοργός, ένα κουτί παπουτσιών, μια ληστεία αργόσχολων, ένα μαγικό κλαρίνο, ουζάκια, ψημένες ρακές κι ένας μεθυσμένος Ισλανδός, αναμειγνύονται σε ένα πολύχρωμο, χιουμοριστικό καλειδοσκόπιο που αφήνει τον αναγνώστη ζαλισμένο, αλλά σαφώς χαμογελαστό. «Έχει πλάκα να βλέπεις κάτι ολοκληρωμένο, και να είναι πιο πλήρες από ότι φανταζόσουν στην αρχή», λέει ο Λουκάς για το πρώτο του βιβλίο – που αρχικά ήταν να ονομαστεί Το Κουτί Των Παπουτσιών. «Μου ακούστηκε σαν κάποιο χαζό κομμάτι ξεχασμένης έντεχνης μπάντας, οπότε έγινε Shoebox. Μέσα σε ένα κουτί παπουτσιών κρύβεις πάντα θησαυρούς, πράγματα και αναμνήσεις που όποτε και αν ανοίξεις, θα είναι εξίσου έντονες με την ημέρα που τις έκρυψες».

Πως ήταν το πέρασμα από την αρθρογραφία στη συγγραφή;

Η αλήθεια είναι ακριβώς ανάποδη: η συγγραφή ξεκίνησε πρώτη και η αρθρογραφία ακολούθησε. Το shoebox γεννήθηκε από μια σελίδα που γράφτηκε βιαστικά για ένα fanzine 7 χρόνια πριν, ενώ η ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος της είχε ολοκληρωθεί αρκετά χρόνια πριν ξεκινήσω ουσιαστικά να δουλεύω ως δημοσιογράφος. Παρόλα αυτά, η αρθρογραφία με βοήθησε στη διόρθωση του (αλλά για πιο σίγουρη απάντηση ρώτα με ξανά σε ένα χρόνο, που θα έχω ολοκληρώσει κάτι που γεννήθηκε 100% παράλληλα με την δουλειά μου).

Γράφουμε καλύτερα για πράγματα που γνωρίζουμε και έχουμε ζήσει ή για πράγματα που αγαπάμε (και θα θέλαμε ενδεχομένως να ζήσουμε); Και σε ποια από τις δύο κατηγορίες κινείσαι εσύ;

Στην πρώτη: είναι βιώματα μου, «δεμένα» ίσως με φανταστικό τρόπο. Δε ξέρω ακόμα αν θα έγραφα κάτι που δεν έζησα ποτέ- ίσως αν κάποτε μελετήσω αρκετά κάποιον χαρακτήρα ή μια εποχή που μου αρέσει. Πάντως η αλήθεια είναι καλύτερη, γιατί περνάει δυνατότερα στο χαρτί.

Ο αφηγητής ξεκινάει ως ένα καλό, ελαφρώς άβουλο παιδί και στην πορεία καταλήγει… κομπιναδόρος. Είναι απαραίτητη η εξερεύνηση των άκρων για να βρούμε τη μέση μας;

Ο αφηγητής είναι ένας 20άρης - όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρεθήκαμε στα παπούτσια του. Και αυτή η ηλικία ενδείκνυται ακριβώς για αυτό: μια πιο ακραία ζωή. Σίγουρα όλοι πρέπει κάπως να ζήσουν πράγματα που φοβούνται, μόνο και μόνο για να καταλάβουν ποιοι είναι πραγματικά. Στην Ελλάδα δυστυχώς είμαστε αρκετά περισσότερο «μαμούχαλοι» από ότι θα θέλαμε να δείχνουμε παραέξω. Το ταξίδι του άβουλου 20άρη μου είναι στην Ελλάδα - ένας Γερμανός στα 19 του θα είχε ήδη κάνει το περίφημο World Round Trip. Φαντάσου ιστορίες.

Η συγκεκριμένη κομπίνα είναι σουρρεάλ, άνευ εναλλακτικού σχεδίου – και άρα καταδικασμένη στην αποτυχία. Χαρακτηριστικά που αποτελούν άραγε το αρχέτυπο της ελληνικής κομπίνας;

Πιστεύω πως η λέξη κομπίνα πρέπει να πάρει μια πιστοποίηση Π.Ο.Π. και να είναι πλέον μόνο ελληνική (και ας μην είναι). Μαζευόμαστε ένα βράδυ, πίνουμε λίγο παραπάνω, λέμε μια βλαμμένη ιδέα που για κάποιο περίεργο λόγο νιώθουμε ότι είναι η μεγαλύτερη σύλληψη του αιώνα… και όποιον πάρει ο Χάρος. Εναλλακτικό σχέδιο; Πολυτέλειες! Ο Έλληνας δεν αποτυγχάνει ποτέ - και όταν αποτύχει απλά το φορτώνει στον διπλανό του.

Πόσο  ρόλο έπαιξε η επιλογή των συγκεκριμένων περιοχών (Αμοργός, Γιάννενα) στην πλοκή του βιβλίου;

Είναι μέρη που, ιδίως παλιότερα, ένιωθα δεύτερα μου σπίτια. Η Αμοργός ήταν το μέρος που πέρασα αρκετά καλοκαίρια μόλις τελείωσα το σχολείο και άρχισα αυτή την «μετά-άναρχο-ό,τι-να’ναι/πανκ-ροκ-τρέχα-γύρευε» περίοδο της ζωής μου, ενώ τα Γιάννενα μια πραγματικά πανέμορφη πόλη που πολλοί φίλοι μου έκαναν το καλό και με έπεισαν να επισκεφτώ νωρίς. Άσε που έχουν και τα δύο μια απίστευτη ενέργεια - δε νομίζεις;

Διαβάζοντας κανείς προσεκτικά το Shoebox, παρατηρεί πως υπάρχουν κάποιες εκφράσεις που αγαπάς να χρησιμοποιείς. Τελικά είναι σημαντικό για ένα συγγραφέα να έχει τη δική του αναγνωρίσιμη γλώσσα;  Ή αυτό πρέπει να αλλάζει κάθε φορά, ανάλογα με την ιστορία;

Αλλάζει ανάλογα με την ηλικία. Γράφτηκε όταν ήμουν είκοσι και κάτι, όταν η συνοχή των σκέψεων είναι χαοτική και τοιουτοτρόπως αποτυπώθηκε στο χαρτί.  Σήμερα, ο αφηγητής του Shoebox δε θα έλεγε ποτέ «τοιουτοτρόπως». Κοίτα λέξη. Περίπλοκη. Όσο μεγαλώνεις και όσο γράφεις, είναι σαν γυμναστική: όσο το κάνεις τόσο βελτιώνεσαι. Όσο για την αναγνωρίσιμη γλώσσα, είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν τόσοι τρόποι γραφής, όσοι και οι συγγραφείς εκεί έξω - για να μη πω όσοι και οι άνθρωποι γενικά.

Γιατί shoebox; Τι αντιπροσωπεύει το κουτί των παπουτσιών; Το δικό σου τι έχει μέσα;

Ένα κουτί μπορεί να είναι απλά ένα κουτί, μπορεί όμως να είναι και θησαυρός. Το δικό μου κάποτε είχε το χειρόγραφο του Shoebox. Σήμερα, δεν έχω πραγματικά ιδέα- αλλά σίγουρα κάθε κουτί είναι γεμάτο απωθημένα.

Ένα από τα σημεία-κλειδιά του βιβλίου, είναι η ανάγκη του ήρωα να «στρίψει στις 30^ο». Πως δημιουργήθηκε η ιδέα γι’ αυτό; Και πως επιτυγχάνεις τη δική σου  στροφή;

Ειλικρινά βγήκε μόνο του, την στιγμή που καθόμουν και έγραφα αυτό το κεφάλαιο. Το θεωρώ το πιο σημαντικό, γιατί συμπυκνώνει όλες τις ανησυχίες που είχα εκείνη τη περίοδο (και θέλω να πιστεύω κι άλλος κόσμος, ανεξαρτήτου ηλικίας). Είναι απίστευτο το πόσο ζωντανή είναι η στιγμή που γράφεις και κάποια πράγματα βγαίνουν στην οθόνη μόνα τους, χωρίς καν να τα έχεις σκεφτεί. Άλλο τρανό παράδειγμα, είναι ότι τα κενά στο τέλος μπορούν να ενωθούν με μαγικό τρόπο - και να δέσουν ξαφνικά την ιστορία με έναν τρόπο που ποτέ δε θα φανταζόσουν. Η δική μου στροφή δεν ξέρω πως έχει επιτευχθεί - συνεχώς γκρινιάζω. Όλοι μας μπορούμε να κοιτάξουμε στις 30 μοίρες που δεν έχει τίποτα και όλα είναι ελεύθερα - αλλά δυστυχώς καταλαβαίνω ότι όλοι «κωλώνουν» αφάνταστα να πάνε προς τα εκεί.

Ποιο είναι το βιβλίο που θα ήθελες να είχες γράψει; Και ποια βιβλία τριγυρνούν μέσα σου, ελπίζοντας να γεννηθούν κάποτε στο μέλλον;

Καταλαβαίνω τι εννοείς με την ερώτηση, αλλά θα μου πετάξουν πέτρες αν πω ότι θα ήθελα το On The Road του Κερουάκ να ήταν δικό μου! Πάντως ομολογώ ότι ίσως να το σκέφτηκα αυτό όταν διάβασα την υπέροχη ιστοριούλα του Patrick Süskind, Το Περιστέρι. Μακάρι μια μέρα να μπορώ να συμπυκνώνω τόσα πολλά μέσα σε τόσες λίγες –αλλά ουσιαστικές- σελίδες. Μέσα μου έχω 3 ή 4 ακόμα βιβλία που πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιο θα βγει πρώτο. Ευτυχώς είμαι ήδη στα μισά του επόμενου, και από του χρόνου το καλοκαίρι έχω πει να ασχοληθώ με το τρίτο που θα είναι πιο θεατρικό. Μετά έχω μια ιδέα για ένα 4o, ξανά καλοκαιρινό: μαζί με αυτό που έρχεται, θα αποτελέσουν την θερινή μου τριλογία. Take that Star Wars!

Εν τέλει, γράφεις γιατί…

…Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο τόσο αβίαστα.