Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Agatha Christie «Ο Πουαρό ερευνά» (μτφρ. Χρήστος Μπαρουξής), που κυκλοφορεί στις 6 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Η περιπέτεια του αιγυπτιακού τάφου
Πάντα θεωρούσα ότι µία από τις πιο συναρπαστικές και δραµατικές περιπέτειες, από τις πολλές που έχω µοιραστεί µε τον Πουαρό, ήταν όταν διερευνήσαµε µια σειρά από παράξενους θανάτους που ακολούθησαν την ανακάλυψη και το άνοιγµα του τάφου του βασιλιά Μεν-χερ-Ρα.
Σχεδόν αµέσως µετά την ανακάλυψη του τάφου του Τουταγχαµών από τον λόρδο Κάρναρβον, ο σερ Τζον Γουίλαρντ και ο κύριος Μπλάιµπνερ από τη Νέα Υόρκη που διενεργούσαν ανασκαφές λίγο έξω από το Κάιρο, κοντά στις Πυραµίδες της Γκίζας, ανακάλυψαν τυχαία µια σειρά νεκρικούς θαλάµους. Η ανακάλυψη προκάλεσε µεγάλο ενδιαφέρον. Ο τάφος φαίνεται ότι ανήκε στον βασιλιά Μεν-χερ-Ρα, έναν από τους σκιώδεις εκείνους βασιλιάδες της Όγδοης Δυναστείας, όταν το Παλαιό Βασίλειο βυθιζόταν στην παρακµή. Λίγα ήταν γνωστά για αυτή την περίοδο και η ανακάλυψη καλύφθηκε εκτεταµένα από τις εφηµερίδες.
Σύντοµα συνέβη κάτι που συντάραξε την κοινή γνώµη. Ο σερ Τζον Γουίλαρντ πέθανε αιφνιδίως από καρδιακή ανεπάρκεια.
Ένα δεκαπενθήµερο αργότερα, ο κύριος Μπλάιµπνερ πέθανε από οξεία σηψαιµία και έπειτα από µερικές µέρες ένας ανιψιός του αυτοπυροβολήθηκε στη Νέα Υόρκη. Η «Κατάρα του Μεν-χερ-Ρα» ήταν καθηµερινό θέµα συζήτησης και η µαγική δύναµη της αρχαίας Αιγύπτου εξυµνούνταν σε σηµείο φετιχισµού.
Ο κίτρινος Τύπος άρπαξε αµέσως την ευκαιρία να αναβιώσει όλες τις παλιές δεισιδαιµονίες για την κακοτυχία που έφερναν συγκεκριµένοι αιγυπτιακοί θησαυροί. Η παλιά εκείνη ιστορία της καταραµένης µούµιας του Βρετανικού Μουσείου ξεθάφτηκε πάλι. Το Βρετανικό Μουσείο τη διέψευσε ανεπίσηµα, αλλά αυτό δεν εµπόδισε την ιστορία να πάρει τις συνηθισµένες διαστάσεις της.
Ένα δεκαπενθήµερο αργότερα, ο κύριος Μπλάιµπνερ πέθανε από οξεία σηψαιµία και έπειτα από µερικές µέρες ένας ανιψιός του αυτοπυροβολήθηκε στη Νέα Υόρκη. Η «Κατάρα του Μεν-χερ-Ρα» ήταν καθηµερινό θέµα συζήτησης και η µαγική δύναµη της αρχαίας Αιγύπτου εξυµνούνταν σε σηµείο φετιχισµού.
Τότε ήταν που ο Πουαρό έλαβε ένα σύντοµο σηµείωµα από τη λαίδη Γουίλαρντ, σύζυγο του νεκρού αρχαιολόγου, που του ζητούσε να τη συναντήσει στο σπίτι της στην Κένσινγκτον Σκουέαρ. Τον συνόδευσα.
Η λαίδη Γουίλαρντ ήταν ψηλόλιγνη και φορούσε ρούχα πένθους. Το κοµµένο πρόσωπό της µαρτυρούσε την πρόσφατη θλίψη της.
Ο Πουαρό δίστασε λίγο προτού απαντήσει. Φαινόταν σαν να το σκέφτεται.
Τον κοίταξα έκπληκτος. Δε θα υπέθετα ποτέ ότι ο Πουαρό πιστεύει στις δεισιδαιµονίες. Όµως ο µικρόσωµος φίλος µου φαινόταν να σοβαρολογεί.
«Αυτό που µου ζητάτε δηλαδή είναι να προστατέψω τον γιο σας; Θα κάνω το παν για να µην επιτρέψω να πάθει κακό».Τα λόγια του δεν ήταν και πολύ καθησυχαστικά και παρατήρησα ότι η λαίδη Γουίλαρντ µόρφασε όταν τα άκουσε. Ταυτόχρονα, όµως, το γεγονός και µόνο ότι είχε πάρει στα σοβαρά τις ανησυχίες της φαινόταν να την έχει ανακουφίσει κάπως.
Όσο για µένα, δεν είχα υποψιαστεί ποτέ ότι ο Πουαρό µπορεί να πίστευε τόσο στις δεισιδαιµονίες. Άνοιξα συζήτηση περί δεισιδαιµονιών στον δρόµο για το σπίτι. Το ύφος του ήταν σοβαρό και ειλικρινές.
Ας υποθέσουµε ότι ο Ρούπερτ είχε αποφασίσει να ξεφορτωθεί τον θείο του – κατά προτίµηση µε δηλητήριο. Από λάθος, τη µοιραία δόση παίρνει ο σερ Τζον Γουίλαρντ. Το έγκληµα στοιχειώνει τον Ρούπερτ, ο οποίος επιστρέφει στη Νέα Υόρκη. Τότε µαθαίνει για τον θάνατο του θείου του. Συνειδητοποιεί πόσο αχρείαστο ήταν το έγκληµα που διέπραξε, και, κυνηγηµένος από τις τύψεις, αυτοκτονεί.
Έστειλε αµέσως το τηλεγράφηµα. Η απάντηση ήταν εκτεταµένη και ακριβής. Ο νεαρός Ρούπερτ Μπλάιµπνερ κινούνταν σε ρηχά νερά για αρκετά χρόνια. Χτένιζε τις παραλίες πολλών νησιών της Νότιας Θάλασσας για πολύτιµα αντικείµενα και ζούσε µε εµβάσµατα, αλλά πριν από δύο χρόνια επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου σύντοµα άρχισε να βουλιάζει όλο και πιο χαµηλά. Το σηµαντικότερο για µένα ήταν ότι πρόσφατα κατάφερε να δανειστεί αρκετά χρήµατα για να ταξιδέψει στην Αίγυπτο. «Έχω έναν καλό φίλο εκεί, που µπορεί να µου δανείσει», είχε πει. Τα σχέδιά του, όµως, ανατράπηκαν. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη βρίζοντας τον τσιγκούνη θείο του που νοιαζόταν περισσότερο για τα κόκαλα νεκρών, ξεχασµένων βασιλιάδων απ’ό,τι για το ίδιο του το αίµα. Κατά την παραµονή του στην Αίγυπτο ήταν που πέθανε ο σερ Τζον Γουίλαρντ. Στη Νέα Υόρκη ο Ρούπερτ βυθίστηκε ξανά στον έκλυτο βίο του και τότε, εντελώς απροειδοποίητα, αυτοκτόνησε, αφήνοντας πίσω µια επιστολή µε ακατάληπτες φράσεις. Φαίνεται σαν να είχε γραφτεί σε ένα ξέσπασµα µεταµέλειας. Αναφερόταν στον εαυτό του ως λεπρό και απόβλητο της κοινωνίας και τελείωνε δηλώνοντας ότι ως τέτοιος ήταν καλύτερα να πεθάνει.
Μια σκοτεινή θεωρία µού µπήκε στο µυαλό. Πότε δεν πίστεψα στην εκδίκηση ενός νεκρού Φαραώ. Καταλάβαινα ότι είχαµε να κάνουµε µε ένα πιο σύγχρονο έγκληµα. Ας υποθέσουµε ότι ο Ρούπερτ είχε αποφασίσει να ξεφορτωθεί τον θείο του – κατά προτίµηση µε δηλητήριο. Από λάθος, τη µοιραία δόση παίρνει ο σερ Τζον Γουίλαρντ. Το έγκληµα στοιχειώνει τον Ρούπερτ, ο οποίος επιστρέφει στη Νέα Υόρκη. Τότε µαθαίνει για τον θάνατο του θείου του. Συνειδητοποιεί πόσο αχρείαστο ήταν το έγκληµα που διέπραξε, και, κυνηγηµένος από τις τύψεις, αυτοκτονεί.
Περιέγραψα τη λύση µου στον Πουαρό. Έδειξε ενδιαφέρον.
«Είναι ευφυές αυτό που σκέφτηκες… σαφώς. Μπορεί, µάλιστα, να είναι και αλήθεια. Όµως δε λογάριασες τη φονική επιρροή του τάφου».
Ανασήκωσα τους ώµους.
