Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Hugo Horiot «Ο αυτοκράτορας είμαι εγώ - Ένα παιδί με αυτισμό αφηγείται» (μτφρ. Ειρήνη Κωστούλα-Αργυρού), που κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Στίξις.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Εγκλωβισμένος στη λησμονιά
Στο βάθος της αλέας, ένα σπίτι πιο σκοτεινό από τ’ άλλα. Τα παραθυρόφυλλα και η πόρτα κλειστά. Απαγορεύεται η είσοδος. Είμαι σίγουρος πως εκεί βρίσκεται η Χιονάτη. Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχει καμιά όρεξη να την ενοχλήσουν. Εκτός κι αν αυτό είναι το σπίτι της μάγισσας.
Πάνε κιόλας πέντε χρόνια που βρίσκομαι πάνω σ’ αυτή τη γη και είμαι τώρα υπερβολικά βαρύς για τη μαμά. Δεν θέλω να περπατάω. Κάθομαι, λοιπόν, στο καροτσάκι δίπλα στην αδελφή μου. Είμαστε σ’ ένα πάρκο για παιδιά. Η μαμά μάς σπρώχνει. Στο πλάι υπάρχουν μικροσκοπικά πολύχρωμα σπίτια. Οι πόρτες και τα παράθυρα είναι ορθάνοιχτα. Υποδέχονται όλο τον κόσμο. Η μαμά μού λέει πως θα έπρεπε να τα επισκεφθούμε. Δέχομαι. Μπας και είναι κρυμμένοι εκεί μέσα οι επτά νάνοι; Όχι, δεν είναι εδώ.
Στο βάθος της αλέας, ένα σπίτι πιο σκοτεινό από τ’ άλλα. Τα παραθυρόφυλλα και η πόρτα κλειστά. Απαγορεύεται η είσοδος. Είμαι σίγουρος πως εκεί βρίσκεται η Χιονάτη. Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχει καμιά όρεξη να την ενοχλήσουν. Εκτός κι αν αυτό είναι το σπίτι της μάγισσας. Το περιεργάζομαι, γυρεύοντας και το παραμικρό σημάδι που θα πρόδιδε μια παρουσία. Σ’ αυτό το σπίτι, σίγουρα κάποιος είναι κλεισμένος μέσα και μας παρατηρεί. Είμαι έτοιμος να μείνω όσο χρειαστεί για να μάθω ποιος κρύβεται μέσα. Η μαμά μου προσπαθεί να με τραβήξει προς τα πολύχρωμα σπίτια, αλλά εγώ δεν θέλω. Μένω εκεί. Θέλω ν’ ανακαλύψω το μυστικό του σκοτεινού σπιτιού. Μήπως κάποιος είναι ξεχασμένος μέσα; Χτυπάω και κολλάω το αυτί μου στην πόρτα. Καμιά απάντηση. Μανταλωμένο. Κάνω το γύρο. Σκοτεινά παράθυρα, κλειστά παντζούρια. Δεν ήταν για σήμερα η συνάντηση.
Συνεχίζουμε τη βόλτα μας. Περνάμε δίπλα από ένα μεγάλο κλουβί για πουλιά. Χωρίς πουλιά. Ανοίγω την πόρτα και παραδίνομαι στις Αρχές του πάρκου. Είμαι κι εγώ φυλακισμένος όπως και το ξεχασμένο πρόσωπο μέσα στο σπίτι. Θα μπορούσαν να με ξεχάσουν μέσα σ’ αυτό το κλουβί. Όταν θ’ ανοίξουν την πόρτα του σκοτεινού σπιτιού, θ’ ανακαλύψουν σίγουρα το πτώμα της Χιονάτης. Και το δικό μου θα είναι μέσα στο κλουβί για τα πουλιά. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορώ να πετάξω. Δεν πειράζει να είσαι σε κλουβί όταν δεν ξέρεις να πετάς.
Ο αυτοκράτορας είμαι εγώ
Μιλώ αποκλειστικά και μόνο στα πρόσωπα που αγαπώ, ποτέ στους άλλους. Στο σχολείο, στην πρώτη δημοτικού, μένω βουβός. Ωστόσο, η μαμά κάνει τα πάντα ώστε αυτό ν’ αλλάξει. Κι εγώ ο ίδιος αισθάνομαι πως η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Ο Ουγκό το έχει χωνέψει για τα καλά. Αφού αποκεφάλισα τον Ζιλιέν, έχρισα τον Ουγκό βασιλιά του σώματος και του πνεύματός μου. Υπέρτατο αυτοκράτορα του βασιλείου μου. Πρέπει να δημιουργήσω ένα πρόσωπο με αρκετή δύναμη και εξουσία για ν’ αναμετριέται και να ποδοπατάει το κουφάρι του Ζιλιέν που δεν παύει να με στοιχειώνει. Πρέπει να εξαφανίσω τα ερείπια και τ’ απομεινάρια του παλιού κόσμου, που τα θεμέλιά του ακόμα μου αντιστέκονται. Πρέπει να φοράω αρματωσιά, να είμαι επικίνδυνος και άγριος σαν δράκος, μεγαλοπρεπής σαν λιοντάρι. Μόνο το μένος για τη νίκη θα μ’ εμποδίσει να βουλιάξω. Είμαι αναγκασμένος να αποδεχτώ τούτο τον κόσμο που δεν είναι ο κόσμος μου. Δεν έχω άλλη επιλογή, διαφορετικά ο Ουγκό θα καταλήξει κι αυτός μέσα στη μαύρη γη. Πρέπει ν’ ανοίξω το στόμα μου. Πρέπει να μιλήσω. Τα άλλα παιδιά είναι πολύ ανόητα και μιλούν πολύ άσχημα. Δεν θέλω να μιλήσω και να λέω τις ίδιες ανοησίες μ’ αυτά. Δεν θέλω να γίνω σαν αυτά. Δεν θέλω να φωνάζω όπως αυτά. Εγώ στο σχολείο φωνάζω μέσα μου. Δεν φαντάζεστε τι δώρο σάς κάνω. Όταν ουρλιάζω, η γη τρέμει, οι τοίχοι γκρεμίζονται, τα πουλιά παύουν να κελαηδούν και πέφτουν νεκρά. Η μητέρα μου το ξέρει πολύ καλά. Όταν περιπλανιέμαι ανάμεσά σας, κρύβω την οδύνη μου και το θυμό μου στα κατάβαθα της ψυχής μου. Αν μαντεύατε το θυμό μου, θα μπορούσε να σας σκοτώσει.
Ο Ουγκό πρέπει να είναι ικανός ν’ ανοίγει το στόμα του χωρίς τίποτε από όλα αυτά να γίνεται αντιληπτό. Ο Ουγκό πρέπει να μάθει να λέει ψέματα μπροστά σε όλους κρύβοντας τον πόνο του. Μιλώ ίσον ψεύδομαι. Ε, λοιπόν, θα λέω ψέματα, μιας κι αυτό περιμένουν από μένα. Κάθε λόγος, κάθε συλλαβή που βγαίνει από το στόμα μου, κρύβει μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, επειδή είναι ένας συμβιβασμός που εγώ, ο Ουγκό, πρέπει να κάνω με τους άλλους. Γνωρίζω πως κάθε βήμα προς το μέρος τους θα με κάνει όλο και πιο εξαρτημένο απ’ αυτούς, κι από εσάς επομένως. Θα πρέπει να αποδεχτώ να είμαι εξαρτημένος από άτομα που δεν μου εμπνέουν καμιά εμπιστοσύνη. Κάθε λέξη, κάθε ήχος που βγαίνει από τα σπλάχνα μου, θα είναι μια υποχώρηση. Κάθε βήμα προς τους άλλους θα με απομακρύνει από το βασίλειό μου. Κάθε λέξη με σκοτώνει. Περπατάω πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και πρέπει να μάθω να χορεύω. Εντάξει λοιπόν, θα χορέψω, ίσως μάλιστα να σας χαρίζω πότε πότε και κανένα χαμόγελο. Όσο για το γέλιο, θα δούμε αργότερα. Το σημαντικότερο είναι να μη χαθεί η ισορροπία.
Όταν χάνεις την ισορροπία, χάνεις το βασίλειό σου.
