Ημερολόγιο προσευχής

6.11.1946

Βαρύς αυτοχαρακτηρισμός η λέξη «μετριότητα»· κι ωστόσο με θεωρώ τόσο μέτρια, που είναι αδύνατον να μη με αποκαλέσω έτσι – συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα ότι πρώτα θα με πάρουν τα γεράματα κι έπειτα θα την αποδεχτώ. Νομίζω ότι η αποδοχή της ισοδυναμεί με αποδοχή της απελπισίας. Θα υπάρχει τρόπος οι εκ φύσεως μέτριοι να ξεφύγουν από τη μετριότητά τους. Ο τρόπος πρέπει να είναι η Χάρη. Θα υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς από τη μετριότητα, ακόμα κι αν ξέρει ότι είναι κατώτερος κι από μέτριος. Κι αν το ξέρει, ίσως να έχει κάνει το πρώτο βήμα. Λέω ότι είμαι μέτρια· αλλά είμαι κατώτερη. Θα παραπαίω μια ζωή μεταξύ απελπισίας και αλαζονείας, πηγαίνοντας από τη μια στην άλλη ώσπου να αποφασίσω ποια με κολακεύει περισσότερο, ποια έρχεται πιο άνετη και ταιριαστή πάνω μου. Ποτέ δεν θα ασχοληθώ σε βάθος με τίποτα. Θα τσαλαβουτώ ανυπόμονα εδώ κι εκεί. Δίκαιος ο φόβος του Θεού· όμως, Κύριε, τι σχέση έχει μ' αυτή την υπερένταση; Είναι απροσμέτρητος, λαμπρός, μεγάθυμος. Πρέπει να ευφραίνει. Κάθε αρετή πρέπει να πάλλεται από σφρίγος. Άλλο σφρίγος από την αρετή δεν χωρά στη ζωή μας. Η αμαρτία είναι βαριά και άνοστη. Την τρως και δεν μπορείς να την αποτελειώσεις, ούτε καν να τη χωνέψεις. Θα πρέπει να την εξεμέσεις. Αλλά ίσως αυτή η δήλωση να παραείναι λογοτεχνίζουσα – όχι επιτήδευση στο ημερολόγιο.

Αναρωτιέμαι αν ο Θεός θα ξαναγράψει για λογαριασμό μου. Μου υποσχέθηκε τη Χάρη Του· για τα υπόλοιπα δεν είμαι πολύ σίγουρη.

Πώς να ζήσω – πώς θα ζήσω. Προφανώς, ο μόνος σωστός τρόπος είναι να απαρνηθείς τα πάντα. Αλλά εγώ δεν νιώθω την κλήση κι ίσως αυτό να είναι λάθος έτσι κι αλλιώς. Η συμπεριφορά μου είναι επιπόλαιη και επιλεκτική. Πώς να την αλλάξω – θέλω πολύ να αγαπήσω τον Θεό απόλυτα. Ταυτόχρονα θέλω κι όλα όσα φαίνονται αντίθετα – θέλω να γίνω σπουδαία συγγραφέας. Αλλά ακόμα και η ελάχιστη επιτυχία θα μου φουσκώσει τα μυαλά, έστω και ασυναίσθητα. Αν ποτέ καταφέρω να γίνω σπουδαία συγγραφέας, αυτό δεν θα συμβεί γιατί θα είμαι όντως σπουδαία, αλλά γιατί ο Θεός με ελέησε να υπογράψω ορισμένα απ' όσα γενναιόδωρα έγραψε για λογαριασμό μου. Προς το παρόν, η βουλή Του μοιάζει να είναι διαφορετική. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Όμως θα συνεχίσω την προσπάθεια – ιδού το νόημα. Και κάθε φορά που δεν θα μπορώ να βάλω λέξη στο χαρτί, θα θυμάμαι ποιος είναι Αυτός που κάνει τη δουλειά όταν η δουλειά γίνεται, και ποιος είναι Αυτός που εκείνη την ώρα δεν την κάνει. Αναρωτιέμαι αν ο Θεός θα ξαναγράψει για λογαριασμό μου. Μου υποσχέθηκε τη Χάρη Του· για τα υπόλοιπα δεν είμαι πολύ σίγουρη. Ίσως δεν έχω δείξει τη δέουσα ευγνωμοσύνη για όσα μου δόθηκαν.

Οι επιθυμίες της σάρκας –με εξαίρεση το στομάχι– με έχουν αφήσει ήσυχη. Για πόσο δεν ξέρω, ελπίζω για πάντα. Μεγάλη γαλήνη να έχεις απαλλαγεί.
Δεν μπορεί να με διδάξει κανείς πώς να προσεύχομαι;