Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μόνικα Σαβουλέσκου Βουδούρη «Πριν από τον χρόνο μηδέν» (μτφρ. Ευγενία Τσελέντη), το οποίο θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Τα πόδια της μόνο είχαν μείνει ακάλυπτα. Οι αστράγαλοι. Οι φίνες πατούσες. Τα πέλματα. Τα υπόλοιπα δεν ήταν παρά ένας μπόγος από επιδέσμους. Μ’ ένα σεντόνι να τα σκεπάζει όλα μέχρι το πιγούνι. Το βλέμμα της Ντάρια γλίστρησε πάνω στο σώμα της κοπέλας. Βλέμμα φοβισμένο. Ήξερε ότι το αντίκρισμα της μορφής της θα τη συντάραζε. Γι’ αυτό είχε επιστρατεύσει όλο της το κουράγιο. Μπήκε στην εντατική μουδιασμένη από τον πανικό. Το κεφάλι του κοριτσιού, τυλιγμένο σε επιδέσμους, είχε χάσει το σχήμα του. Ο ένας κρόταφος έδειχνε αφύσικα βαθουλωμένος. Σαν να έλειπε ένα κομμάτι από το κρανίο της. Η σφιχτή επίδεση, σαν ένα τουρμπάνι, άφηνε ωστόσο ασκέπαστο ένα μέρος του προσώπου της. Ένα μέρος γεμάτο σωληνάρια. Το στόμα μισάνοιχτο, με τα χείλη μελιτζανιά. Παρ’ όλα αυτά, το περίγραμμά τους διαγραφόταν ολόκληρο, αν και παραμορφωμένο από τα μηχανήματα. Το ίδιο και η μύτη, από την οποία έβγαιναν πλαστικά καλώδια. Το προφίλ της τελείως αφύσικο, κάτω από το πλέγμα των σωλήνων και των καλωδίων. Και όμως… παρέμενε το δικό της κλασικό προφίλ. Η δικιά της όμορφη μύτη, λεπτή και αριστοκρατική. Που ήταν πάντα το χαρακτηριστικό της, κάτι ολότελα δικό της. Ένα ίχνος από αυτό που υπήρξε κάποτε το κορίτσι αυτό, η Μαρίνα. Από αυτό που ήταν ακόμα, για τον λίγο ακόμα περιορισμένο χρόνο, τον καθορισμένο από τους δείκτες των μηχανημάτων. Στον θάλαμο από όπου είχε πια εξαφανιστεί ο πόνος και δεν ακούγονταν πια βογγητά. Εκεί όπου η ζωή είχε σταματήσει, αν και εξακολουθούσε να κυλά σταλαγματιά σταλαματιά. Ούτε για μια στιγμή όμως όπως η προηγούμενη. Και δίχως ελπίδα για μια επόμενη. Ήθελε να της πει μερικά λόγια αποχαιρετισμού. Κάτι σαν «καλό ταξίδι». Να τη διαβεβαιώσει, να διαβεβαιώσει αυτόν τον μπόγο από επιδέσμους ότι το πέρασμα της ύπαρξής της, για όλους αυτούς που απέμεναν, στάθηκε πολύτιμο. Ένιωθε πως ίσως θα μπορούσε να της το μεταβιβάσει τώρα, στην ύστατη αυτή ώρα. Λίγο πριν από την ώρα μηδέν, όπου οι βελόνες θα ακινητοποιούνταν σε όλα τα μόνιτορ γύρω από το κρεβάτι της. Ήξερε ότι αυτή από την οποία είχαν απομείνει μόνο τα τυλιγμένα μες στους επιδέσμους μέλη, τα πλαστικά σωληνάρια, το μισό κρανίο, το καλοσχεδιασμένο στόμα με τα μελιτζανιά χείλη και το ευαίσθητο προφίλ στην τέλεια αρμονία του, αυτή που δεν είχε πια ζωή, παρότι ζούσε ακόμα, η Μαρίνα, ήξερε ότι η Ντάρια βρισκόταν δίπλα της αυτήν τη στιγμή. Ήταν σαν μια άβυσσος, όπου είχαν απομείνει οι δυο τους, αναζητώντας η μια την άλλη, ανάμεσα στους λευκούς τοίχους του γεμάτου μηχανήματα χώρου. Αιωρούμενες όμως πέρα από τα βλέμματα, πέρα από τα έτη, πέρα από τον κόσμο, εκεί όπου έχει αποφασιστεί ανέκκλητα ότι ο άνθρωπος γεννιέται για να πεθάνει…
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Μέσα στα πλήθη των προσφύγων που καταφεύγουν εδώ και χρόνια σε όλες τις χώρες της υφηλίου, υπάρχει και η ιδιαίτερη κατηγορία των υπερπροσοντούχων (highly skilled) ατόμων με διπλώματα και διακρίσεις, κερδισμένα στη χώρα προέλευσής τους. Πολλοί από αυτούς διακρίνονται. Οι άλλοι όμως; Καλλιτέχνες, θεωρητικοί… Τι επιφυλάσσει γι’ αυτούς η ευημερούσα (και παρακμάζουσα) Δύση; Τι γίνονται τα όνειρα και οι προσδοκίες τους; Παράλληλες ιστορίες που μπλέκουν η μία με την άλλη, άλλοτε μ’ ένα χαμόγελο κι άλλοτε με έναν αναστεναγμό.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Μόνικα Σαβουλέσκου Βουδούρη γεννήθηκε στη Ρουμανία και από το 1985 ζει στην Ολλανδία και στην Ελλάδα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου. Το 1974 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια εργάζεται ως κοινωνιολόγος σε διάφορα ευρωπαϊκά ερευνητικά κέντρα που ειδικεύονται στην κοινωνιοψυχολογία των μεταναστών. Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση (ολλανδική λογοτεχνία) και έχει συγγράψει πρόζα, δοκίμια, ποίηση, θεατρικά σενάρια κ.λπ. Τα έργα της έχουν κυκλοφορήσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και μεταφραστεί στα Ολλανδικά, στα Ελληνικά, στα Γαλλικά, στα Ιταλικά και στα Αγγλικά. Στην Ελλάδα έχουν επίσης κυκλοφορήσει σε μετάφραση τα έργα της Πατέρα, είμαστε υπνοβάτες (Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 2010), Οι κόρες Νίκα (Καλέντης, 2015), Σαν διαβείς τη γέφυρα του Σοβέτο (Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 2018), Ένας κόσμος δύο κόσμοι (Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 2021). Είναι μέλος στις Εταιρίες Λογοτεχνών της Ρουμανίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Σύγχρονα Βαλκάνια» και σκηνοθέτρια στο «Studio Επαγγελματικού Θεάτρου της Διασποράς» στην Αθήνα.
