Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Agatha Christie «Θανάσιμος κίνδυνος» (μτφρ. Χρήστος Καψάλης), που κυκλοφορεί στις 30 Μαΐου από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Η περίεργη συµπεριφορά της Φρεντερίκα
Οι δικαιολογίες του Πουαρό για τη δήθεν πρόσκληση από τον αστυνοµικό διευθυντή αποδείχθηκε πως δεν ήταν και τόσο αβάσιµες τελικά. Ο συνταγµατάρχης Γουέστον µάς επισκέφθηκε λίγο µετά το µεσηµεριανό µας φαγητό.
Ήταν ένας ψηλός άνδρας, µε στρατιωτική κορµοστασιά και διόλου ευκαταφρόνητη γοητεία. Έτρεφε τον δέοντα σεβασµό για τα επιτεύγµατα του Πουαρό, µε τα οποία φαινόταν να είναι καλά εξοικειωµένος.
Ήταν ένας ψηλός άνδρας, µε στρατιωτική κορµοστασιά και διόλου ευκαταφρόνητη γοητεία. Έτρεφε τον δέοντα σεβασµό για τα επιτεύγµατα του Πουαρό, µε τα οποία φαινόταν να είναι καλά εξοικειωµένος.
«Μέγα ευτύχηµα που σας έχουµε εδώ κάτω, κοντά µας, κύριε Πουαρό», επαναλάµβανε κάθε τόσο.
Ο ένας και µοναδικός φόβος του ήταν µήπως αναγκαζόταν να ζητήσει βοήθεια από τη Σκότλαντ Γιαρντ. Επιθυµούσε σφόδρα να διαλευκάνει το µυστήριο και να συλλάβει τον εγκληµατία χωρίς τη βοήθεια των Λονδρέζων. Εξού και ο ενθουσιασµός του για την παρουσία του Πουαρό στα µέρη του.
Ο Πουαρό, απ’ όσο µπορούσα να κρίνω, του φανέρωσε όλα όσα γνώριζε.
Συνοφρυώθηκε αφηρηµένος.
«Α!» έκανε ο συνταγµατάρχης Γουέστον. «Συχνά, όµως, υστερούν σε αυτό το σηµείο. Θα σας εξέπληττε αν ξέρατε τι ανοησίες κάνουν κατά καιρούς οι άνθρωποι. Δεν αναφέροµαι σε δολοφονίες… δεν έχουµε και τόσο πολλούς φόνους στα µέρη µας, ευτυχώς δηλαδή… αλλά σε απλές υποθέσεις που χειρίζεται η αστυνοµία και καταλήγουν στα δικαστήρια. Η απροσµέτρητη βλακεία αυτών των ανθρώπων θα σας άφηνε κατάπληκτο».
«Πρόκειται, όµως, για άτοµα µε διαφορετική νοοτροπία».
«Ναι… ίσως. Εφόσον ο Βάις είναι ο άνθρωπός µας, θα ζοριστούµε άσχηµα. Είναι επιφυλακτικός άνθρωπος και ικανός δικηγόρος. Δεν πρόκειται να προδοθεί από µόνος του. Η γυναίκα… τι να σας πω, εκεί ίσως τα πράγµατα να είναι ευκολότερα. Σας βάζω στοίχηµα δέκα προς ένα πως θα το επιχειρήσει ξανά. Οι γυναίκες δε διαθέτουν υποµονή».
Σηκώθηκε.
«Αύριο το πρωί αρχίζει η δικαστική έρευνα. Ο δικαστής θα συνεργαστεί µαζί µας και θα φανερώσει όσο το δυνατόν λιγότερα στοιχεία. Επί του παρόντος, θέλουµε τα πράγµατα να βρίσκονται στο σκοτάδι».
Είχε αρχίσει να κατευθύνεται προς την πόρτα, όταν ξαφνικά επέστρεψε.
«Μα την πίστη µου, είχα ξεχάσει αυτό που θα σας ενδιέφερε περισσότερο και θα ήθελα να ζητήσω τη γνώµη σας».
Ξανακάθισε και έβγαλε από την τσέπη του ένα σκισµένο κοµµάτι χαρτί, πάνω στο οποίο κάτι ήταν γραµµένο. Το έδωσε στον Πουαρό.
«Οι αστυφύλακές µου το βρήκαν την ώρα που ερευνούσαν τους κήπους. Κοντά στο σηµείο από όπου παρακολουθούσατε όλοι µαζί τα πυροτεχνήµατα. Είναι το µόνο στοιχείο που βρήκαν και θα µπορούσε να σηµαίνει κάτι».
Ο Πουαρό έστρωσε το χαρτί. Τα γράµµατα ήταν µεγάλα και ακανόνιστα.
…πρέπει να πάρω τα χρήµατα αµέσως. Αν όχι, ξέρεις… τι θα συµβεί. Σε προειδοποιώ.
Ο Πουαρό συνοφρυώθηκε. Διάβασε το κείµενο ξανά και ξανά.
Ο συνταγµατάρχης Γουέστον σηκώθηκε πάλι.
Κούνησε το κεφάλι του.
Όταν έφυγε ο αστυνοµικός διευθυντής, ο Πουαρό µελέτησε πάλι το σκισµένο χαρτί.
«Λες να είναι κάποιο σηµαντικό στοιχείο;» ρώτησα.
Εκείνος σήκωσε τους ώµους.
«Ποιος ξέρει; Σαφώς υπάρχει ένα εκβιαστικό στοιχείο στη διατύπωση! Κάποιος από τη συντροφιά µας εκείνο το βράδυ πιεζόταν µε πολύ δυσάρεστο τρόπο να καταβάλει χρήµατα. Φυσικά, δεν αποκλείεται να ήταν κάποιος από τους άσχετους µε την υπόθεση».
Παρατήρησε τον γραφικό χαρακτήρα µέσα από έναν µικρό µεγεθυντικό φακό.
Ήταν ο πλωτάρχης Τσάλεντζερ.
Και αµέσως χαµογέλασα, καθώς εκείνη τη φορά που µου αφηγήθηκε ο Πουαρό τη συγκεκριµένη ιστορία µού είχε ζητήσει να του λέω «κουτί σοκολατάκια» κάθε φορά που µου φαινόταν πως ξιπαζόταν! Το αποτέλεσµα ήταν να προσβληθεί πικρά όταν άρθρωσα τις µαγικές λέξεις µόλις ενάµισι λεπτό αργότερα.
«Αναχωρήσατε από το Ντέβονπορτ λίγα λεπτά µετά τις οκτώ και µισή. Φτάσατε εδώ πέντε λεπτά µετά τις δέκα… είκοσι λεπτά µετά τη διάπραξη του εγκλήµατος. Όµως η απόσταση από το Ντέβονπορτ είναι µόλις πενήντα χιλιόµετρα, τα οποία συχνά έχετε καλύψει σε µία ώρα, καθώς ο δρόµος είναι καλός. Οπότε, βλέπετε, το άλλοθί σας διόλου ισχυρό δεν είναι!»
Ο Πουαρό χαµογέλασε µε κατανόηση στο µαυρισµένο πρόσωπο που είχε µπροστά του. «Αναχωρήσατε από το Ντέβονπορτ λίγα λεπτά µετά τις οκτώ και µισή. Φτάσατε εδώ πέντε λεπτά µετά τις δέκα… είκοσι λεπτά µετά τη διάπραξη του εγκλήµατος. Όµως η απόσταση από το Ντέβονπορτ είναι µόλις πενήντα χιλιόµετρα, τα οποία συχνά έχετε καλύψει σε µία ώρα, καθώς ο δρόµος είναι καλός. Οπότε, βλέπετε, το άλλοθί σας διόλου ισχυρό δεν είναι!»
Το πρόσωπο του πλωτάρχη κοκκίνισε.
