Μια ενότητα και πέντε κείμενα, του Γιώργου Φράγκογλου

«ΗΛΙΑΔΑ»
(Μια ενότητα και πέντε κείμενα)

Η
[οἳ δὲ σιωπῇ νεκροὺς πυρκαϊῆς ἐπινήνεον ἀχνύμενοι κῆρ (Η 427-428)]

Η1.

Τις μέρες εκείνες του χαλασμού, οι αψιμαχίες, οι εκατέρωθεν απώλειες, τα οδοφράγματα ήταν θέματα δευτερεύοντα, αλλά όλοι γι’ αυτά μιλούσαν. Γιατί δεν τολμούσαν να μιλήσουν για το πιο σημαντικό: το φόβο. Το φόβο της απώλειας. Και δεν φοβόσουν ότι μπορεί αύριο να μην ζεις· φοβόσουν ότι μπορεί να μην ξαναδείς το νεαρό γαλατά ή το παιδί που σέρβιρε καφέδες στο γωνιακό ζαχαροπλαστείο, ή πάλι τους διανομείς γευμάτων, χωμένους μέσα στα χοντρά μπουφάν, με το κατεβασμένο κράνος που άφηνε μόνο δύο σπίθες να περνάνε το νεκρό τοπίο· ή ακόμη το φαρμακοποιό να βάζει κρυφά φάρμακα στην τσέπη των αστέγων που κοντοστέκονταν έξω από το φαρμακείο· ή το βλέμμα της άστεγης που σε χαιρετούσε αμίλητη και συννεφιασμένη, γιατί αυτή ήξερε τι θα πει απώλεια. Και έλεγαν έτσι, μια και ο φόβος τούς έκλεισε το στόμα για το φόβο, έλεγαν για την αχαΐρευτη την κόρη της Σοφίας, που πήγε και τα έμπλεξε με το γομάρι τον Χάρη και η μάνα της έσβησε απ’ τον καημό, για την Μαρία που πήρε το μικρό Ανδρέα κι εξαφανίστηκε από τη γειτονιά, και για τον περίεργο άστεγο με το κίτρινο σκουφί που εμφανίζεται τις νύχτες και σιγοτραγουδά κάτι τραγούδια άγνωστα, σε μια περίεργη γλώσσα, και σταματά μόνον όταν φτάνει μπροστά στην κλειστή πόρτα της Μαρίας, χωρίς να φοβάται τις λάμψεις από τις συγκρούσεις στα στενά. Κι αυτό γίνεται χρόνια τώρα· και οι συγκρούσεις κρατάνε κι αυτές χρόνια τώρα.

(Βουβοί εκείνοι, πονώντας η ψυχή τους,
σώριαζαν στην πυρά τα σώματα)

Η2.

Έκθεση 4η
του μαθητή της Γ΄ τάξης Ανδρέα Χ...
Θέμα: Ένα βροχερό βράδυ

Προχθές το βράδυ άρχισε να βρέχει. Όχι δυνατά ούτε ψυχαλιστά. Αργά ή όπως λέει η μαμά μ’ έναν ριθμό μονώτονο. Τα σίνεφα ήχαν μαζευτή από νορίς το απόγεβμα. Μάβρα, απιλιτηκά. Τα σκιλιά έτρεχαν σαν τρελά, ούρλιαζαν. Φένεται πως φοβωντουσαν κι αυτά! Οι γάτες είχαν κριφτεί κάτο από τα αφτοκίνητα. Μόνο μια μικρή γάτα, μάβρη, γιρνούσε τοίχο-τοίχο και νιαούριζε λιπημένα, σαν να είχε παράπονο από τη ζοή. Εγό δεν καταλαβένω γιατή οι γάτες μπορεί να έχουν παράπονο από τη ζοή. Αφού ούτε πολέμους έχουν ούτε νεκρούς ούτε όπλα ούτε μίσος μεταξί τους. Τα σκιλιά μόνο τις μισούν, αλλά αυτά δεν μπορούν να σκαρφαλόσουν στα δέντρα.
Πάντος όταν η βροχή δυνάμοσε, έπεσε σιοπή στη γειτονιά· σαν αυτή που μας διάβασε η κιρία την περασμένη βδομάδα σ’ ένα πίμα:

Άκρα του τάφου σιοπή στον κάμπο βασιλέβει
λαλεί πουλί πέρνει σπιρί κι η μάνα το ζηλέβει.

Κι έτσι πέρασε όλο το βράδυ. Ήσιχο, με βροχή, χωρίς μάχες. Γιατί φένεται πως ο θάνατος φοβάτε τη βροχή.

Σημείωση 1η: Την έκθεση διάβασε στην τάξη η δασκάλα του Ανδρέα, γιατί ο ίδιος έλειπε.
Σημείωση 2η: Από κάτω η δασκάλα είχε γράψει δύο παρατηρήσεις:
α΄) !!!
β΄) Προσπάθησε να βελτιώσεις την ορθογραφία σου.

✴︎ 

Β3.

Θερσίτης
Λόγια μαχαίρια,
Στο ποτάμι του χρόνου
Στυφά κυδώνια.

✴︎

Ζ1.

Ήλιος δε βγήκε απ’ τα βουνά, στη θάλασσα δε λούστη.
Τα σύννεφα αρνηθήκανε και δεν περνοδιαβαίνουν.
Και το φεγγάρι κρύφτηκε, ανθρώποι μην το δούνε.
Βροχή, χαλάζι και χιονιάς κι αυτά το συντροφεύουν.
Και τα πουλιά μιλήσανε κι ήτανε θυμωμένα.
«Η μέρα θρέφει έρωτα, κι η νύχτα θρέφει χάρο,
τον άδικο το χαλασμό η ερημιά τον θρέφει.
Όταν αδέρφια σφάζονται, όταν αδέρφια σφάζουν,
τα λόγια δε χρειάζονται, μόνο σιωπή τους πρέπει».

(αφού δεν θ’ απομείνει άλλη για μένα θαλπωρή, όταν σε βρει εσένα ο θάνατος,
μονάχα σπαραγμός)

✴︎

Θ1.

Το κόκκινο φουλάρι

Ένα κόκκινο φουλάρι έπαιζε με τον άνεμο. «Πού πετάς, κακόμοιρο; Δε βλέπεις τις φωτιές στο βάθος;» «Οι φωτιές έχουν το χρώμα μου. Και τα μάτια των ανθρώπων το ίδιο. Πηγαίνω εκεί όπου ανήκω», είπε το φουλάρι και πέταξε.

Ένα κόκκινο φουλάρι έφτασε στις φωτιές. Κόκκινα μάτια το κοίταζαν, άγρια βλέμματα. «Τι ζητάς, κακόμοιρο; Θέλεις να καείς;» «Εγώ είμαι η φλόγα. Εγώ καίω, και οι άλλοι καίγονται», είπε το φουλάρι και χίμηξε στις φλόγες.

Ένα κόκκινο φουλάρι μπλέχτηκε σ΄ ένα κλαδί, οι φλόγες το έφτασαν και χάθηκε. Μόνο ένα μικρό παιδί το είδε, που πήγε να ψάξει στο δρόμο τα ζάρια που πέταξε ο αδερφός του απ’ το παράθυρο, για να ξορκίσει την τύχη του, την κόκκινη.

(Μια φοβερή βροντή, τον φλογισμένο κεραυνό σφενδόνισε)

✴︎

Τ3.

Το πιο όμορφο παιχνίδι

Αν τ’ άγριο κύμα έρθει και παίξει πάρτα όλα
και δεν σ’ αφήσει ούτε του παπουτσιού την σόλα,
να ξέρεις πως σου έμεινε το πιο όμορφο παιχνίδι,
αυτό που ‘χεις μπροστά σου κι ίσως το ξέρεις ήδη.

Με πέτρες, με χαλίκια, με βότσαλα, κοχύλια
φτιάξε το μαγικό σου κόσμο στου νου τη γρίλια.
Και μην αφήσεις ήλιου ακτίνα να τον δει,
μα κοίτα τον και γέλα σαν το μικρό παιδί.

Πίσω απ’ τα λιθάρια του δρόμου που κλωτσάμε
κρύβεται η χαρά να ζούμε, να γλεντάμε.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην μιλάς,
στις όμορφες στιγμές σου να μάθεις να σιωπάς.

✴︎

Φ2.

Κυβερνητικός πανικός

Εικόνα αποσύνθεσης χαρακτηρίζει από χθες το βράδυ την κυβέρνηση. Οι αντεγκλήσεις υπουργών και το σαρκαστικό γέλιο του πρωθυπουργού έδωσαν τροφή για τα δηκτικά σχόλια της αντιπολίτευσης περί ανικανότητας και πανικού.

Όλα ξεκίνησαν, όταν, αρχικά στους τοίχους κτηρίων της Θεσσαλονίκης και αργότερα όλων των πόλεων της Βόρειας Ελλάδας, εμφανίστηκαν τα «περίεργα» αποσιωπητικά. Κυβερνητικά στελέχη ομιλούν περί μυστικού κώδικα, που στοχεύει στην ανασύνταξη των εξεγερθέντων πολιτών. Κύκλοι, πάντως, του υπουργείου Εθνικής Αμύνης θεωρούν πως πρόκειται για δάκτυλο εξ ανατολών και δηλώνουν πως το κίνημα των τριών τελειών θα κατακλύσει τη χώρα.

(Από τον ημερήσιο τύπο της 5/2/2-22)

^＊Απόσπασμα από το πρώτο, ανέκδοτο βιβλίο του Γιώργου Φραγκόγλου με τίτλο Ηλιάδα. Με αφορμή την Ομηρική Ιλιάδα, η Ηλιάδα του Φραγκόγλου ξετυλίγει σε 24 ενότητες το έπος του Ηλία, απολυμένου αρχιτέκτονα στη σύγχρονη δυστοπική Ελλάδα.

Ο Γιώργος Φράγκογλου γεννήθηκε στην Θεσσαλονική το 1960. Δούλεψε ως φιλόλογος στην δημόσια εκπαίδευση, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο (από τη θεατρική κριτική ως τη διδασκαλία στο τμήμα θεάτρου του Α.Π.Θ. και από τη διεύθυνση σπουδών της δραματικής σχολής του Κ.Θ.Β.Ε. ως την υποκριτική). Μεγάλες του αγάπες, ακόμη, η ανάγνωση βιβλίων, τα ταξίδια και τα κατοικίδια. Η Ηλιάδα είναι το πρώτο του βιβλίο και θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν.