prodimosieysi hilda

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Χίλντας Παπαδημητρίου «Ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου», το οποίο κυκλοφορεί στις 8 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Αθήνα και πάλι Αθήνα απόψε τα χείλη μου ας πουν!» σιγοτραγουδούσε ο Χάρης, που είχε αποφασίσει να πάει με τα πόδια από το Παγκράτι ως τη ΓΑΔΑ. Και, όπως συνήθιζε, βάδιζε κάνοντας ζιγκ ζαγκ, σαν να προσπαθούσε να αποφύγει κάποιον που τον παρακολουθούσε. Δεν τον παρακολουθούσε κανείς, φυσικά, αλλά ήθελε να ξαναθυμηθεί όλα τα δρομάκια που αγαπούσε και είχε χρόνια να τα περπατήσει. Ηριδανού και Σισίνη, Ραβινέ και Σουηδίας, Δεινοκράτους.

Ένιωθε ανάλαφρος και κεφάτος, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Αλλά μήπως έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε την έλευση της άνοιξης; Ένα πρωί ξυπνάμε μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο. Στην Αθήνα την άνοιξη τη φέρνουν οι νεραντζιές. Το πικρό άρωμά τους μεθάει τους κατοίκους της πόλης και τους κάνει να ξεχνούν τη βρομιά και το κυκλοφοριακό χάος. Για λίγο έστω, όσο κρατάει η άνοιξη, μια εποχή μονίμως εν ανεπαρκεία. Αυτά σκεφτόταν ο Χάρης, και άλλα πολλά. Την έκπληξη που θα έκανε στους παλιούς συναδέλφους του στη ΓΑΔΑ και την έκπληξη που είχε νιώσει ο ίδιος βλέποντας πολλά ξενοίκιαστα μαγαζιά στο Παγκράτι, τα γκρίζα πρόσωπα και την κατήφεια των κατοίκων της πόλης.

Παρότι φύσει κοινωνικός άνθρωπος, ο Χάρης δυσκολευόταν να κάνει το πρώτο βήμα στις κοινωνικές συναναστροφές. Ίσως έφταιγε το ότι ήταν μοναχοπαίδι, κυρίως όμως έφταιγε η καταπιεστική μητέρα του, η κυρία Σοφία, που είχε χόμπι να του κόβει τα φτερά. Οι πρώτοι αληθινοί του φίλοι ήταν τρεις συνάδελφοί του από τη ΓΑΔΑ: ο Παρασκευάς Γερασιμίδης, το δεξί του χέρι που τον είχε διαδεχτεί στο Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής· η Μαρίτα Σπανουδάκη, το αριστερό του χέρι που έπαιζε το διαδίκτυο στα δάχτυλα και υπήρξε το στήριγμά του σε πολλές προσωπικές δυσκολίες, λίγο πριν ο Χάρης τα βροντήξει όλα και ζητήσει καταφύγιο στη Ναύπακτο· τέλος, ο Νικόδημος Βασιλείου, ο νεότερος της παρέας, ένας υπαστυνόμος που έμοιαζε με φωτομοντέλο για ανδρικά μαγιό και είχε αναλάβει τον εξωραϊσμό του Χάρη: να τον μάθει να ντύνεται και να κουρεύεται με στιλ, να προσέχει τη φυσική του κατάσταση και να διασκεδάζει στα σωστά στέκια. Αυτό το ανομοιογενές κουαρτέτο –ένας υπαστυνόμος που ήταν μονίμως κεφάτος και δραστήριος σαν να είχε γεννηθεί με ανεξάντλητες μπαταρίες, μια ανύπαντρη μητέρα κι ένας νεαρός γκέι περήφανος για τις προσωπικές του επιλογές και, φυσικά, ο Χαρίδημος, που αγαπούσε τα βιβλία του Ρέιμοντ Τσάντλερ και τις μυστηριώδεις γυναίκες, τις ταινίες του Χίτσκοκ, τους Beatles και την Έιμι Γουαϊνχάουζ– είχε κολλήσει, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο. Ένας από τους λόγους της ολιγοήμερης επιστροφής του Χάρη στην Αθήνα ήταν η ανάγκη να δει τους φίλους του, να πιουν ποτά και να πουν τα νέα τους. Ήξερε ότι θα τον πείραζαν ανελέητα, αλλά κι αυτό ακόμα το περίμενε με ανυπομονησία.

Ο νεαρός φρουρός στην είσοδο της ΓΑΔΑ του έκλεισε τον δρόμο, ρωτώντας αυστηρά: «Τι θέλετε;».

«Βρε νέοπα!» ακούστηκε πίσω του μια φωνή. «Δεν ξέρεις τον αστυνόμο Χαρίδημο Νικολόπουλο;»

Αυτό το ανομοιογενές κουαρτέτο –ένας υπαστυνόμος που ήταν μονίμως κεφάτος και δραστήριος σαν να είχε γεννηθεί με ανεξάντλητες μπαταρίες, μια ανύπαντρη μητέρα κι ένας νεαρός γκέι περήφανος για τις προσωπικές του επιλογές και, φυσικά, ο Χαρίδημος, που αγαπούσε τα βιβλία του Ρέιμοντ Τσάντλερ και τις μυστηριώδεις γυναίκες, τις ταινίες του Χίτσκοκ, τους Beatles και την Έιμι Γουαϊνχάουζ– είχε κολλήσει, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο.

Ένας υπαστυνόμος που ο Χάρης δεν θυμόταν το όνομά του τον χαιρέτησε με μια θερμή χειραψία και του έπιασε ψιλοκουβέντα: για τους γκάου-μπίου που είχαν προσληφθεί το τελευταίο διάστημα στη ΓΑΔΑ, για τη Ναύπακτο και τα φημισμένα κοψίδια της, πώς του ήρθε η διάθεση να κάνει επίσκεψη «στον τόπο του εγκλήματος, χα χα χα!» και διάφορα άλλα που ο Χάρης άκουγε με μισό αυτί. Περνάει ο καιρός και όλα αλλάζουν, συνειδητοποίησε. Σε λίγο θα είμαι ο γραφικός συνταξιούχος που δεν έχει τι να κάνει και αράζει στο φαρμακείο της γειτονιάς του ή πηγαίνει στο παλιό του γραφείο, φέρνοντας σε αμηχανία τους πρώην συναδέλφους του. 

Και ακόμη δεν είχε δει τίποτα.

Ανέβηκε στον πέμπτο όροφο, όπου βρισκόταν το Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής, και, αφού αντάλλαξε χειραψίες και τυπικά σχόλια με νεότερους συναδέλφους που θυμόταν αμυδρά, χτύπησε την πόρτα του γραφείου του. Ήταν περίεργη η αίσθηση να χτυπάει την πόρτα του γραφείου του, το οποίο είχε επιλέξει να μην είναι πια το γραφείο του. Την άνοιξε χωρίς να περιμένει απάντηση και στάθηκε με θριαμβευτικό ύφος στο κατώφλι.

«Καλώς με δεχτήκατε!» αναφώνησε.

Ο Παρασκευάς Γερασιμίδης, ο πρώην βοηθός του, σηκώθηκε και τον αγκάλιασε.

«Ρε φίλε, την καλύτερη δουλειά έκανες!»
«Που ήρθα να σας δω, ε; Ναι, κι εγώ αυτό σκεφτόμουνα…»
«Όχι, εννοώ που παραιτήθηκες από το μπουρδέλο!» απάντησε ο Παρασκευάς.

Ο Χάρης, που δεν τον είχε ξανακούσει να βρίζει έτσι την υπηρεσία, αιφνιδιάστηκε. Τον κοίταξε προσεκτικά. Δεν είχε πάψει να μοιάζει με καρτούν, μόνο που τώρα δεν ήταν ένα καλοξυρισμένο και καλοσιδερωμένο καρτούν. Πρώτη φορά ο Χάρης έβλεπε τον Παρασκευά ατημέλητο και σκυθρωπό. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα, σαν να είχε ξενυχτήσει, ήταν πρόχειρα ξυρισμένος, χρειαζόταν κούρεμα και τα ρούχα του μαρτυρούσαν ότι είχε κοιμηθεί μ’ αυτά το προηγούμενο βράδυ. Ίσως και το προ-προηγούμενο.

«Πότε ήρθες; Θα καθίσεις μέρες; Ελπίζω να προλάβουμε να τα πούμε ήρεμα ένα βραδάκι. Ζούμε μια διαρκή κόλαση τον τελευταίο καιρό. Έχουμε ανοιχτές πέντε σοβαρές υποθέσεις και διάφορα ψιλά, είναι και η ιστορία με τον σίριαλ κίλερ της Σαλαμίνας που μπορεί να μην είναι σίριαλ κίλερ, γάμησέ τα. Μην πιάσω τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό και την ασυνεννοησία που επικρατεί μετά την ίδρυση των υποδιευθύνσεων».

 «Να καθίσω λίγο ή πνίγεσαι; Δεν παρεξηγώ αν δεν μπορείς».
«Όχι, κάθισε» απάντησε ο Παρασκευάς, μαζεύοντας μια στοίβα φακέλους από τη μοναδική καρέκλα του γραφείου.

Ο Χάρης πρόσεξε την παραίτηση που ανέδινε το δωμάτιο. Ένα αθλιόφυτο ξεραμένο σε μια γλάστρα στο περβάζι του παραθύρου, η μηχανή του εσπρέσο που είχε κάνει δώρο στον Παρασκευά μάζευε σκόνη αχρησιμοποίητη πάνω σ’ έναν φωριαμό, ο καλόγερος για τα πανωφόρια έγερνε σαν γέρος με πρόβλημα στη μέση. Μια καδραρισμένη αφίσα του ΕΟΤ που έδειχνε το Ναυάγιο στη Ζάκυνθο κρεμόταν λίγο στραβά και το πάτωμα χρειαζόταν ένα γερό σφουγγάρισμα. Και για πρώτη φορά στα πέντε χρόνια που ήξερε τον Παρασκευά τον είδε με αγυάλιστα παπούτσια! Όλες αυτές οι ασήμαντες λεπτομέρειες αθροίζονταν, δημιουργώντας ένα κλίμα απογοήτευσης και παραίτησης.

«Θα μείνω αρκετές μέρες, δεν ξέρω ακριβώς. Η μητέρα μου δεν είναι πολύ καλά και πρέπει να μιλήσω με τον Άγη. Το βασικό είναι ότι σας αναζήτησα. Πες μου για τους άλλους, πού βρίσκονται; Θέλω να περάσω να τους πω μια καλημέρα».

Ένα αθλιόφυτο ξεραμένο σε μια γλάστρα στο περβάζι του παραθύρου, η μηχανή του εσπρέσο που είχε κάνει δώρο στον Παρασκευά μάζευε σκόνη αχρησιμοποίητη πάνω σ’ έναν φωριαμό, ο καλόγερος για τα πανωφόρια έγερνε σαν γέρος με πρόβλημα στη μέση. Μια καδραρισμένη αφίσα του ΕΟΤ που έδειχνε το Ναυάγιο στη Ζάκυνθο κρεμόταν λίγο στραβά και το πάτωμα χρειαζόταν ένα γερό σφουγγάρισμα. Και για πρώτη φορά στα πέντε χρόνια που ήξερε τον Παρασκευά τον είδε με αγυάλιστα παπούτσια!

Ο Παρασκευάς απάντησε αφηρημένος, σαν να μην άκουσε τα λόγια του Χάρη.

«Ξέρεις, φίλε, θα ήθελα να σε φιλοξενήσω στο σπίτι, αλλά σε ντρέπομαι. Η ακαταστασία και η μπίχλα με έχουν πάρει από κάτω, ζορίζομαι με τις μειώσεις του μισθού μου και δεν βγαίνω για να πάρω καθαρίστρια. Ούτε προφταίνω να κάνω φασίνα. Αλλά φυσικά, αν είναι για μια δυο μέρες μόνο… μέχρι να βρεις άλλη λύση. Εσύ μου το παραχώρησες το διαμέρισμα, δεν το ξεχνάω αυτό. Γι’ αυτό δεν θέλω να το δεις μπουρδέλο».

Να το πάλι. Ο αιωνίως αισιόδοξος νεαρός τα είχε παίξει, πέραν πάσης αμφιβολίας.

«Έχω κανονίσει, μην ανησυχείς. Μένω στο Παγκράτι, στο διαμέρισμα μιας φίλης που ζει στο εξωτερικό. Αλλά βρες ένα βράδυ να βγούμε για φαγητό, για ποτό, ό,τι θέλεις. Κερνάω όπου γουστάρεις, αρκεί να μη μου ζητήσεις σούσι! Και στη Σπονδή, αν θέλεις, θα σε πάω» αστειεύτηκε ο Χάρης. «Η Μαρίτα πού βρίσκεται;»

«Από τότε που την απέσπασαν στην Υποδιεύθυνση Οργανωμένου Εγκλήματος, έχουμε ψιλοχαθεί. Σήμερα έχει άδεια. Νομίζω. Θα πήγαινε τη μικρή στον παιδίατρο για εμβόλιο. Ή αυτό θα το έκανε την περασμένη βδομάδα; Μα καλά, εγώ γιατί νόμιζα ότι μιλάτε συχνά στο τηλέφωνο;»

Ο Χάρης ψέλλισε κάποιες δικαιολογίες, γιατί δεν ήξερε τι να απαντήσει. Αντέχουν οι φιλίες στην απόσταση; Αντέχουν στον χρόνο; Συχνά φανταζόταν τους ανθρώπους σαν τους πλανήτες που οι τροχιές τους διασταυρώνονται για λίγο και μετά απομακρύνονται όλο και πιο πολύ. Αν το επιτρέψει η συμπαντική αρχιτεκτονική, μπορεί να συναντηθούν ξανά. Ή ποτέ. Τα δύο τελευταία χρόνια που ζούσε στη Ναύπακτο, είχε απομακρυνθεί από όλους τους φίλους του. Τους ελάχιστους που είχε. Παρότι κάθε φορά που ερχόταν στην Αθήνα ο Χάρης προσπαθούσε να τους βλέπει, η Μαρίτα είχε ένα μικρό παιδί να φροντίσει, ο Παρασκευάς δούλευε εξαντλητικά για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της προαγωγής του. Μόνο με τον Νικόδημο τα έπιναν σε μερικά straight friendly μπαράκια, που σύχναζαν οι παρέες του.

hilda exΕντούτοις, έκανε συνειδητές προσπάθειες να δημιουργήσει καινούργιους φίλους. Μετρούσε ήδη τρεις τέσσερις. Την Αιμιλία και τον κύριο Παύλο. Τον βιβλιοπώλη και τον παλιό κοινοτάρχη Πλατάνου, έναν συνταξιούχο δάσκαλο που έμενε μόνιμα στη Ναύπακτο. Αυτός είχε χριστεί επίσημος ξεναγός του Χάρη στα ερημωμένα χωριά της ορεινής Ναυπακτίας, για τα οποία θυμόταν απίστευτες λεπτομέρειες και ιστορίες προπολεμικές.

«Και τον Νικόδημο έχω χάσει. Υπηρετεί ακόμη στο τμήμα σου;»

Ο Παρασκευάς ξερόβηξε αμήχανα. «Όχι. Τα παράτησε όλα, άλλαξε κινητό, σπίτι και ζωή».

Ο απότομος τόνος του Παρασκευά έκοψε στον Χάρη κάθε διάθεση για συζήτηση. Έφυγε, νιώθοντας μια πέτρα να έχει εγκατασταθεί στο στήθος του.

Βγαίνοντας από τη ΓΑΔΑ, ο Χάρης συνέχισε στο ίδιο πεζοδρόμιο, σαν ρομπότ που ακολουθεί την προγραμματισμένη διαδρομή του. Προσπέρασε τον Άγιο Σάββα και το πρώτο συγκρότημα προσφυγικών πολυκατοικιών και, πλησιάζοντας στον Άρειο Πάγο, βρέθηκε μπροστά σε μια μικρή ομάδα ατόμων, αποτελούμενη κυρίως αλλά όχι μόνο από γυναίκες, που κρατούσαν πανό και φώναζαν συνθήματα. Δύο αστυφύλακες είχαν περιορίσει τους διαμαρτυρόμενους στο πεζοδρόμιο, σε απόσταση δέκα μέτρων περίπου από την είσοδο των δικαστηρίων, φροντίζοντας να μην τους επιτρέψουν να κλείσουν ούτε μία λωρίδα κυκλοφορίας της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Το πανό έγραφε: «Όχι στην απέλαση της Ζάχρα». Ο Χάρης κατέβηκε στο οδόστρωμα για να αποφύγει να διασχίσει την ομάδα των διαδηλωτριών και η ματιά του σκάλωσε στη γυναίκα που κρατούσε τη μία άκρη του πανό. Είχε κοντά λευκά μαλλιά, μεγάλα μπλε μάτια και κουρασμένο πρόσωπο. Ασυναίσθητα, ο Χάρης έκανε τη σκέψη ότι ήταν μεγάλη για πορείες και διαδηλώσεις, αλλά δεν μπόρεσε να μη θαυμάσει την ευθυτενή κορμοστασιά και τον μακρύ λαιμό της, τον οποίο αναδείκνυε ένα γαλάζιο κασκόλ τυλιγμένο στους ώμους ενός γκρίζου πανωφοριού.

Στο φανάρι, ο Χάρης διέσχισε την Αλεξάνδρας και στο πρώτο καφέ που συνάντησε έκανε μία στάση να πιει ένα εσπρεσάκι και να τηλεφωνήσει στη Μαρίτα. Το διαμέρισμά της απείχε δέκα λεπτά με τα πόδια και ο Χάρης είχε αποζητήσει την καλύτερή του φίλη, αλλά και τη βαφτιστήρα του. Η μικρή Ανθή είχε κλείσει τα τέσσερα και ο Χάρης εκτελούσε χρέη νονού και ανδρικού προτύπου για κείνη, αφού η Μαρίτα ήταν ανύπαντρη μητέρα από άποψη.

Ωστόσο, το κινητό της Μαρίτας ήταν απενεργοποιημένο. Στη συνέχεια δοκίμασε το κινητό του Νικόδημου και μια γυναικεία φωνή τον ενημέρωσε ότι ο αριθμός που καλούσε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή.

Η νεαρή σερβιτόρα που του πήγε τον καφέ πρέπει να τον παρατηρούσε όσο ετοίμαζε τον εσπρέσο του, μιας και ήταν ο μοναδικός πελάτης του μαγαζιού. Του χαμογέλασε και σχολίασε:

«Φταίει ο Ερμής που είναι ανάδρομος και ανακατώνει τις επικοινωνίες. Μην το βάζεις κάτω».

Ο Χάρης μπήκε στον πειρασμό να της απαντήσει μια εξυπνάδα που είχε ακούσει στην τηλεόραση: «Κι εγώ που νόμιζα ότι γαμιέται ο Δίας», μα συγκρατήθηκε, παρότι ένιωσε τα μάγουλά του να κοκκινίζουν.

❈ ❈ ❈

«Χθες βράδυ μου την είχε στήσει πάλι ο Σπύρος» είπε η Ιωάννα, μόλις τέλειωσε μια παραγγελία για φάρμακα και ιατρικό υλικό.
«Αχ, δεν ακούς, και καμιά μέρα θα σε βρούμε ή πνιγμένη ή σφαγμένη» απάντησε η Πηνελόπη.
«Και τι να κάνω δηλαδή; Έχω πάντοτε στην τσάντα μου το σπρέι πιπεριού που μου είχες χαρίσει πρόπερσι».
«Ο Σπύρος κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται σε ψυχιατρείο. Αφού ξέρεις ότι κάθε τόσο κόβει τα φάρμακά του και γίνεται ανεξέλεγκτος».
«Κι εσύ ξέρεις ότι είμαι κατά του ψυχιατρικού εγκλεισμού σε άτομα που μπορούν να ζήσουν αυτόνομα!»
«Αυτά τα έλεγαν εκ του ασφαλούς οι διάφοροι θεωρητικοί των 60s, δεν ζούμε πια στον απόηχο του Μάη του ’68. Πάψε να πιστεύεις σε ξεπερασμένα μοντέλα και θεωρίες που δεν λειτούργησαν ποτέ στην πράξη. Ο Σπύρος, εκτός του ότι έχει ελαφριά νοητική υστέρηση, παθαίνει ψυχωσικές κρίσεις και γίνεται επικίνδυνος για τον εαυτό του κατά κύριο λόγο, για τους συγγενείς του δευτερευόντως – αλλά και για σένα. Αποδώ και πέρα, ίσως πρέπει να σε γυρίζω με το μηχανάκι τα βράδια. Και σκέψου πάλι την ιδέα να πάρεις μια μικρή άδεια. Για να ξεκουραστείς και να χάσουν τα ίχνη σου όσοι σε έχουν βάλει στο μάτι».
«Ποιοι με έχουν βάλει στο μάτι; Υπονοείς κάτι;»
«Εσύ θα με παλαβώσεις! Δεν μου είπες ότι τον τελευταίο καιρό εμφανίζονται διάφορα ύποπτα άτομα στο Κέντρο Ψυχολογικής Υποστήριξης;»
«Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα» απάντησε η Ιωάννα. «Αλλά εγώ που με βλέπεις δεν φοβήθηκα κανέναν στα δεκαπέντε μου, θα τρομάξω τώρα που κοντεύω τα πενήντα; Θα βρω λύση για τον Σπύρο και για όλα».
«Καιρός είναι να απαλλαγείς από τα βάρη του παρελθόντος σου. Και επιμένω ότι χρειάζεσαι ηρεμία και αλλαγή περιβάλλοντος».

«Έχεις εμπλακεί σε πολλά μέτωπα και δεν θα τη βγάλεις καθαρή. Εστίασε σ’ ένα πράγμα, αλλιώς θα διαλυθείς. Τι θεωρείς προτεραιότητα; Τις κακοποιημένες γυναίκες; Τα θύματα του τράφικινγκ; Διάλεξε, και ξέχνα τους Κούρδους απεργούς πείνας, τους απεξαρτημένους και τα διάφορα κακοποιημένα πλάσματα που προσελκύεις γύρω σου όπως η ζάχαρη τις μύγες. Δεν θα σώσεις εσύ όλο τον κόσμο!»

Η Ιωάννα έμεινε σιωπηλή για λίγο, μετά είπε:

«Θα το συζητήσω με τον ψυχίατρο του Κέντρου την Παρασκευή που έχουμε ομάδα. Και το μόνο που μου έλειπε είναι να φύγω διακοπές μόνη μου. Ακόμη δεν έχω συνέλθει οικονομικά από την ανακαίνιση του διαμερίσματος».
«Φιλενάδα, άκουσέ με χωρίς να ασχολείσαι με χίλια πεντακόσια πράγματα συγχρόνως. Έχεις εμπλακεί σε πολλά μέτωπα και δεν θα τη βγάλεις καθαρή. Εστίασε σ’ ένα πράγμα, αλλιώς θα διαλυθείς. Τι θεωρείς προτεραιότητα; Τις κακοποιημένες γυναίκες; Τα θύματα του τράφικινγκ; Διάλεξε, και ξέχνα τους Κούρδους απεργούς πείνας, τους απεξαρτημένους και τα διάφορα κακοποιημένα πλάσματα που προσελκύεις γύρω σου όπως η ζάχαρη τις μύγες. Δεν θα σώσεις εσύ όλο τον κόσμο!»
«Αυτό δεν γίνεται, και το ξέρεις. Όλα συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όπως στη συγκέντρωση για την απέλαση της Ζάχρα ήρθαν οι Κούρδισσες ακτιβίστριες, έτσι κι εγώ θα πάω σε ό,τι με καλέσουν. Για να μην είμαστε τρεις κι ο κούκος, όπως μαζευόμαστε κάθε φορά».
«Γιατί όλη αυτή η κουβέντα μού φαίνεται ένα σκέτο déjà vu; Τα έχουμε ξαναπεί και θα τα ξαναπούμε, είμαι σίγουρη. Εσύ είσαι γεννημένη μάρτυρας».

Η Πηνελόπη βγήκε από το γραφείο για να δώσει τέλος στην κουβέντα και η Ιωάννα γέμισε τον βραστήρα για να φτιάξει τσάι. Ένα μήνυμα έφτασε στο κινητό της. Το διάβασε κι ύστερα απενεργοποίησε τη συσκευή και κάθισε στο πάτωμα. Πόσο θα ήθελε να κοιμηθεί για λίγο εκεί, στο υφαντό χαλί που κάλυπτε τις φθαρμένες σανίδες του πατώματος. Αγκάλιασε τον κορμό της κι ένιωσε τα πλευρά της να προβάλλουν μέσα από τη χοντρή ζακέτα. Με τα χρόνια, είχε μάθει να διαβάζει το σώμα της και τα συμπτώματά του. Δεν ανησυχούσε για την υγεία της, αλλά ένιωθε αφόρητα κουρασμένη. Ήταν η κούραση που πάει πακέτο με την ανημποριά απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία. Κι αυτή δεν τη γιατρεύει κανένα φάρμακο, κανένα θρεπτικό φαγητό, ούτε ο οκτάωρος ύπνος.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ειρήνης Ευφραιμίδη «Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Αυτό τελειώνει εδώ. Άλλο δεν θα πάρεις από μας». Το υποσχέ...

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το νέο μυθιστόρημα της Ντορίνας Παπαλιού «Η φωνή στα χέρια της» το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τις εκδόσεις Ίκαρος. Στο τέλος της ανάρτησης η playlist του βιβλίου, από την Ντορίνα Παπαλιού.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Kill the movement» της Ίριδας Καραγιάν (κριτική) – Ένας χορευτικός άθλος επί σκηνής

«Kill the movement» της Ίριδας Καραγιάν (κριτική) – Ένας χορευτικός άθλος επί σκηνής

Για τη χορευτική παράσταση «Kill the movement» της Ίριδας Καραγιάν που ανέβηκε στο PalmTree MCA. Κεντρική εικόνα: © Ελισάβετ Μωράκη. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Είδα τη χορογραφία «Kill the Movement» της ‘Ιρι...

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο που παίχτηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του EuroPride 2024.

Γράφει ο Παναγιώτης Γούτας

Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοΐτης πήγε...

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

Σκέψεις για την Κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) και την πατριαρχία στη λογοτεχνία, με αφορμή την έντονη συζήτηση για τον σεξισμό στη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ