Γιώργος Βέης: «Βράχια»

ΠΡΟΑΥΛΙΣΜΑ

Από τα μεσάνυχτα ως τις τέσσερις το πρωί

δεν κουνιέται φύλλο συνήθως

χειμώνα καλοκαίρι

έτσι νομίζουν οι νεοσύλλεκτοι της βάρδιας

γιατί κανείς δεν τους είπε

γιατί κανείς δεν ξέρει

ότι τότε ακριβώς, κάπου εκεί κοντά

θα ξεσπάσει θύελλα κι αντάρα

έρχεται, λέει το πρωί, ο κορυδαλλός

να συντρίψει τα έργα των τρελών ανθρώπων

λέει η τρίλια τρελή από πάθημα

διότι εκεί που δείχνουν όλα ατιμώρητα

όλο αυθάδεια και υπερηφάνεια φούσκα

εκεί χτυπάει δυνατά η καρδιά

η οργή του αδικημένου.

ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΡΡΑΒΩΝΩΝ

δεν θα τα φορέσουμε ποτέ,

λέει ο αέρας στο ψηλότερο έλατο

στην κορυφή της Πάρνηθας

δεν θα σ’ αφήσω ποτέ, συνεχίζει

κανείς δεν θα μας αναγκάσει

να κρύψουμε λόγια,

θα χτυπιέμαι πάνω σου πάντα

δύναμη πολλή θα σου φέρνω

θα έρχομαι

για να σε πάρω στο τέλος μαζί μου

στον κόσμο.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Διαβάζοντας προσεκτικά λιβάδι, μαθαίνω

ότι τελικά είναι να ‘ρθεις αυτές τις μέρες

σημάδια αλάνθαστα στο βάθος του τοπίου

οι θημωνιές, οι συλλαβές των μυστικών μας.

ΠΙΣΤΗ

Εκεί που αρχίζει, τελειώνει κιόλας

εφήμερο καθώς το λένε

όλα στο μεταξύ του αντιστέκονται

μα εκείνο δεν παραιτείται ποτέ

το σημάδι του αγαθού

είσαι.

ΕΠΙΚΛΗΣΗ

Οι κάμπιες ξέρουν από την αρχή

ότι το έλατο ο τάφος τους θα γίνει

αν δεν το φάνε στα γρήγορα

είναι και τα πουλιά ο φόβος τους

αλλά δεν τα προλαβαίνουν όλα.