Διονύσης Μαρίνος: «Ποτέ πια εμείς»

ποτέ πια εμείς
άλλοι τη θέση μας θα πάρουν

δεν θα τρομάζουν
στα δωμάτια των ξενοδοχείων
με τα φτηνά σεντόνια του έρωτα
δεν θα μιλούν για αγάπη
όπως μαχαίρι που λάτρεψε πληγή
κι ούτε τις νύχτες θα αποπαίρνουν
τα όνειρά τους

ποτέ πια εμείς
σαν κάδρα τοίχου που έπεσαν

στα κυριακάτικα τραπέζια θα γελούν
λόγια λεκέδες λίμνες
θα πέφτουν καταπέλτες τα τραγούδια
στα πόδια τους θα χάσκει ένα κενό
ίσως να τους ζαλίζει κάποια έγνοια
κι όλο θα λένε:
έβρεξε κι απόψε, βαφτίσαμε πνιγμό

ποτέ πια εμείς
ρίζα τη ρίζα λερώνουμε το χώμα
σταχτί μουγγό
στα δάχτυλα

μας περιμένει σκάψιμο πολύ
κοτρόνα μέλλον
φρύγανο

***

εκεί που πας
τ' αμίλητο νερό
να το αρνηθείς
τα χείλια μην τα βρέξεις
μήπως στα χέρια σου
κισσός η σιωπή
απλώσει βγάλει ρίζες –
λέξεις και αγγίγματα
δικά σου και τα δικά μου
μην τα ζητήσει ο γκρεμός
μη γίνουν μαύρο χώμα

εκεί που πας
γίνε βουνό
να το βολεύει η ξηρασία
πέτρα που πάντα θα ζητάει
ένα χέρι
να την πετάξει κατά 'δω

να επιστρέψεις

***

μόνο μη στείλεις μήνυμα
ότι έφυγες
πως τάχα σε πήρε η ώρα
και θ' αργήσεις

μην πεις: κι αυτό τ' απόγευμα
χωρίς ανάσα σκόνη θα μας βρει·
πώς να σκουπίσω τόση ησυχία;

να μην ξεχάσεις το τσιγάρο
στο τασάκι
είναι κακό να σε ζητούν οι στάχτες
για σένα να απαντούν

θέλω τυφλός να γίνει ο θάνατος
να πάρει λάθος δρόμο να χαθεί

κι εδώ να μείνεις

πέτρα που δεν ταξίδεψε
πληγή που δεν σε βρήκε