Κάτι άλλαξε

Ανάβει το φως, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει. Θέλει το ποδήλατο για μια βόλτα στο δάσος. Μεγάλες ταχύτητες και μπόλικη αδρεναλίνη, αυτά αποζητά. Πιάνει το τιμόνι και μηχανικά κάνει τις αναγκαίες μανούβρες, για να απελευθερώσει το ποδήλατο μέσα από τα τόσα πράγματα, που είναι εγκλωβισμένο. Κοιτάει δεξιά, μετά αριστερά, στρέφει το κεφάλι πίσω, για να ελέγξει τον ελεύθερο χώρο και μετά χαμηλά στο δάπεδο στην μπροστινή ρόδα. Δίπλα στη ρόδα το βλέμμα του εντοπίζει ένα καρύδι. Ένα άσπαστο καρύδι. Πώς βρέθηκε εκεί; Ίσως είχε ξεγλιστρήσει από το τσουβαλάκι με τα υπόλοιπα, που ήταν πιο δίπλα. Ίσως και όχι. Αφήνει το ποδήλατο και σκύβει για να το πιάσει. Στα χέρια του μετατρέπεται σε μια τόσο δα μικρή μπάλα. Κάνει κίνηση σαν να το βάζει καλάθι, πίσω στο σωρό με τα άλλα, όμως, κάτι απροσδιόριστο τον σταματά. Αυτό το καρύδι μοιάζει διαφορετικό. Το κοιτά προσεκτικότερα. Είναι πολύ μικρό και έχει ρυτίδες στην επιφάνειά του, άλλες βαθύτερες, άλλες απαλότερες. Μα έτσι δεν είναι όλα τα καρύδια; Γιατί αυτό του φάνηκε διαφορετικό; Μήπως η διαφορετικότητά του είναι το περιεχόμενό του; Το σφίγγει μέσα στην παλάμη του προσπαθώντας να το σπάσει. Είναι πολύ σκληρό, αντιστέκεται στη δύναμή του. Το πιάνει με τα δύο του χέρια, σαν να το αγκαλιάζει, και ασκεί πίεση και στις δύο πλευρές του προσπαθώντας ξανά να το σπάσει. Ανεπιτυχώς. Επιχειρεί ξανά, συμπληρώνοντας αυτή τη φορά τη δύναμή του με τεχνική, και ακούγεται ένα «κρακ». Τα κατάφερε! Τώρα, όμως, που ψάχνει να βρει τη ρωγμή στην επιφάνεια του καρυδιού, εκεί απ' όπου ακούστηκε το «κρακ», δεν μπορεί να την εντοπίσει. Παράξενα πράγματα.

Είχε, όμως, πράγματι ραγίσει. Το ίδιο το καρύδι το ξέρει καλά. Το κέλυφός του, η ασπίδα του, αυτή την φορά δεν άντεξε. Μόλις άνοιξε μια χαραμάδα σ’ αυτό το κέλυφος, που προστάτευε το εσωτερικό του, την καρυδόψιχά του, την ψίχα, την ψυχή του και έχει τρομάξει. Το καρύδι έχει τρομάζει πολύ. Πρέπει;

Η πρόκληση βρίσκεται μέσα στο χέρι του. Ένα καρύδι με μια χαραμάδα στο κέλυφός του, που δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς κρύβει πίσω της. Και μια χαραμάδα, που φαίνεται ότι δεν θα μπορέσει να την ανοίξει εύκολα. Απαιτούν υπομονή και χρόνο αυτά. Διαθέτει;

Κοιτάζει διαδοχικά το καρύδι μέσα στην παλάμη του και το ποδήλατο, για το οποίο είχε έρθει. Τα ξανακοιτάζει. Τελικά βγαίνει και με τα δύο από την αποθήκη. Με το καρύδι στο αριστερό χέρι, πιάνει σφιχτά το αριστερό χερούλι του ποδηλάτου, μετά το δεξί, κάνει ορθοπεταλιά και φεύγει γρήγορα προς το δάσος. Στην πορεία του, τη στιγμή που η αδρεναλίνη τον κατακλύζει, το αφήνει να φύγει μέσα από το χέρι του.

Το καρύδι κυλά ήρεμο μέχρι τη ρίζα ενός δέντρου και μέσα από τη χαραμάδα, που πριν λίγο είχε ανοίξει, περνά μια αχτίδα φωτός.  

Άραγε θα ξανασυναντηθούν; Ίσως ναι, ίσως όχι. Σίγουρα, όμως, κάτι άλλαξε… 

Info