Το «φάντομ» και η στίξη (διήγημα)

«Δεν λέει ότι τον πήρανε. Μία πιθανότητα είναι. Έχει ερωτηματικό στο τέλος, δεν το βλέπεις; Θα το μάθεις, τέλος πάντων, τώρα που θα πας σχολείο. Και σιγά μη μας τον πάρουνε. Αποκλείεται...»

Ξεφύσηξα με ανακούφιση και σκέφτηκα, κοίτα να δεις πόσο καλύτερα σε κάνουν να νιώθεις εκείνα τα δύο σημαδάκια. Διαβάζεις ένα κάρο γράμματα και σε πιάνει αγωνία και στο τέλος, τσουπ, αυτό το ερωτηματικό, πιο μικρό κι πιο εύκολο από όλα τα γράμματα, σου δίνει πάλι ελπίδα. Εντυπωσιακό!

Από κείνη τη μέρα, όποτε πήγαινα στο μίνι-μάρκετ του Γκανάρα να πάρω το «ΦΩΣ» και, αν ήμουν τυχερός κάνα Λάκι Καπ, έψαχνα με προσοχή τα εξώφυλλα και από την «Ηχώ» και την «Ώρα» για ερωτηματικά. Σπάνια συναντούσα κάποιο κι αναρωτιόμουν πώς γίνεται να είναι όλοι τόσο σίγουροι για το μέλλον.

Δυο μήνες αργότερα, ο Σαργκάνης είχε πάει στον Παναθηναϊκό κι εγώ στην 1η Δημοτικού. Κανένα από τα δύο σοκ δεν ήταν πιο ισχυρό από αυτό του ερωτηματικού που μου άφηνε πολλά ερωτηματικά.

Οι γονείς του κολλητού μου του Δημήτρη είχαν πρόσφατα αγοράσει με δόσεις μια εγκυκλοπαίδεια από έναν πλασιέ. Χαίρονταν πολύ όταν με έβλεπαν να ανοίγω τους τόμους, κι ύστερα πήγαιναν στην κουζίνα και τσακώνονταν για το ποιος φταίει που θα δώσουν εβδομήντα χιλιάδες δραχμές για τριάντα έναν τόμους που θα στολίζουν το σκρίνιο. Πάλι καλά που δεν μου ζήτησαν να πληρώσω καμιά δόση.

Τους ξεφύλλισα όλους και δεν βρήκα ούτε εδώ ένα ερωτηματικό. Άλλο πάλι και τούτο. Μα πώς νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα αυτοί οι άνθρωποι; Ίσως μαζεύτηκαν όλοι οι σοφοί του κόσμου για να τη γράψουν, αλλιώς δεν εξηγείται.

Ο καιρός περνούσε αδιάφορα στο σχολείο μέχρι που, κάποια μέρα φτάσαμε επιτέλους στα σημεία στίξης, τα λεγόμενα. Όλα ήταν ενδιαφέροντα, ανάμεσά τους όμως έλαμπε, παρόλη την έμφυτη συστολή του, το ερωτηματικό. Το σύμβολο του μέλλοντος. Η τελεία που σκαρφάλωνε πάνω από το κόμμα και ρωτούσε: Τελειώσαμε ή όχι; Υπάρχει συνέχεια ή σταματάμε εδώ; Ο χρόνος θα δείξει...

Εμένα, πάντως, με ενδιέφερε το πιστοποιητικό γνώσης. Τα υπόλοιπα τα είχα ήδη σκεφτεί. Τη στιγμή που μας είπε η Κυρία «τώρα που μάθαμε τα σημεία στίξης ας πάμε και σε κάτι καινούριο», σχηματίστηκε στα χείλη μου το χαμόγελο του Καπαμαρού όταν έβλεπε την μακαρονάδα. Περίμενα να χτυπήσει το κουδούνι κι έφυγα σφαίρα για το γραφείο του Διευθυντή.

Γύρισε πέντε φορές το καντράν και περίμενε. Καλημέρισε την κυρία Οικονόμου και της είπε πως ο γιος της είναι εκεί μπροστά του και του ζητάει ένα, σταμάτησε για λίγο, πιστοποιητικό γνώσης των σημείων στίξης.

Χωρίς, περιέργως, να ντραπώ τού είπα ότι θέλω να του μιλήσω. Του εξήγησα ότι σήμερα τελειώσαμε με την Κυρία τα σημεία στίξης και του ζήτησα αυτό που ήθελα. Αμίλητος άνοιξε ένα τεράστιο τετράδιο με σκούρο πράσινο ύφασμα απέξω και αμέτρητα φύλλα μέσα. Όταν βρήκε τη σελίδα που ήθελε, ακολούθησε με τα μάτια την κάθετη κίνηση του δείκτη του πάνω στο φύλλο κι ύστερα σήκωσε το τηλέφωνο. Γύρισε πέντε φορές το καντράν και περίμενε. Καλημέρισε την κυρία Οικονόμου και της είπε πως ο γιος της είναι εκεί μπροστά του και του ζητάει ένα, σταμάτησε για λίγο, πιστοποιητικό γνώσης των σημείων στίξης. Τρία δευτερόλεπτα αργότερα κατέβασε αργά το ακουστικό κοιτώντας με απορία το σημείο όπου είχε ακουμπήσει το αυτί του. Ξεκίνησε σιωπηλός να γράφει σε ένα άσπρο χαρτί. Υπέγραψε, σφράγισε και μου το έδωσε. Τον ευχαρίστησα, το έβαλα στην τσάντα και έφυγα τρέχοντας, με το μπουφάν ξεκούμπωτο, και την τσάντα να χοροπηδάει στην πλάτη μου, σχεδιάζοντας το μέλλον μου ώσπου να φτάσω σπίτι.

Την επόμενη μέρα δεν πήγα σχολείο, ούτε καμία άλλη μέρα, βέβαια. Πήγα, όμως, στην Ιονική Τράπεζα με το πιστοποιητικό μου και ζήτησα ένα επαγγελματικό δάνειο. Λόγω ηλικίας μπορούσαν, είπαν, να μου δώσουν μέχρι τρεις χιλιάδες δραχμές. Δέχτηκα, βάζοντας εγγύηση δέκα αυτοκινητάκια Μάτσμποξ και τον Χι-Μαν.

Λίγες μέρες αργότερα έγινα ο εκδότης, ο αρχισυντάκτης και ο αρθρογράφος της εφημερίδας με το όνομα «Ερωτηματικό», τι άλλο; Στο πρώτο φύλλο που τύπωσα στο καινούριο πιεστήριό μου καλούσα όλους τους ανθρώπους να γράψουν ένα άρθρο και να το στείλουν ταχυδρομικά στη διεύθυνση των γραφείων της εφημερίδας, τα οποία συστεγάζονταν με το δωμάτιό μου. Μοναδική προϋπόθεση για να γίνει δεκτό το άρθρο ήταν να εκφράζει ένα ερώτημα. Απαγορεύονταν ρητά οι γενικές και προσωπικές αλήθειες.

Σιγά σιγά άρχισαν να φτάνουν τα πρώτα κείμενα από όλη τη χώρα, από όλες τις ηλικίες. Αργότερα συνεργάστηκα με ανεξάρτητους μεταφραστές για τα άρθρα που έφταναν από άλλες χώρες και από την Κρήτη. Ο κόσμος άρχιζε πλέον να εκτιμά τα ερωτηματικά και τα ερωτήματα, άρχιζε να διερωτάται και να αμφισβητεί πολλά από αυτά που έπαιρνε για δεδομένα.

Σύντομα, το εβδομαδιαίο «Ερωτηματικό» ξεπέρασε τις εκατό καταχωρήσεις ανά τεύχος, ύστερα τις τριακόσιες και μετά από πέντε χρόνια είχε γίνει το δημοφιλέστερο έντυπο του πλανήτη με πάνω από δύο χιλιάδες ερωτήματα ανά τεύχος.

Στα δεκατέσσερά μου συνεχίζω να αρθρογραφώ, έχοντας μοσχοπουλήσει την εφημερίδα τρία χρόνια νωρίτερα, λίγο μετά το Μουντιάλ της Ιταλίας, στην αμερικανική ΑΤ&Τ, η οποία τής άλλαξε όνομα σε Q-Mark. Έχω ανοίξει είκοσι δύο Κέντρα Συμβουλευτικής και Στήριξης Ατόμων με Αδυναμία Διατύπωσης Ερωτημάτων σε όλα τα Βαλκάνια και παράλληλα ετοιμάζομαι για ένα μεγάλο ταξίδι που σχεδίαζα εδώ και χρόνια, με σκοπό να συλλέξω υλικό για την διατύπωση του Μεγάλου Ανέγγιχτου Ερωτήματος: Χρειαζόμαστε πραγματικά την άνω τελεία στη ζωή μας;

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.