Ο Γιώργος Στόγιας, αφού διάβασε εκατοντάδες παιδικά βιβλία στις κόρες του και τους μαθητές του, έκατσε να γράψει το δικό του. Ένα βιβλίο για παιδιά που να είναι όπως ακριβώς θα το ήθελε, ως πατέρας, δάσκαλος και αναγνώστης λογοτεχνίας.
Η Book Press και ο συγγραφέας προσκαλούν μικρούς και μεγάλους να γίνουν οι «δοκιμαστές» της σειράς Ιστορίες σαν αυτοκόλλητα στον ουρανό. Να τις κάνουν θέατρο στο παιδικό δωμάτιο, στην τάξη ή απλά στη σκηνή του μυαλού τους με τα φώτα της φαντασίας. Εντυπώσεις ευπρόσδεκτες, σε οποιαδήποτε μορφή: ένα σχόλιο γονιού, μια ζωγραφιά ενός παιδιού, ένα τραγούδι μουσικού εμπνευσμένο από μια ιστορία. Όλα έχουν σημασία για το βιβλίο που θα φτιαχτεί στο τέλος αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Κάθε Κυριακή στην Book Press θα δημοσιεύεται μια από τις είκοσι ιστορίες της σειράς, συνοδευόμενη από ένα σχέδιο του moican και υποστηρικτικό υλικό για γονείς και εκπαιδευτικούς. Ένα ελάχιστο γλυκό δώρο για την εβδομάδα που ξεκινά...
Ιστορία 3η: Ο μικρός και ο μεγάλος αρχηγός
Ο Αλέξης ψάχνει στην τσάντα του το καλό του μπέι μπλέιντ, έχει πετάξει όλα τα βιβλία έξω.
Η μάνα του φωνάζει να ξεκινήσει τα μαθήματά του, σε μια ώρα πρέπει να πάει αγγλικά.
Το είχε στο τελευταίο διάλειμμα, που έπαιζε με τους τεταρταίους. Όλο κέρδιζε, σαν μαγικό.
Η δασκάλα που εφημέρευε: «Χτύπησε το κουδούνι, δεν το ακούσατε;»
Οι μεγάλοι στις βρύσες: «Χτύπησε άσχημα, κυρία; Να καλέσουμε ασθενοφόρο!» «Χα χα!»
Ο Αλέξης έτρεξε στην τάξη, κρατούσε ακόμα τη σβούρα στο χέρι του, το θυμάται καλά.
«Αλέξη, αν έρθω μέσα και σε δω να μη διαβάζεις ακόμα, το απόγευμα θα είσαι τιμωρία!»
«Δεν μας έβαλε τίποτα!» Πού να της εξηγούσε ότι είχε σοβαρότερα προβλήματα...
«Πώς κι έτσι;» συνέχισε εκείνη από την κουζίνα όπου τάιζε το αδελφάκι του.
«Ήμασταν πολύ φρόνιμοι». Μετά το πρώτο ψέμα, το δεύτερο κυλάει πιο εύκολα.
Θυμάται να ρίχνει τη σβούρα μέσα στην τσάντα, βυθίζει το χέρι του ξανά, τίποτα.
Μια χαζή ελπίδα: «Μαμά, μήπως μου πήρες τη...;» Ωχ, ήρθε και είδε το θέαμα!
«Εγώ συγυρίζω κι εσύ ξεσυγυρίζεις! Για μια φορά, δεν μπορείς να με βοηθήσεις;»
Ο μπέμπης κλαίει. «Θα τα μαζέψω μαμά. Βάλε του την πιπίλα, δεν αντέχω».
Την τελευταία περίοδο πήγαν στην αίθουσα υπολογιστών για να δουν ταινία.
Στο διάδρομο έγινε ένας τσαντόλοφος, με τη δική του στην κορυφή.
Κάποιος θα πέρασε που ήθελε τη σβούρα του. Ποιος είχε γυμναστική; Η τετάρτη.
Ο Μπάμπης! Τα άλλα αγόρια είδαν πως τον κέρδισε ο δευτεραίος και είχε σκυλιάσει.
Ο μικρός κοιμήθηκε, η μητέρα έλεγξε το spelling και ρώτησε τον Αλέξη τι είχε.
«Μου κλέψανε το μπέι μπλέιντ». «Η διευθύντρια είπε να μην τα φέρνετε στο σχολείο».
«Και οι δάσκαλοι απαγορεύεται να καπνίζουν αλλά πάνε πίσω από την καντίνα».
«Θες να έρθω στο σχολείο;» «Όχι, θα γίνω ρεζίλι, μετά δεν θα με ξαναπαίξουν».
«Κάνε παρέα με τα παιδιά της ηλικίας σου». «Κάνω στην τάξη. Πρέπει και στο διάλειμμα;»
Ο Αλέξης το απόγευμα δεν διαβάζει τα μαθήματα, οι γονείς λείπουν, έχει έρθει η γιαγιά.
Τρώει τσιπς και σοκολάτα, βλέπει ώρες τηλεόραση, δεν πλένει τα δόντια του.
Η μάνα του φωνάζει να ξεκινήσει τα μαθήματά του, σε μια ώρα πρέπει να πάει αγγλικά.
Το είχε στο τελευταίο διάλειμμα, που έπαιζε με τους τεταρταίους. Όλο κέρδιζε, σαν μαγικό.
Η δασκάλα που εφημέρευε: «Χτύπησε το κουδούνι, δεν το ακούσατε;»
Οι μεγάλοι στις βρύσες: «Χτύπησε άσχημα, κυρία; Να καλέσουμε ασθενοφόρο!» «Χα χα!»
Ο Αλέξης έτρεξε στην τάξη, κρατούσε ακόμα τη σβούρα στο χέρι του, το θυμάται καλά.
«Αλέξη, αν έρθω μέσα και σε δω να μη διαβάζεις ακόμα, το απόγευμα θα είσαι τιμωρία!»
«Δεν μας έβαλε τίποτα!» Πού να της εξηγούσε ότι είχε σοβαρότερα προβλήματα...
«Πώς κι έτσι;» συνέχισε εκείνη από την κουζίνα όπου τάιζε το αδελφάκι του.
«Ήμασταν πολύ φρόνιμοι». Μετά το πρώτο ψέμα, το δεύτερο κυλάει πιο εύκολα.
Θυμάται να ρίχνει τη σβούρα μέσα στην τσάντα, βυθίζει το χέρι του ξανά, τίποτα.
Μια χαζή ελπίδα: «Μαμά, μήπως μου πήρες τη...;» Ωχ, ήρθε και είδε το θέαμα!
«Εγώ συγυρίζω κι εσύ ξεσυγυρίζεις! Για μια φορά, δεν μπορείς να με βοηθήσεις;»
Ο μπέμπης κλαίει. «Θα τα μαζέψω μαμά. Βάλε του την πιπίλα, δεν αντέχω».
Την τελευταία περίοδο πήγαν στην αίθουσα υπολογιστών για να δουν ταινία.
Στο διάδρομο έγινε ένας τσαντόλοφος, με τη δική του στην κορυφή.
Κάποιος θα πέρασε που ήθελε τη σβούρα του. Ποιος είχε γυμναστική; Η τετάρτη.
Ο Μπάμπης! Τα άλλα αγόρια είδαν πως τον κέρδισε ο δευτεραίος και είχε σκυλιάσει.
Ο μικρός κοιμήθηκε, η μητέρα έλεγξε το spelling και ρώτησε τον Αλέξη τι είχε.
«Μου κλέψανε το μπέι μπλέιντ». «Η διευθύντρια είπε να μην τα φέρνετε στο σχολείο».
«Και οι δάσκαλοι απαγορεύεται να καπνίζουν αλλά πάνε πίσω από την καντίνα».
«Θες να έρθω στο σχολείο;» «Όχι, θα γίνω ρεζίλι, μετά δεν θα με ξαναπαίξουν».
«Κάνε παρέα με τα παιδιά της ηλικίας σου». «Κάνω στην τάξη. Πρέπει και στο διάλειμμα;»
Ο Αλέξης το απόγευμα δεν διαβάζει τα μαθήματα, οι γονείς λείπουν, έχει έρθει η γιαγιά.
Τρώει τσιπς και σοκολάτα, βλέπει ώρες τηλεόραση, δεν πλένει τα δόντια του.
Του αρέσει που τα κάνει όλα λάθος, είναι μια εκδίκηση.
Κοιμάται πιο αργά από ό,τι πρέπει και στο όνειρό του βλέπει ένα λιοντάρι σε ένα κλουβί.
Αντιλαμβάνεται με τρόμο ότι το κλουβί δεν είναι καλά κλειδωμένο.
Εύχεται με όλη του την ψυχή να μην το έχει καταλάβει αυτός που δεν πρέπει.
«Νομίζεις ότι είμαι γατούλα;» ακούγεται η φωνή του λιονταριού σαν από ηχεία σινεπλέξ.
Σπρώχνουν σε αντίθετες κατευθύνσεις αλλά ο αγώνας δεν έχει καμία αγωνία.
Το κλουβί ανοίγει, το θηρίο είναι έξω, ο Αλέξης πετάγεται για να σωθεί, και ξυπνά.
Η ώρα είναι τέσσερις και μισή, κάθεται και κοιτά το σκοτάδι έξω από το παράθυρο.
Πηγαίνει στην τουαλέτα, πλένει τα δόντια του, βάζει ένα γάλα και κάθεται στο γραφείο του.
Διαβάζει τα μαθήματά του, και του μένει και λίγη ώρα να παίξει με τους δράκους του.
Στο δωμάτιο των γονιών του, σκέφτεται να τρυπώσει για ζέστη στη μέση του κρεβατιού.
Άσε μην ξυπνήσει το μωρό, άλλωστε ο ίδιος είναι μεγάλο παιδί πια, δεν έχει τόση ανάγκη.
Το σχολείο είναι στο επόμενο τετράγωνο, από φέτος περνάει απέναντι και πηγαίνει μόνος.
Τους είδε να παίζουνε κάτω από το στέγαστρο. Όταν πλησίασε, κόψανε τις κουβέντες.
Ακούγονταν μόνο οι ήχοι από τις σβούρες όπως στριφογύριζαν και συγκρούονταν.
Ο Αλέξης έσκυψε, άπλωσε το χέρι του, άρπαξε αυτή που είχε μείνει όρθια και πήγε να...
Βρέθηκε στο έδαφος από την τρικλοποδιά που του έβαλε ο Βαγγέλης.
«Είναι δικιά μου, δεν θα σας τη δώσω!» είπε ο Αλέξης κι έσφιξε τη σβούρα στο χέρι του.
«Θες να φας ξύλο;» ρώτησε ο Μπάμπης. Ο Αλέξης σκέφτεται πόσο άσχημα μπορεί να είναι.
«Δε με νοιάζει. Γιατί μου την πήρες;» ρωτά.
«Όταν μεγαλώσεις κι έρθει η σειρά σου, αυτό θα κάνεις κι εσύ στους άλλους».
«Όχι, θα θυμάμαι τι μου κάνατε!» διαμαρτυρήθηκε ο Αλέξης.
«Κι εγώ θυμάμαι τι μου κάνανε. Η σβούρα είναι δώρο, σ' ευχαριστώ, πώς το ήξερες, χα χα!»
Ο Βαγγέλης θαύμασε τον Μπάμπη, του φάνηκε ότι θα έμενε για πάντα αρχηγός.
Ο Μπάμπης άνοιξε με το ζόρι τα δάχτυλα του Αλέξη που κρατούσαν τη σβούρα.
Ο Αλέξης σηκώθηκε, κοίταξε τον αρχηγό στα μάτια και είπε: «Δώσ' μου τη πίσω!»
Αυτό δεν άρεσε στον Βαγγέλη, σήκωσε το χέρι του ότι θα τον χτυπήσει.
Το κατέβασε απότομα με πολλή δύναμη και το σταμάτησε λίγα εκατοστά από τα μάτια του.
Τα βλέφαρα του Αλέξη πετάρισαν αλλά δεν κουνήθηκε από τη θέση του.
Από μέσα του έτρεμε αλλά τα πόδια του δε λύγισαν.
Τότε ο Μπάμπης πρότεινε να του δώσει ένα δικό του μπέι μπλέιντ. «Επειδή είσαι φίλος».
Ο Αλέξης αρνήθηκε την προσφορά: «Θέλω το δικό μου, αυτό που μου πήρες».
«Καλά, αυτό, στο όνειρό σου» ήταν η απάντηση του αρχηγού.
«Εσύ κοιμάσαι, που ακόμα φοβάσαι τι σου κάνανε οι μεγάλοι».
Ο Αλέξης περπάτησε προς εκεί που παίζανε τα παιδιά της τάξης του, με το κεφάλι ψηλά.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
Οι ερωτήσεις που μπορείτε να βρείτε είναι εδώ είναι ανοιχτές και προσφέρονται για συζήτηση. Είναι καλό να χρησιμοποιηθούν, προσαρμοσμένες στο επίπεδο των παιδιών, αφού έχει επιτευχθεί η βασική κατανόηση της ιστορίας.
- Με βάση την ιστορία, πώς πιστεύεις ότι ο νιώθει ο Αλέξης σε σχέση με την κλοπή που του έγινε;
- Σου έχουν κλέψει ποτέ κάτι δικό σου; Αν ναι, τι ήταν; Τι σημασία είχε για σένα αυτό που σου πήρανε; Ήξερες ή έμαθες ποιος το έκανε; Το πήρες πίσω; Πώς ένιωσες σε σχέση με αυτό το περιστατικό;
- Αν θέλεις, μπορείς να μιλήσεις για μια περίπτωση που εσύ πήρες κάτι που δεν ήταν δικό σου από κάποιον άλλον. Τι ήταν; Τι σημασία φαντάζεσαι ότι είχε για τον άλλον; Τι σημασία είχε για σένα; Γιατί πιστεύεις ότι το έκανες; Το έδωσες πίσω; Πώς ένιωσες σε σχέση με αυτό το περιστατικό;' Κατά τη γνώμη σου, γιατί ο Αλέξης θέλει να παίζει με μεγαλύτερα παιδιά; Από την εμπειρία σου, ποια είναι για σένα η διαφορά τού να παίζεις με συνομηλίκους και με μεγαλύτερους;
- Ο Αλέξης είδε ένα τρομακτικό όνειρο, που τον έκανε πιο θαρραλέο, λιγότερο φοβισμένο. Με βάση την ιστορία, πώς υποθέτεις ότι το όνειρο του έδωσε δύναμη;
- Υπάρχουν περιστάσεις στο σχολείο σου όπου οι μεγάλοι έχουν πιο πολλά δικαιώματα από τους μικρότερους; Αν ναι, μίλησε για αυτές. Πώς κρίνεις αυτές τις ανισότητες (ξεχωριστά για την κάθε περίσταση). Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου τις γνωρίζουν;
- «Όταν μεγαλώσεις κι έρθει η σειρά σου, αυτό θα κάνεις κι εσύ στους άλλους» λέει ο Μπάμπης στον Αλέξη. Γιατί ο Μπάμπης είναι τόσο σίγουρος για την πρόβλεψή του.
- Μπορείς να σκεφτείς κάτι από την εμπειρία σου που για τους άλλους οι οποίοι το έκαναν φαινόταν κανονικό ενώ εσύ το έβρισκες λάθος;
- Πώς καταβαίνεις εσύ τον τίτλο της ιστορίας;
- Γιατί πιστεύεις ότι ο Μπάμπης πάει να δώσει μια σβούρα στον Αλέξη;
- Ποια στοιχεία της ιστορίας αναγνωρίζεις στην εικόνα που τη συνοδεύει; Ο ζωγράφος τα σχεδίασε όπως τα περιγράφει ο συγγραφέας ή τα έκανε με τον δικό του τρόπο; Μπορείς να παρατηρήσεις μερικές τέτοιες διαφορές; Γιατί πιστεύεις ότι το έκανε αυτό ο ζωγράφος; Ζωγράφισε κι εσύ, με τον δικό τρόπο, όποιο στοιχείο της ιστορίας σου έκανε εντύπωση.
