Πεζογράφοι και ποιητές εύχονται στην Book Press με ένα διήγημα ή ένα ποίημα γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες μας. Μια λέξη τα ενώνει: «δέκα». Σήμερα, ο Χάρης Βλαβιανός.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Η βέρα
«Φοβάμαι να κολυμπήσω τόσο βαθιά», είπα.
«Τα νερά είναι μαύρα εκεί».
«Ναι, αλλά στο σημείο εκείνο έχασα τη βέρα μου», είπε.
«Την ένιωσα να γλιστράει απ' το δάχτυλό μου καθώς έκανα ύπτιο».
«Μα δεν φοράς βέρα», είπα. «Ποτέ δεν φορούσες».
«Αλήθεια;» είπε.
«Ναι», είπα.
«Αν θέλεις όμως μπορώ να σου αγοράσω μία βέρα».
«Τότε δεν έχει νόημα αυτό που ζητάω».
«Εξάλλου, τι πιθανότητες έχεις να τη βρεις μέσα στην άμμο;»
«Έχεις δίκιο», είπα.
«Θα πάω στο δωμάτιο να βάψω τα νύχια μου», είπε.
«Κάποια μέρα ίσως αποκτήσω μια βέρα».
«Το θεωρώ πολύ πιθανό», είπα.
Ξάπλωσα πάλι πάνω στην πετσέτα
και συνέχισα να διαβάζω στο κινητό μου
το νέο τεύχος της Book Press.
Ξαφνικά την είδα να τρέχει προς το μέρος μου
φωνάζοντας δυνατά, «έχασα τη βέρα μου!»
«Έχασα τη βέρα μου!»
«Δεν μου άρεσε ποτέ αυτή η βέρα», είπα.
«Είναι ηλίθιο να φοράνε τα ζευγάρια βέρα».
«Από πότε έγινες τόσο προοδευτικός», είπε.
«Μη διανοηθείς να μου ζητήσεις να πάω να την ψάξω», είπα.
«Ωραίος σύζυγος είσαι!
Ν' αφήνεις τη γυναίκα σου χωρίς βέρα
μετά από δέκα χρόνια γάμου!» είπε.
* Ο ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ είναι ποιητής και μεταφραστής.
Τελευταίο του βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Αυτοπροσωπογραφία του λευκού» (εκδ. Πατάκη).
