alt

Για την παράσταση του Mariano Pensotti, Το παρελθόν είναι ένα ζώο αλλόκοτο, η οποία παρουσιάστηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στο πλαίσιο του αφιερώματος Transitions2: Latin America.

Του Νίκου Ξένιου

Άραγε οι σκηνές της καθημερινής ζωής των απλών ανθρώπων μπορούν, αν συγχρονισθούν, να παραγάγουν μια σημαντική αφήγηση που να μας αφορά όλους; Μπορεί η ζωή των πόλεων να επηρεάσει την προσωπική μας ζωή; Αν, πάλι, αυτό ενταχθεί σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο; Τι ρόλο διαδραματίζουν οι μνήμες των τελευταίων δέκα χρόνων και πώς τις αφηγούμαστε;

Ας πούμε, από το 1999 ως το 2009. Ας πούμε, στο Μπουένος Άιρες. Ας πούμε την ιστορία τεσσάρων ανθρώπων μεταξύ 25 και 35 χρόνων. Παράλληλες αφηγήσεις, με γνώμονα τις παλιές αφηγηματικές (τριτοπρόσωπες) τεχνικές του μυθιστορήματος του 19ου αιώνα, υπό ένα πρίσμα ρεαλιστικό. Αυτό πραγματεύεται η παράσταση του Αργεντινού Μαριάνο Πενσόττι Το παρελθόν είναι ένα ζώο αλλόκοτο, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, στις 26 και 27 Νοεμβρίου. Μια αφαιρετική παράσταση με τέσσερις ηθοποιούς, σε μια σκηνή που περιστρέφεται σαν ρολόι. Πριν έρθει στην Αθήνα, η παράσταση El pasado es un animal grotesco πρωτοπαρουσιάστηκε τον περασμένο Μάρτιο στο Μπουένος Άιρες και ταξίδεψε στο φθινοπωρινό θεατρικό φεστιβάλ της Μαδρίτης, στο φεστιβάλ Norfolk-Norwich, στις Βρυξέλες, στο Βερολίνο, στη Βέρνη, στο Ρότερνταμ, στη Ζυρίχη, στο Γκρόνινγκεν, στο Άμστερνταμ και στη Γενεύη.

Παράλληλες εμμονές

Oι άνθρωποι αυτοί είναι ό,τι αφηγούνται για τον εαυτό τους, όμως διατηρούν μιαν εικόνα παραμορφωμένη, στρεβλωμένη από τον χρόνο.

Ένας άντρας θέλει να εργασθεί ως ανεξάρτητος κινηματογραφιστής, αλλά αναγκάζεται να δουλέψει σε διαφημιστικά φιλμάκια μπύρας. Μια γυναίκα κλέβει τις οικονομίες από το συρτάρι των γονιών της για να μεταναστεύσει στο Παρίσι και να ζήσει τη μποέμικη ζωή που έχει φανταστεί μέσα από τα φιλμ της Νουβέλ Βαγκ, αλλά καταλήγει να υποδύεται τη Μαρία Μαγδαληνή σε ένα «θεματικό πάρκο» με θέμα τη σταύρωση του Ιησού. Ένα κορίτσι ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της ζει μια παράλληλη ζωή στην επαρχία, με μια παράλληλη οικογένεια, και αυτό της γίνεται έμμονη ιδέα. Ένας φοιτητής που είναι και επίδοξος συγγραφέας παραλαμβάνει ταχυδρομικά ένα δέμα που περιέχει ένα κομμένο αντρικό χέρι.

Κατεστραμμένες φωτογραφίες που κάποιοι τις πέταξαν, μια νέα ματιά τώρα, στις θολές φιγούρες και στα θραύσματα της ζωής κάποιων ανθρώπων. Φωτογραφίες της ψυχής των ανθρώπων μιας συγκεκριμένης εποχής. Η ταυτότητα των ανθρώπων αυτών είναι μια αφηγηματική δομή, η εικόνα που έχουν γι’ αυτήν είναι μια αλλοιωμένη της εκδοχή: οι άνθρωποι αυτοί είναι ό,τι αφηγούνται για τον εαυτό τους, όμως για τον πρώην εαυτό τους διατηρούν μιαν εικόνα παραμορφωμένη, στρεβλωμένη από τον χρόνο. Ένας περίεργος, ζωντανός οργανισμός με πρωτεϊκές ιδιότητες, που μεταμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου σε κακέκτυπο του Εαυτού, αυτή η κακέκτυπη εκδοχή της μνήμης μας, δεν είναι παρά αυτό που καταγράφουμε και αυτό που διατηρεί την αυτόνομη συναισθηματική κι αισθητική του αξία.

Το τέλος της ουτοπίας

Η ροή του χρόνου παραπέμπει περισσότερο στο Νέο Κύμα του ευρωπαϊκού σινεμά και λιγότερο στο μεγάλο λατινοαμερικανικό μυθιστόρημα.

Οι μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες των ηρώων του κλασικού μυθιστορήματος εδώ αναδεικνύονται σε χίμαιρες. Ένας ολόκληρος κόσμος από ονειρώξεις και ανεκπλήρωτους στόχους περιστρέφονται, σε μια χρονικά ευθύγραμμη αφήγηση, καθώς ο ένας ηθοποιός δίνει τη σκυτάλη στον άλλον κι ενώ το σκηνικό εναλλάσσεται διαρκώς, καρουσέλ περιστρεφόμενο, υπό τους ήχους πειραματικών μορφών μουσικής. Κατ’ ουσίαν η πλοκή χρησιμεύει απλώς ως «ράγα» που πάνω της θα κυλήσει το τραίνο της μνήμης. Μια ευφάνταστη “mégafiction” αποδεικνύει πως οι μνήμες του παρελθόντος μας μπορούν, στα πλαίσια της αφήγησης, να στρεβλωθούν τόσο ώστε το κείμενο που θα προκύψει να μην μας θυμίζει τους εαυτούς μας στο παραμικρό. Ένας αλλοτριωμένος θεατής της ίδιας του της ζωής είναι και ένας παραπειστικός αφηγητής.

Το είδος της ευαισθησίας που αναδίδεται από την παράσταση του Πενσόττι δεν θα μπορούσε να μείνει ανέπαφο από τους τρόπους και τα τεχνάσματα μιας αφηγηματικής συνθήκης που αναμειγνύει τις χρονικές στιγμές και υπερβαίνει το φράγμα του θανάτου. Η ροή του χρόνου παραπέμπει περισσότερο στο Νέο Κύμα του ευρωπαϊκού σινεμά και λιγότερο στο μεγάλο λατινοαμερικανικό μυθιστόρημα, όμως είναι αισθητές οι επιρροές από την ανάμειξη της ροής του ασυνειδήτου και του cinéma vérite που ανιχνεύεται στον Κορτάσαρ, με αποτέλεσμα οι χαρακτήρες του Πενσόττι να αιωρούνται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Η αφήγηση όμως εστιάζει στα γεγονότα, και όχι στους χαρακτήρες.

alt

Μια χαμένη γενιά της Λατινικής Αμερικής

Μια φτωχή μεσοαστική οικογένεια της Λατινικής Αμερικής στη δεκαετία του ’90, που τόσο θυμίζει μιαν αντίστοιχη οικογένεια της Ελλάδας, οδηγείται, μέσα από την πολιτική ζωή του τόπου, στην οικονομική κρίση του εικοστού πρώτου αιώνα. Τα γεγονότα της τότε επικαιρότητας, όπως το δυστύχημα στους Δίδυμους Πύργους, παρελαύνουν αγγίζοντας ακροθιγώς τον σκληρό πυρήνα της αφήγησης, σαν να διαγράφουν παράλληλες τροχιές προς τη ζωή των ηρώων. Η πρόθεση του συγγραφέα είναι, βεβαίως, να εξεικονίσει τον απόηχο αυτών των πολιτικών γεγονότων (όπως και των καλλιτεχνικών κινημάτων) στις τύχες των χαρακτήρων του, και ως ένα βαθμό το πετυχαίνει. Ο ρυθμός της αφήγησης εντείνεται προς το τέλος, εντείνοντας και τη δραματική ένταση, που όμως δεν έχει έρεισμα για να κορυφωθεί (αν εξαιρέσει κανείς το γκροτέσκο εύρημα με το κομμένο χέρι). Μάλλον επικρατεί το στοιχείο του παράδοξου, εις βάρος του δραματικού. Απομένει όμως μια δήλωση του συγγραφέα, που κρίνεται ως σημαντική: η καλλιτεχνική δημιουργία ανιχνεύεται ανάμεσά μας, μέσα μας, στα κιτάπια των παιδικών μας χρόνων, στις πολαρόιντ των γονιών μας, όχι σε ένα χώρο υπερβατικό ή μυθοποιημένο: υπό αυτήν τη θεώρηση, η παράσταση του Πενσόττι πρωτοπορεί, «προσγειώνοντάς» μας σε έναν ιδιότυπο πραγματισμό.

Η χαμένη γενιά που σκιαγραφούν οι ήρωες του έργου είναι παράλληλα και δημιουργοί, και αυτό την προικίζει με μιαν αναμφισβήτητη αίγλη. Οι εμμονές της είναι, εκτός από ψυχοπαθολογικά περιστατικά, και πηγή έμπνευσης. Το κομμένο χέρι, εκτός από εξωφρενική, σπλάτερ επινόηση, είναι και διάνοιξη οριζόντων δημιουργικής φαντασίας, είναι εκκίνηση ενός εσωτερικού μονολόγου, είναι λιμπιντικό αντικείμενο πόθου, είναι -τέλος- συγκινητικά οικείο, σαν ένα κομμάτι που λείπει από το παζλ της συναισθηματικής μας ολοκλήρωσης. Εν ολίγοις, είναι σύμβολο του κατακερματισμού της ανθρώπινης εικόνας που σταδιακά επήλθε μετά τη δεκαετία του ενενήντα, μιας εικόνας όμως που προτίθεται να αντισταθεί, να ανασυσταθεί, να κυριαρχήσει. Παρά τη ρευστότητα της αφήγησης -και ίσως ακριβώς λόγω αυτής- το έργο του Πενσόττι είναι βαθιά ουμανιστικό. 

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Για μια web εκδοχή της τέχνης

Για μια web εκδοχή της τέχνης

Σκέψεις γύρω από τις νέες συνθήκες δημιουργίας και παρουσίασης των παραστατικών τεχνών και των υβριδικών μορφών που έχουν προκύψει.

Του Νίκου Ξένιου

Στην αρχή της πανδημίας, τα κοινωνικά δίκτυα διεθνώς μετέδιδαν την περίπτωση ...

Τρεις αδελφές, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά (κριτική)

Τρεις αδελφές, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά (κριτική)

Για την παράσταση «Τρεις αδελφές» του Αντόν Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, στο Θέατρο Βεάκη, η οποία παρουσιάζεται απόψε διαδικτυακά με μικρό αντίτιμο (εδώ: https://vimeo.com/ondemand/totheatro)

Του Νίκου Ξένιου

...
Η Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ, σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Κονδυλάκη (κριτική)

Η Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ, σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Κονδυλάκη (κριτική)

Για την παράσταση, βασισμένη στην «Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ» του Έντγκαρ Λη Μάστερς, σε μετάφραση, δραματοποίηση και σκηνοθεσία της Δήμητρας Κονδυλάκη η οποία παρουσιάστηκε στο Θέατρο Σταθμός.

Του Νίκου Ξένιου

Η Δήμητρα ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η χρονιά θανάτου του Ρικάρντο Ρέις, του Ζοζέ Σαραμάγκου – Στη Λισαβόνα των ονείρων και των ποιητών

Η χρονιά θανάτου του Ρικάρντο Ρέις, του Ζοζέ Σαραμάγκου – Στη Λισαβόνα των ονείρων και των ποιητών

Για το μυθιστόρημα του José Saramago «Η χρονιά θανάτου του Ρικάρντο Ρέις» (μτφρ. Αθηνά Ψυλλιά, εκδ. Καστανιώτη). Στην κεντρική εικόνα, ο Chico Díaz από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, σε σκηνοθεσία του João Botelho, η οποία παρουσιάστηκε στο 43ο φεστιβάλ ταινιών του Σαν Πάολο, τον Οκτώβριο του 2020.

...
Τζορτζ Όργουελ: επτά δεκαετίες από τον θάνατό του – πιο επίκαιρος από ποτέ

Τζορτζ Όργουελ: επτά δεκαετίες από τον θάνατό του – πιο επίκαιρος από ποτέ

Πέθανε, σαν σήμερα, στις 21 Ιανουαρίου 1950 ο Τζορτζ Όργουελ. Ο Βρετανός συγγραφέας, κριτικός και δημοσιογράφος Έρικ Άρθουρ Μπλερ γεννήθηκε το 1903. Έμεινε στην ιστορία για την αιχμηρή κριτική που άσκησε σε κάθε είδους ολοκληρωτισμό με τα έργα του «Η φάρμα των ζώων» και «1984».

Επιμέλεια: Book P...

Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο, του Σταύρου Ζουμπουλάκη

Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο, του Σταύρου Ζουμπουλάκη

Για το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Έντεκα συναντήσεις – Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο» (εκδ. Πόλις).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Ένα υβριδικό βιβλίο, που δεν είναι δοκίμιο, δεν είναι αυτοβιογραφία, δεν είναι συλλογή συνεντεύξεων, δεν ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Όψεις τουρισμού, του Αλέξη Χατζηδάκη (προδημοσίευση)

Όψεις τουρισμού, του Αλέξη Χατζηδάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Αλέξη Χατζηδάκη «Όψεις τουρισμού – Δεκαοχτώ δοκίμια για την τουριστική ανάπτυξη, τον σχεδιασμό του χώρου και την αρχιτεκτονική», που κυκλοφορεί από τις Cube Art Editions.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε (προδημοσίευση)

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Nina George «Τα φώτα του νότου» (μτφρ. Όλγα Γκαρτζονίκα), που κυκλοφορεί στις 7 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος ενός διηγήματος, από τη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Ανήσυχα άκρα», που κυκλοφορεί στις 26 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΗΣΥΧΩΝ ΑΚΡΩΝ

Έν...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Βιβλίο, το καλύτερο δώρο κι αυτές τις Γιορτές

Βιβλίο, το καλύτερο δώρο κι αυτές τις Γιορτές

Η πιο απροσδόκητη χρονιά φτάνει στο τέλος της. Για τους περισσότερους από εμάς δύσκολα φαντάζεται κανείς άλλη χρονιά που να έκρυβε μια τόσο μεγάλη έκπληξη για όλη την ανθρωπότητα. Δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε ψυχολογικά, συναισθηματικά, ηθικά, μετράμε απώλειες ανθρώπων δικών μας και αγνώστων που τους νιώθουμε όμω...

10+1 βιβλία για μαγικά Χριστούγεννα

10+1 βιβλία για μαγικά Χριστούγεννα

Μια επιλογή δέκα χριστουγεννιάτικων βιβλίων για πολύ μικρά και λίγο μεγαλύτερα παιδιά από τη βιβλιοπαραγωγή του 2020. Πρόκειται για όμορφα βιβλία που μεταφέρουν το πνεύμα των Γιορτών στους μικρούς αναγνώστες με τρυφερές καλογραμμένες ιστορίες. Στις παρακάτω επιλογές, η εικονογράφηση παρουσιάζει ποικιλία και μεγάλο ε...

Τα καλύτερα αστυνομικά του 2020

Τα καλύτερα αστυνομικά του 2020

Επιλογή 21 τίτλων από τα καλύτερα ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2020.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

11 Ιανουαρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέθανε ο αγαπητός σε Ελλάδα και Γαλλία συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης

Σε ηλικία 77 ετών και έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, πέθανε ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης, όπως έγινε γνωστό από τον εκδοτικό του οίκο, τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ