Μουσική και Ποίηση στο Τριανόν

To δίκτυο δράσης Music Is, διοργανώνει για δεύτερη χρονιά τον κύκλο «Μουσική + Ποίηση» προωθώντας τη συνεργασία μεταξύ της σύγχρονης μουσικής και ποιητικής δημιουργίας. Δύο ζευγάρια συνθετών και ποιητών κάθε μήνα, από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο, παρουσιάζουν τα αποτελέσματα της συνεργασίας τους στη σκηνή του Τριανόν. Ο κύκλος «Μουσική + Ποίηση» 2015-2016 γίνεται σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ.

Η τρίτη βραδιά του κύκλου Μουσική + Ποίηση 2015/16 πραγματοποιείται την Κυριακή 10 Ιανουαρίου στο Τριανόν.  Στο πρώτο μέρος ο συνθέτης Δημήτρης Ταλαρούγκας και η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη παρουσιάζουν την παράσταση «Κανονικοί άνθρωποι με λοφίο και μια παρδαλή ουρά». Στο δεύτερο μέρος η συνθέτρια Έφη Μαρκουλάκη και ο ποιητής Πέτρος Πολυμένης παρουσιάζουν την παράσταση «Μολύβιος και Λυδία».  

Πρώτο Μέρος

Δημήτρης Ταλαρούγκας + Έλσα Κορνέτη: «Κανονικοί άνθρωποι με λοφίο και μια παρδαλή ουρά»

Μια απροσδόκητη  πειραματική παράσταση με άξονα τη μουσική και συνθέσεις του Δημήτρη Ταλαρούγκα, εμπνευσμένες από επιλογή ποιημάτων της Έλσας Κορνέτη, τα οποία περιγράφουν, τα προβλήματα και τις ψυχικές συγκρούσεις του σύγχρονου ανθρώπου: ναρκισσιστικά τραύματα, ιδρυματοΠΟΙΗΣΗ, φόβος, ψυχρότητα, μοναξιά, διάσπαση της προσοχής από τεχνολογίες, προτείνοντας όμως ένα ανατρεπτικό χιούμορ, που απελευθερώνει.

Η συναρμογή μουσικής ερμηνείας, κίνησης, χειρονομίας, ηθοποιίας και αυτοσχεδιασμών σε ηλεκτρακουστικό background, δημιουργούν ένα κινητικό περιβάλλον πρόκλησης τύχης.

Δεύτερο Μέρος

Έφη Μαρκουλάκη + Πέτρος Πολυμένης: «Μολύβιος και Λυδία»

Μουσικό έργο πάνω σε τρία ποιήματα για την πίστη

Μια γυναίκα κι ένας άντρας αντικριστά. Ο Μολύβιος και η Λυδία φόρεσαν στέφανα δεμένα με τη νύχτα και τώρα πάνω τους κρέμεται ένα διαζύγιο. Προσπαθούν να βρουν βηματισμό ανάμεσα στο φως και τις σκιές του, ανάμεσα στην πίστη και την προδοσία, την επιθυμία και το πεπρωμένο, ανάμεσα στην κάθοδο στο μηδέν και την ανάληψη σ’ ένα φως εκτυφλωτικό.

Το μουσικό έργο για τον Μολύβιο και τη Λυδία συναντά το ποιητικό έργο, σε έναν τόπο όπου η κάθε Τέχνη καταθέτει τα δικά της υλικά και τα αφήνει ελεύθερα να συνυπάρξουν. Να ζυμωθούν, να αφομοιώσουν και να απορρίψουν, να ζευγαρώσουν και τελικά να «τεκνοποιήσουν». Οι πρωτογενείς ήχοι από τις χορδές, η βαθιά στερεότητα του πιάνου, ο αέρινος λυρισμός του φλάουτου μαζί με το πρωταρχικό και ισχυρότερο μέσο της ανθρώπινης έκφρασης: τις φωνές του Άνδρα και της Γυναίκας. Ο ήχος του λόγου και ο λόγος του ήχου ανταλλάσσουν το γενετικό τους υλικό.