Πέθανε ο Διονύσης Σαββόπουλος (1944-2025). Αποχαιρετισμός στον Νιόνιο του ελληνικού τραγουδιού που στη μακρά διαδρομή του έγραψε ένα τραγούδι για τον καθένα μας, μέσα από κείμενα για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του και τη μελέτη που έχει γραφτεί για αυτόν, αλλά και μια παλιότερη συνέντευξή του στη Σώτη Τριανταφύλλου.
Επιμέλεια: Ελένη Κορόβηλα
Πέθανε, το βράδυ της Τρίτης, 21 Οκτωβρίου, ο σπουδαίος τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος (1944-2025), λίγο πριν συμπληρώσει τα 81 του χρόνια.
Τον θάνατό του έκανε γνωστό η οικογένειά του με την παρακάτω ανακοίνωση:
«Ο πολυαγαπημένος μας σύζυγος, πατέρας, παππούς και τραγουδοποιός έφυγε απόψε Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025. Λεπτομέρειες για τον αποχαιρετισμό του θα ανακοινωθούν τις επόμενες ώρες.
Η σύζυγος του: Άσπα
«Παραμέρισα τη σκιά της αρρώστιας»
Τα τελευταία χρόνια, ο Διονύσης Σαββόπουλος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Το 2020 διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα. Έδωσε τη μάχη για την υγεία του και χωρίς να το δημοσιοποιήσει συνέχισε τη ζωή και τις δραστηριότητές του διοργανώνοντας σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα και συναυλίες, ενώ αποχαιρέτησε το κοινό του στη συναυλία του περασμένου Ιουνίου, στο Terra Vibe.
Το ίδιο διάστημα ετοίμασε το αυτοβιογραφικό βιβλίο-παρακαταθήκη του, Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, σε εξώφυλλο που φιλοτέχνησε ο Αλέξης Κυριτσόπουλος.
Γράφει σε αυτό:
«Μια και είχα χρόνο στη διάθεσή μου, πήγα να δω τους γιατρούς, γιατί είχα κάτι ενοχλήσεις. Στις εξετάσεις διαπιστώθηκε καρκίνος στον πνεύμονα. Έτσι ξαφνικά; Όχι και τόσο ξαφνικά. Όλο γκούχου – γκούχου ήμουν το τελευταίο διάστημα, πάνω από πενήντα χρόνια καπνίζω, και σάς το λέω αυτό για προσέχετε…»
Και παρακάτω: «Μού αφαίρεσαν μισό πνευμόνι, κι ύστερα μπήκα σε κάποιες θεραπείες, που όσο να ‘ναι έχουν τις παρενέργειές τους. Κόπωση βασικά. Μια αίσθηση μεγάλης αδυναμίας».
Για την παραδειγματική στάση του απέναντι στην ασθένεια θα γράψει: «Παραμέρισα τη σκιά της αρρώστιας».
Για το βιβλίο, διαβάζουμε εδώ το «ραβασάκι» του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη στον «γενναιόψυχο» και «ακριβοδίκαιο» Σαββόπουλο και του λέει πως «σκέφτηκα ότι είσαι σήμερα η πολλαπλή μαντλέν μιας ανήσυχης φράξιας της γενιάς μας, ότι υπήρξες ο αόρατος συνδετικός κρίκος για μας...»
Σε μια παλιότερη, του 2009, συνέντευξη του Σαββάπουλου στη Σώτη Τριανταφύλλου, τον διαβάζουμε να της λέει, όταν τον ρωτάει Τι σημαίνει «ψυχή της Ελλάδας»;, «Το να θέλεις να ξεπεράσεις τα προσωπικά σου συμφέροντα: ονομάζεται φιλότιμο. Από γεωγραφική άποψη, η ποικιλία του εδάφους και το ίδιο μας το μικρό μέγεθος μας κάνουν σαν μια Ντίσνεϊλαντ του Θεού».
Τέλος, για την αναθεωρημένη μελέτη για τον Νιόνιο του ελληνικού τραγουδιού με τίτλο Διονύσης Σαββόπουλος (εκδ. Μεταίχμιο) του Δημήτρη Καράμπελα, διαβάζουμε εδώ ένα κείμενο του Διονύση Μαρίνου.
Ο πρωτεργάτης των τραγουδοποιών
Στο βιογραφικό σημείωμα που συνοδεύει το βιβλίο του, διαβάζουμε: «Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν τραγουδοποιός, δηλαδή ερµηνευτής των δικών του στίχων και της δικής του µουσικής. Θεωρείται ο πρωτεργάτης της σχολής των Ελλήνων τραγουδοποιών οι οποίοι γράφουν µουσική, στίχους και τραγουδούν οι ίδιοι τα τραγούδια τους.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεµβρίου 1944. Σπούδασε νοµικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Εξέδωσε δισκογραφικά 14 κύκλους τραγουδιών του, καθώς και ζωντανές ηχογραφήσεις έξι συναυλιών και παραστάσεών του.
Φυλακίστηκε και βασανίστηκε από τη χούντα το 1967.
Έδωσε συναυλίες στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσµο. Έγραψε µουσική για παραστάσεις σε θέατρα της Αθήνας και στην Επίδαυρο, και για τον κινηµατογράφο.
Έχουν κυκλοφορήσει πέντε βιβλία µε στίχους, παρτιτούρες και συνεντεύξεις του από τις εκδόσεις Ίκαρος, Ιθάκη και Πολύτροπον, και η συλλογή Η σούµα, η επιτοµή του συνόλου των στίχων του, από τον Ιανό.
Είχε δικές του εκποµπές στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Το 2017 ανακηρύχθηκε επίτιµος διδάκτορας του Τµήµατος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ.
Οικογενειακή κατάσταση: Έγγαµος, µε την Άσπα, από το 1967. Τέκνα: Κορνήλιος (1968) και Ρωµανός (1972). Εγγόνια: Διονύσης (2004) και Ανδρέας (2006)».
