Σε ηλικία 76 ετών πέθανε ο συγγραφέας, κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης Τάσος Γουδέλης. Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε ο στενός συνεργάτης τού Κώστας Μαυρουδής με τον οποίο εξέδιδε, από το 1982, το λογοτεχνικό περιοδικό «Το Δέντρο».
Επιμέλεια: Book Press
Ο Τάσος Γουδέλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Από το 1982 συνεργαζόταν με τον Κώστα Μαυρουδή στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού «Το Δέντρο».
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τις συλλογές διηγημάτων: Αρπακτικά, 1990, Πρωινή επίσκεψη, 1993, Σκιές γυναικών, 1996, Ο ύπνος του Άλφρεντ, 1999, Η γυναίκα που μιλά, 2002 (κρατικό βραβείο Διηγήματος & βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω), Η παρουσία, 2010, το μυθιστόρημα Οικογενειακές ιστορίες, Κέδρος, 2006, καθώς και τις μελέτες για σκηνοθέτες του κινηματογράφου: Όρσον Ουέλς, 1985, Αφοι Ταβιάνι, 1986, Τζων Χιούστον, 1988, Λουκίνο Βισκόντι 2017, Ακίρα Κουροσάβα 2018, Μικελάντζελο Αντονιόνι 2019, Αντρέι Ταρκόφσκι 2019, Στάνλεϊ Κιούμπρικ 2019.
Το τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Η γοητεία των υποσχέσεων, κυκλοφόρησε το 2022 από τις εκδόσεις Πατάκη.
Άρθρα του για τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, ειδικές εκδόσεις και εφημερίδες.Συνεργάστηκε με το ένθετο «Βιβλιοθήκη» της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, δημοσιεύοντας κυρίως, κριτικές ξένης λογοτεχνίας, ενώ δίδαξε ιστορία του κινηματογράφου στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου.
Είχε διδάξει επίσης, σενάριο σε διάφορες κινηματογραφικές σχολές και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης).
Το 2007 σκηνοθέτησε τη μικρού μήκους ταινία «Ο δολοφόνος της λεωφόρου» (15'), μαζί με τον γιο του Βασίλη Γουδέλη, βασισμένη σε διήγημά του από τη συλλογή Αρπακτικά. Ακολούθησε, το 2008, η μικρού μήκους ταινία «Η συνάντηση» (14'), βασισμένη και πάλι σε δικά του διηγήματα, η οποία απέσπασε τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, για «την πρωτότυπη και σύγχρονη κινηματογράφηση και τη νέα ματιά στην κινηματογραφική γλώσσα».
Ο Τάσος Γουδέλης ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
* Η πολιτική κηδεία του Τάσου Γουδέλη θα γίνει την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου στις 11.30πμ στο Α Νεκροταφείο
Ακολουθεί η Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων
Ο κόσμος των γραμμάτων αλλά και του κινηματογράφου αποχαιρετά έναν πολυπράγμονα συγγραφέα και αγαπητό μέλος της Εταιρείας μας, τον Τάσο Γουδέλη. Με ξεχωριστή συνεισφορά στον μεταπολιτευτικό κριτικό λόγο, με πλούσιο (και μορφολογικά ανατρεπτικό) συγγραφικό έργο, με συνεχή κριτική και δημιουργική παρουσία σε έντυπα, σε ραδιοτηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, ο Τάσος Γουδέλης υπηρέτησε μέχρι τέλους και με πάθος τις τέχνες του λόγου και της εικόνας.
Βιογραφικό
Ο Τάσος Γουδέλης (5.5.1949-12.9.2025), ήταν πεζογράφος, κριτικός κινηματογράφου, εκδότης. Καταγόμενος από τη Μάνη, ήταν ανιψιός του πεζογράφου και ιδρυτή των εκδόσεων Δίφρος, όπως και του περιοδικού Καινούρια Εποχή, Γιάννη Γουδέλη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανέπτυξε κατά τα φοιτητικά του χρόνια στη Δικτατορία έντονη πολιτική δράση, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακιστεί. Φοίτησε στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου Σταυράκου. Από το 1982 ήταν συνεκδότης ,με τον ποιητή και πεζογράφο Κώστα Μαυρουδή, του λογοτεχνικού περιοδικού Το Δέντρο.. Συνεργάστηκε σε σταθερή βάση με το ένθετο «Βιβλιοθήκη» της εφ. Ελευθεροτυπία, γράφοντας κυρίως για την ξένη πεζογραφία.
Ήταν μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και συμμετείχε στα φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Δράμας, ως μέλος κριτικών επιτροπών. Μερικά από τα σημαντικά κινηματογραφικά του μελετήματα είναι αυτά για τον Όρσον Γουέλς (1985), τους αδελφούς Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, τον Τζον Χιούστον. Ένα πορτραίτο (1988), όπως και το δοκίμιό του Ουτοπία και χάος (1986). Από τα πεζά του, αξιοπρόσεκτα τα Αρπακτικά (1990), Πρωινή επίσκεψη (1993), Σκιές γυναικών (1996), Ο ύπνος του Άλφρεντ (1999), Η γυναίκα που μιλά (2002), Οικογενειακές ιστορίες (2006), Η παρουσία (2010), Το ωραίο ατύχημα (2013), Απόσταση αναπνοής (2017), Η γοητεία των υποσχέσεων (2023).
Το 2003 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος και το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω για τη συλλογή διηγημάτων του Η γυναίκα που μιλά (2002). Δίδαξε ιστορία του κινηματογράφου στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, σενάριο σε κινηματογραφικές σχολές καθώς και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Υπήρξε αρχισυντάκτης της σειράς ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ2 Εποχές και συγγραφείς, με παραγωγό και σκηνοθέτη τον Τάσο Ψαρρά.
Με αφορμή την εκδημία του Τάσου Γουδέλη, ο πρώην Πρόεδρος της Εταιρείας Αλέξης Ζήρας έγραψε το εξής σχόλιο για το πεζογραφικό έργο του Τάσου Γουδέλη:
Ο Τάσος Γουδέλης άρχισε από τα πρώτα του πεζογραφήματα, τα οποία πρέπει να σημειωθεί ότι εξέδωσε μετά από μια πολυετή εξοικείωση με την φιλμική γραφή, να δημιουργεί μια ιδιότυπη ποιητική της συνειρμικής και αποσπασματικής αφήγησης. Σύντομες πρόζες, συνήθως χωρίς πλοκή, χωρίς απολύτως σχεδιασμένους χαρακτήρες, χωρίς ιδιαίτερα στοιχεία που να καθοδηγούν με ακρίβεια για την χρονολόγηση, αποτελούν τυπικά παραδείγματα υβριδικών κειμένων που ενσωματώνουν περιγραφικά/αφηγηματικά, ποιητικά/συνειρμικά και δοκιμιακά μέρη. Επίσης, συχνή είναι η αναφορά του σε ερωτικά θέματα και η έντονη, αισθησιακή λανθάνουσα διάθεση που υποστηρίζεται από ημιφωτισμένους εσωτερικούς χώρους, όπου φασματικές παρουσίες, σύμβολα αγαπημένων ή σατιρικά ιδωμένων προσώπων, εμφανίζονται σε περιβάλλοντα ονειρικά ή εφιαλτικά. Η ιδιαίτερα αγαπητή στον Γουδέλη δημιουργία ενός σύμπαντος συναισθηματικής ρευστότητας, ενισχύεται και από την εσκεμμένα υπαινικτική ατμόσφαιρα στην πεζογραφική του γλώσσα. Εικόνες συγκεχυμένες που αποδίδουν την εσωτερική ματιά του αφηγητή, φράσεις σύντομες και πολλές φορές μετέωρες, μονολογικά μακροσκελή κομμάτια, απότομες αλλαγές στον εστιασμό της αφήγησης που θυμίζουν φιλμικές εναλλαγές, με διαστήματα κενού χρόνου ή σιωπών. Σημαντικές αλλαγές δεν υπήρξαν στα βιβλία του ως το 2000, για να μετακινηθεί αρκετά η αφηγηματική του πυκνότητα στα πεζά της Γυναίκας που μιλά, και των επομένων, όπου υποχωρεί κατά πολύ ο έντονα αιρετικός χαρακτήρας της υβριδικής γραφής του Τάσου Γουδέλη, προς έναν λόγο πιο αναπαραστατικό.
