Εκδήλωση για το μυθιστόρημα «Επικράτειες» του Κωνσταντίνου Βλαχογιάννη

Με το κοινό θα συνομιλήσουν ο συγγραφέας, η Μαρίνα Αγαθαγγελίδου (συγγραφέας, μεταφράστρια) και ο Γιάννης Καλογερόπουλος (λογοτεχνικός αρθρογράφος, υπάλληλος βιβλιοπωλείου).

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο επιμελητής της έκδοσης, Αλέξανδρος Κυπριώτης (συγγραφέας, μεταφραστής, εκδότης). 

Κριτικές

«Σκέφτομαι τι κάνει ο Σαρτρ στη Ναυτία: αηδιάζει απέναντι στη θολούρα και στην αδιαφάνεια του τίποτε. Το άλγος του τίποτε ζητάει να θεραπεύσει και ο Βλαχογιάννης με τη λογοτεχνία, είτε σε πληθυντικό είτε σε ενικό αριθμό». (Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Το Βήμα)

«Κέντρο του στοχασμού είναι το πάσχον εγώ, καθώς όλοι νοσούν, είτε σωματικά είτε ψυχικά, κυρίως όμως μεταφορικά. Η ασθένεια προτείνεται σαν γεωγραφία της ύπαρξης, που επιτάσσει την εταστική αυτοπαρατήρηση. Ο αναστοχασμός ξεκινάει από το σώμα για να απλωθεί μέχρι το άπειρο και την ανυπαρξία». (Λίνα Πανταλέων, Η Καθημερινή)

«Σε αυτό το σπονδυλωτό μυθιστόρημα, επομένως, που αποπειράται να αποτυπώσει εκφάνσεις της συνείδησης, [...], η επιπρόσθετη ταύτιση εκδότη και συγγραφέα, παραδόξως, συνιστά πλεονέκτημα». (Αλέξανδρος Ζωγραφάκης, Ιστός)

«Με εξαίρεση τα διαλογικά μέρη (ειδικά στην πρώτη ιστορία που δίνει και τον τόνο του βιβλίου), στα οποία η γλώσσα είναι πιο απλή μέσα στο προφορικό της «ντύμα», όλο το υπόλοιπο κείμενο συλλειτουργεί τη φιλοσοφία με τη λογοτεχνία σε μια ζεύξη που σε πολλά σημεία δημιουργεί σπινθήρες διαύγειας». (Διονύσης Μαρίνος, Bookpress)

«Ο Βλαχογιάννης [...] αποτίει έναν φόρο τιμής προς τη σπουδαία λογοτεχνία [...]. Οι Επικράτειες είναι, μεταξύ άλλων, ένα βιβλιοφιλικό έργο, με την αγάπη για τη λογοτεχνία να βρίσκεται παντού κατά μήκος του». (Γιάννης Καλογερόπουλος, No14me)

«[...] ο Βλαχογιάννης [...] σκαλίζει και σκάβει με τα νύχια τις λέξεις και τον λόγο για να φτάσει στις βαθύτερες ρίζες τους [...]. Μέσα στην αψεγάδιαστη, ακέραιη πεζογραφία του πραγματοποιούνται μείξεις με την ποίηση, τον θεατρικό λόγο, τον φιλοσοφικό στοχασμό, την θεωρία λογοτεχνίας και το βιογραφικό είδος φανταστικών προσώπων […]». (Γιάννης Δρούγος, Fractal)