Σε άρθρο της στον Guardian, η Μάργκαρετ Άτγουντ (Margaret Atwood) επέκρινε σφοδρά τη στάση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που εξετάζει το ενδεχόμενο να δώσει στις πολιτείες της Αμερικής το δικαίωμα να απαγορεύσουν τις αμβλώσεις.
Επιμέλεια: Book Press
Ακολουθεί το άρθρο της συγγραφέως, μεταφρασμένο στα ελληνικά.
Σε κανέναν δεν αρέσει η άμβλωση, ακόμα κι όταν είναι ασφαλής και νόμιμη. Δεν είναι κάτι που θα διάλεγε η οποιαδήποτε γυναίκα για να περάσει όμορφα το Σαββατόβραδό της. Αλλά, επίσης, σε κανέναν δεν αρέσουν κι οι γυναίκες που αιμορραγούν μέχρι θανάτου στο πάτωμα του μπάνιου τους εξαιτίας των παράνομων αμβλώσεων. Πώς να το κάνουμε;
Μια διαφορετική προσέγγιση του θέματος είναι μάλλον η εξής: Σε τι είδους χώρα θέλετε να ζείτε; Σε μια χώρα όπου κάθε άτομο είναι ελεύθερο να αποφασίζει σχετικά με την υγεία και το σώμα του, ή σε μια χώρα όπου τα μισά άτομα είναι ελεύθερα και τα άλλα μισά είναι σκλάβοι;
Οι γυναίκες που δεν μπορούν να αποφασίσουν μόνες τους για το αν θα κάνουν μωρά ή όχι, υποδουλώνονται επειδή το κράτος διεκδικεί την ιδιοκτησία του σώματός τους καθώς και το δικαίωμα τους να αποφασίζουν τι θα κάνουν με αυτό.
Οι γυναίκες που δεν μπορούν να αποφασίσουν μόνες τους για το αν θα κάνουν μωρά ή όχι, υποδουλώνονται επειδή το κράτος διεκδικεί την ιδιοκτησία του σώματός τους καθώς και το δικαίωμα τους να αποφασίζουν τι θα κάνουν με αυτό. Η μόνη αντίστοιχη περίπτωση για τους άνδρες είναι η επιστράτευση. Και στις δύο περιπτώσεις, η ζωή του ατόμου βρίσκεται σε κίνδυνο, όμως τουλάχιστον ο στρατιώτης λαμβάνει τροφή, ρουχισμό και στέγη. Ακόμα και οι εγκληματίες στις φυλακές έχουν δικαιώματα ως προς αυτά τα πράγματα. Εάν το κράτος επιβάλλει την υποχρεωτική γέννα, γιατί να μην πληρώνει επίσης και την προγεννητική φροντίδα, την ίδια τη γέννα, τη μεταγεννητική φροντίδα και –για εκείνα τα μωρά που δεν πωλούνται σε πλούσιες οικογένειες– το κόστος της ανατροφής ενός παιδιού;
Κι αν το κράτος αγαπά τόσο πολύ τα μωρά, γιατί να μη βοηθήσει εκείνες τις γυναίκες που έχουν τα περισσότερα μωρά, τιμώντας τες και βοηθώντας τες να ξεφύγουν απ’ τη φτώχια; Εφόσον οι γυναίκες παρέχουν τις απαραίτητες υπηρεσίες στο κράτος -αν και παρά τη θέλησή τους-, σίγουρα θα πρέπει να πληρωθούν για την εργασία τους. Αν ο στόχος μας είναι να αποκτήσουμε περισσότερα μωρά, είμαι βέβαιη ότι πολλές γυναίκες θα συμφωνούσαν αν αμείβονταν σωστά. Ειδάλλως, τείνουν να ακολουθούν τον φυσικό νόμο: τα θηλαστικά με πλακούντα αποβάλλουν ενόψει της έλλειψης πόρων.
Κι αν το κράτος αγαπά τόσο πολύ τα μωρά, γιατί να μη βοηθήσει εκείνες τις γυναίκες που έχουν τα περισσότερα μωρά, τιμώντας τες και βοηθώντας τες να ξεφύγουν απ’ τη φτώχια;
Όμως αμφιβάλλω ότι το κράτος είναι διατεθειμένο να φτάσει στο σημείο να παρέχει τους απαραίτητους πόρους. Αντιθέτως, θέλει απλώς να χρησιμοποιήσει το συνηθισμένο, φτηνό κόλπο: να αναγκάσει τις γυναίκες να κάνουν μωρά και μετά να τις υποχρεώσει να πληρώνουν. Και πληρώστε. Και πληρώστε. Όπως είπα, σκλαβιά.
Αν κάποιος επιλέξει να αποκτήσει ένα μωρό, αυτό φυσικά είναι άλλο θέμα. Το μωρό είναι ένα δώρο, που το δίνει η ίδια η ζωή. Αλλά για να αποτελεί δώρο, θα πρέπει να δίνεται και να λαμβάνεται ελεύθερα. Δεν δεχόμαστε όλα τα δώρα που μας δίνουν. Ένα δώρο που είμαστε υποχρεωμένοι να το δεχτούμε, δεν είναι δώρο, αλλά σύμπτωμα τυραννίας.
Λέμε ότι οι γυναίκες «γεννούν». Και οι μητέρες που έχουν επιλέξει να γίνουν μητέρες, γεννούν και βλέπουν τη γέννα ως δώρο. Αλλά αν δεν την έχουν επιλέξει, η γέννα δεν αποτελεί δώρο· είναι εκβιασμός, συμβαίνει παρά τη θέλησή τους.
Κανείς δεν αναγκάζει τις γυναίκες να κάνουν αμβλώσεις. Κανείς δεν θα πρέπει να τις αναγκάζει να γεννήσουν. Επιβάλλετε τον τοκετό αν θέλετε, αλλά τουλάχιστον πείτε τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι σκλαβιά: η αξίωση να κατέχεις και να ελέγχεις το σώμα κάποιου άλλου και να επωφελείσαι από αυτό.
Βρείτε τα βιβλία της συγγραφέως εδώ.
