Ανακοινώθηκε ο νικητής του φετινού βραβείου International Booker Prize 2021 μεταφρασμένης πεζογραφίας στα αγγλικά.
Επιμέλεια: Book Press
Ο Γάλλος συγγραφέας και πανεπιστημιακός David Diop τιμήθηκε για το μυθιστόρημά του Τη νύχτα, όλα τα αίματα είναι μαύρα (μτφρ. Αλεξάνδρα Κωσταράκου, εκδ. Πόλις) από κοινού με την μεταφράστρια του βιβλίου του στα αγγλικά Anna Moschovakis. Ο Diop γεννήθηκε στο Παρίσι το 1966, έζησε τα παιδικά του χρόνια στη χώρα καταγωγής του, τη Σενεγάλη, και στη συνέχεια επέστρεψε στη Γαλλία.
(...) συμφωνήσαμε ότι η ηθική στην πρόζα του και το σκοτεινό, πλην όμως λαμπρό όραμά του, μας αναστάτωσε συναισθηματικά και μας συνεπήρε.
Στο σκεπτικό της επιτροπής αναφέρεται:
«Αυτή η ιστορία πολέμου, αγάπης και τρέλας έχει μια τρομακτική δύναμη. Ο πρωταγωνιστής κατηγορείται για μαγεία, και υπάρχει κάτι παράξενο στον τρόπο που λειτουργεί η αφήγηση για τον αναγνώστη. Εμείς οι κριτές, συμφωνήσαμε ότι η ηθική στην πρόζα του και το σκοτεινό, πλην όμως λαμπρό όραμά του, μας αναστάτωσε συναισθηματικά και μας συνεπήρε. Μας έριξε το ξόρκι του».
Καμβάς του βιβλίου είναι ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ένα πρωί, ο λοχαγός Αρμάν δίνει μέσα από τα χαρακώματα το σύνθημα της επίθεσης εναντίον των Γερμανών. Οι στρατιώτες εφορμούν. Ανάμεσά τους ο Αλφά Ντιάγε και ο Μαντέμπα Ντιοπ, δυο Σενεγαλέζοι που μάχονται, μαζί με τόσους άλλους ομοεθνείς τους, για τα γαλλικά χρώματα. Λίγα μέτρα μετά την έξοδό τους από το χαράκωμα, ο Μαντέμπα πέφτει θανάσιμα πληγωμένος μπροστά στα μάτια του Αλφά, του παιδικού του φίλου που τον είχε πάνω κι από αδελφό.
Ως έσχατη αντίσταση στο πρώτο μακελειό του 20ού αιώνα, επαναφέρει στη μνήμη του τη ζωή στην Αφρική, έναν κόσμο χαμένο πια, που ξαναζωντανεύει.
Τη νύχτα, όλα τα αίματα είναι μαύρα
Από εκεί κι έπειτα, η αφήγηση ακολουθεί τον Αλφά καθώς βυθίζεται στην τρέλα έπειτα από τον θάνατο του φίλου του και αδελφού της καρδιάς του, για τον οποίο αισθάνεται υπεύθυνος. Η ενοχή και οι τύψεις τον στοιχειώνουν, μετατρέποντας αυτό τον εικοσάχρονο από ένα μικρό χωριό της Αφρικής, που βρέθηκε σ' αυτή την ουδέτερη ζώνη, σε μηχανή θανάτου: γίνεται το οπλισμένο χέρι του Θεού, το πρόσωπο της μοίρας για τους «εχθρούς με τα γαλάζια μάτια», και σπέρνει τον τρόμο ακόμα και στους δικούς του. Μοναχικός πολεμιστής, αγρίμι ανελέητο μέσα στο στόμα του τέρατος, μονολογεί για τις «δύο όψεις που έχουν τα πράγματα» και προβληματίζεται για τη σχετικότητα των αρχών και των αξιών. Ως έσχατη αντίσταση στο πρώτο μακελειό του 20ού αιώνα, επαναφέρει στη μνήμη του τη ζωή στην Αφρική, έναν κόσμο χαμένο πια, που ξαναζωντανεύει.
