Γιορτάστηκαν χθες στο θέατρο του Λυκαβηττού τα 85 γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη. Γύρω στις 2.500 κόσμου -κυρίως μέσης ηλικίας, αλλά και αρκετοί νέοι- γιόρτασαν μαζί. Ορισμένοι δεν είχαν προμηθευτεί τις προσκλήσεις κι αγωνιούσαν, αν θα τα καταφέρουν να μπουν. Τελικά, όμως, εισήλθαν όλοι ελεύθερα.
Του Πάρι Κωνσταντινίδη
Τραγούδησαν πολλοί καταξιωμένοι ερμηνευτές του Θεοδωράκη, όπως ο Πέτρος Πανδής, ο Αντώνης Καλογιάννης κι η Νένα Βενετσάνου, ενώ ο η Μαρία Φαραντούρη έχασε το αεροπλάνο από το Μόναχο, όπου βρισκόταν για τον εκεί εορτασμό των 85 χρόνων του μεγάλου συνθέτη και δεν παρευρέθη.* Απουσίασε τελικά κι ο Ζουλφί Λιαβανελί για λόγους υγείας. Τραγούδησαν επίσης και συνθέτες που έχουν επηρεαστεί από το έργο του και τον θαυμάζουν, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, κι ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, καθώς και η νεώτερη γενιά ερμηνευτών του. Από τις “διαφορετικές” ερμηνείες η ροκ εκδοχή του “Κάποτε θα’ ρθουν να σου πουν” από τον Γιάννη Σιδηρά ξάφνιασε ευχάριστα το κοινό, το οποίο τραγουδούσε με περισσότερο ενθουσιασμό στα “αγωνιστικά” και “επαναστατικά” τραγούδια του Μίκη.
Όταν, στην έναρξη της εκδήλωσης, έφεραν στον Μίκη μία πολυώροφη τούρτα με λευκή σοκολάτα, ο μεγάλος συνθέτης ευχαρίστησε, τους μουσικούς, τους διοργανωτές και τους χορηγούς, ενώ στο κοινό αρκέστηκε να πει με νόημα: “Τώρα, όπως κάθε μεγάλος ηγέτης, θα φάω ένα κομμάτι… για εσάς!” και το κοινό το εισέπραξε γελώντας.
Η αναγγελία των χορηγών αντιμετωπίστηκε με έντονη αδιαφορία ή με περιορισμένες αποδοκιμασίες που έγιναν εντονότερες όταν ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει ο κ. Γιώργος Κώτσαλος, διευθύνων σύμβουλος της Interamerican (ένας μάλιστα από το κοινό του φώναξε: “Εσάς μόνο τα λεφτά σας νοιάζουν”). Παρόμοια αντιμετώπιση είχαν οι αναγγελίες των πολιτικών που παρευρίσκονταν στη συναυλία. Ενδιαφέρον έδειξε πάντως ο κόσμος για τον πάγκο με τα βιβλία που είχε στήσει στο θέατρο ο εκδοτικός οργανισμός Π. Κυριακίδη (επίσης χορηγός της εκδήλωσης).
Από τη γιορτή, που κράτησε ως τις 2:00 το πρωί, όπου πλανιόταν η ατμόσφαιρα της οικονομικής κρίσης, έμεινε η αίσθηση ότι σε τέτοιες περιόδους μόνο η τέχνη αποτελεί ασφαλές καταφύγιο για τη ψυχή του ανθρώπου. Θα καταφέρει άραγε η σημερινή τέχνη κι ο χώρος του βιβλίου να επιβιώσουν ποιοτικά της σημερινής κατάστασης και να εκφράσουν εκ νέου τις αγωνίες, τις προσδοκίες και τα όνειρα “όλων των Ελλήνων”, όπως κατάφερε κάποτε η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη;
* Σύμφωνα με “έγκυρα” ρεπορτάζ ορισμένων εφημερίδων και λοιπών ΜΜΕ χθες τραγούδησε ακόμα κι η απούσα Φαραντούρη!
