alt

Για την ταινία «Η ψυχή και το σώμα» σε σκηνοθεσία της Ίλντικο Ενιέντι.

Του Νίκου Ξένιου

«Η ψυχή και το σώμα» της Ίλντικο Ενιέντι: ένα αστικό ποιμενικό δοκίμιο για τη μελαγχολία, μια ποιητική μεταφορά για τη σπανιότητα και τον αδιέξοδο χαρακτήρα του έρωτα, δοσμένη με μαγικό ρεαλιστικό χιούμορ και στυλιζαρισμένο αισθησιασμό. Δύο μοναχικές ψυχές έρχονται σε επαφή σε ένα σκληρό, ακατανόητο κόσμο βίας με έναν άκρως αισθητιστικό τρόπο. Οι εσωτερικές, στυλάτες ερμηνείες της Αλεξάντρα Μπορμπέλι και του Γκέζα Μορτσάνι υλοποιούν το βλέμμα της σκηνοθέτιδας.

Το σφαγείο του σώματος

Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το σώμα από την ψυχή: αυτό θα έλεγαν οι vegan Ευαγγελιστές, αυτό θα έλεγε κάθε χορτοφάγος, αυτό όμως λέει και η κοινή αίσθηση κοσμικής δικαιοσύνης.

Μια γυναίκα (που θα μπορούσε να πάσχει από αυτισμό) ψάχνει μιαν απομονωμένη γωνιά στην τραπεζαρία. Είναι αυστηρά προσηλωμένη στους κανονισμούς, στα νούμερα και στα δεδομένα, έχει δαιμόνια μνήμη και –ως ελεγκτής ποιότητας– σημειώνει ως ακατάλληλη κάθε παραπανίσια ίντσα λίπους στο κρέας του σφαγείου. Αποκρούει κάθε ερωτική προσέγγιση, πλην της πλατωνικής που επιχειρεί ο μεγαλύτερος σε ηλικία και ανάπηρος προϊστάμενός της, που της αφυπνίζει μια βραδύκαυστη λίμπιντο.

Μια άκρως καταθλιπτική σφαγή ζώων και ένας ωμός αποκεφαλισμός αγελάδας σε ένα σύγχρονο σφαγείο εμπορικής εκμετάλλευσης μπορούν να γίνουν αντικείμενα αισθητικής θέασης, με την προϋπόθεση να παραπέμπουν στη βία που η γυναίκα ασκεί στον ίδιον της τον εαυτό. Όμως, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το σώμα από την ψυχή: αυτό θα έλεγαν οι vegan Ευαγγελιστές, αυτό θα έλεγε κάθε χορτοφάγος, αυτό όμως λέει και η κοινή αίσθηση κοσμικής δικαιοσύνης. Μήπως η συνεχής ανατροφοδότηση του σώματος παρεμποδίζει την άνθηση της ψυχής; Μήπως το σώμα είναι το «σήμα» (ο τάφος) της ψυχής, μήπως είναι αυτό που ο Πλάτων πραγματεύεται στον «Φαίδωνα»;

Tο θέμα της ταινίας επικεντρώνει στο σεξ: εδώ έχουμε μια σαρκαστική επινόηση για τη χρήση φαρμακευτικών ουσιών σεξουαλικής διέγερσης και την κλοπή των ουσιών αυτών λόγω της ερωτικής ζήλειας. Κάθε εργαζόμενος στο σφαγείο θα περάσει από ψυχολογικό έλεγχο ως πιθανός κλοπέας της διεγερτικής ουσίας. Μια ιδιαίτερα ελκυστική ψυχολόγος (την υποδύεται θαυμάσια η Ρέκα Τένκι) θα φτάσει σε αδιέξοδο, καθώς η έρευνά της θα την φέρει ενώπιον του παραδόξου. Όπως θα’λεγε και η Λίνα Νικολακοπούλου: Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου/ λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο...

Η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια: εδώ πρόκειται για κάτι το μεταφυσικό και τα στοιχεία είναι μη πειστικά. Καθένας μόνος στο διαμέρισμά του κλείνει τα μάτια και, σαν βγαλμένος από πίνακα του Έντουαρντ Χόππερ, βυθίζεται στο όνειρο της ποθητής συνάντησης διατηρώντας αναλλοίωτα τα γνωστά μας σεξιστικά στερεότυπα [1].

Το παγερό, χιονισμένο τοπίο της ψυχής

Σεναριακά σχεδιασμένη η σύγχρονη μοναξιά αποδίδεται με αμιγώς γυναικείο βλέμμα: η ταινία της Ίλντικο Ενιέντι με παραπέμπει διακειμενικά στο διήγημα «Λαπίν και Λαπίνοβα» της Βιρτζίνια Γουλφ.

Σεναριακά σχεδιασμένη η σύγχρονη μοναξιά αποδίδεται με αμιγώς γυναικείο βλέμμα: η ταινία της Ίλντικο Ενιέντι με παραπέμπει διακειμενικά στο διήγημα «Λαπίν και Λαπίνοβα» της Βιρτζίνια Γουλφ: «Του έριξε μια λοξή ματιά. Λοιπόν, όταν έτρωγε φρυγανιά, έμοιαζε με κουνέλι. Όταν έτρωγε, η μύτη του σούφρωνε ανεπαίσθητα. Έτσι, έγινε το χαϊδεμένο της κουνέλι. (...) "Λάπιν" φώναξε θριαμβευτικά, μ’ ένα μικρό ξεφωνητό, σαν να ’χε βρει επιτέλους τη λέξη που γύρευε. "Λάπιν, Λάπιν, βασιλιάς Λάπιν" επανέλαβε. Φαινόταν να του πηγαίνει γάντι· δεν ήταν ο Έρνεστ, ήταν ο βασιλιάς Λάπιν» [2].

Αίφνης, ένα αρσενικό μεγαλόπρεπο ελάφι κινείται με αυτοκρατορική επισημότητα σ’ ένα έρημο χιονισμένο, αντιπροσωπευτικά κεντροευρωπαϊκό τοπίο με ψυχρό φως. Απέναντί του, μέσα από τις φυλλωσιές, ένα θηλυκό ελάφι αναζητά την τροφή του. Μικρές επικοινωνιακές κινήσεις, που θα έλεγε κανείς ότι κινούνται από το ένστικτο, μια κίνηση συντροφικότητας με τις οπλές να τσαλαβουτάνε στο νερό μιας ιδιαίτερα μικρής λίμνης.

»Κανείς δεν υποψιαζόταν την ύπαρξη ενός τέτοιου τόπου, κι αυτό έκανε βέβαια τα πράγματα ακόμα πιο διασκεδαστικά. Τους έκανε να νιώθουν ενωμένοι απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο πιο βαθιά απ’ τα περισσότερα νιόπαντρα ζευγάρια. Όταν οι άλλοι μιλούσαν για κουνέλια, δάση, παγίδες και κυνήγια, εκείνοι αντάλλασσαν πονηρές ματιές, ή έκλειναν το μάτι στα κρυφά όταν η θεία Μαίρη έλεγε στο τραπέζι ότι δεν άντεχε στη θέα ενός λαγού σερβιρισμένου στο πιάτο – έμοιαζε τόσο πολύ με μωρό» [3].

Απόδραση στο συλλογικό ασυνείδητο

Στη βραβευμένη ταινία της Ίλντικο Ενιέντι η ιδιοσυγκρασιακά ιδιότυπη –έως πάσχουσα– ηρωίδα κατασκευάζει το «προσωπικό» της δάσος, όπου θα συναντηθεί φαντασιωσικά με τον εραστή της. Αντίστοιχα, έχοντας οριστικά ξεκόψει από την πραγματικότητα, η ηρωίδα της Βιρτζίνια Γουλφ πάσχει και αυτή από μια μορφή αυτισμού, καθώς προσπαθεί να πείσει τον σύζυγό της πως το δάσος της συνύπαρξής τους συνεχίζει να είναι δραστικό:

«Να δεις τι μου 'τυχε απόψε» άρχισε, μόλις εκείνος βολεύτηκε στο κάθισμά του με τα πόδια τεντωμένα στη φωτιά.
«Πέρναγα απ’ το ρυάκι, και...»
«Τι ρυάκι;» την έκοψε ο Έρνεστ.
«Το ρυάκι που ’ναι στο τέλος του δάσους μας, εκεί που αρχίζει το μαύρο δάσος» διευκρίνισε εκείνη.
Ο Έρνεστ απόμεινε για μια στιγμή τελείως ανέκφραστος.
«Μα τι στον κόρακα κάθεσαι και μου λες;» ρώτησε» [4].

Το φιλμ ως μελέτη αξιοποιεί τη θεωρία του Γιουνγκ πάνω στο συλλογικό ασυνείδητο, και στο πώς ερχόμαστε σε επαφή με αυτό μέσα από τα όνειρα.

Η απομυθοποίηση του έρωτα

Ο ουμανιστικός προβληματισμός τύπου Ρόι Άντερσον εξελίσσεται σε αλληγορία της αυτοχειρίας στο δεύτερο μέρος της ταινίας, εκεί όπου η μουσική σταματά και η κατάθλιψη παίρνει τα ηνία. «Begged him to stay in my cold wooden grip/ Begged him to stay by the light of this ship» [5].

Η ιδέα της ανικανότητας επίτευξης μιας πραγματικής επαφής και η συναισθηματική απάθεια της ηρωίδας θυμίζουν τη δραματική εξέλιξη στο διήγημα της Βιρτζίνια Γουλφ, σε σημείο να πιστεύω ενδομύχως πως η όμορφη ταινία προέκυψε από την ανάγνωση του συγκεκριμένου διηγήματος:

«Πήγε σπίτι, κάθισε κοντά κοντά στη φωτιά, δίχως φως, και προσπάθησε να φανταστεί ότι ήταν έξω, μονάχη στο βαλτοτόπι· υπήρχε κι ένα ορμητικό ρυάκι· και πέρα απ’ το ρυάκι ένα σκοτεινό δάσος. Δεν μπορούσε όμως να περάσει το ρυάκι. Τελικά, ξάπλωσε κατάχαμα στην όχθη, πάνω στο βρεγμένο χορτάρι, κουλουριάστηκε στην καρέκλα της με τα χέρια να κρέμονται αδειανά και τα μάτια ν’ αστράφτουν σα γυάλινα στη φωτιά. Έπειτα ακούστηκε ένα τουφέκι να οπλίζει... Αναπήδησε σα να την είχαν πυροβολήσει. Δεν ήταν παρά το κλειδί που γύρισε στην πόρτα ο Έρνεστ» [6].

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.


[1] Σχόλιο του συγγραφέα: από τον ουγγρικό κινηματογράφο δεν θα περίμενα μια ταινία λιγότερο σεξιστική.
[2] Βιρτζίνια Γουλφ, Λάπιν και Λαπίνοβα, μτφρ. Δέσποινα Κερεβάντη – Γιάννης Βαλούρδος
[3] ο.π.
[4] ο.π.
[5] Laura Marling, «What He Wrote»
[6] Βιρτζίνια Γουλφ, Λάπιν και Λαπίνοβα, μτφρ. Δέσποινα Κερεβάντη – Γιάννης Βαλούρδος

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Άρωμα λογοτεχνίας στις 26ες Νύχτες Πρεμιέρας

Άρωμα λογοτεχνίας στις 26ες Νύχτες Πρεμιέρας

Δέκα ταινίες με λογοτεχνικό ενδιαφέρον από το πρόγραμμα του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας».

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας, επιστρέφει για 26η χρονιά, από τις ...

Γιατί ο Τιμώμενος Επισκέπτης του Ατόμ Εγκογιάν είναι μια πολύ παρεξηγημένη ταινία

Γιατί ο Τιμώμενος Επισκέπτης του Ατόμ Εγκογιάν είναι μια πολύ παρεξηγημένη ταινία

Μια γενική επισκόπηση του έργου και της ιδιαίτερης αισθητικής των ταινιών του Καναδού σκηνοθέτη Ατόμ Εγκογιάν, με αφορμή την πρόσφατη ταινία του, «Τιμώμενος επισκέπτης». 

Του Νίκου Ξένιου

«Μου φαίνεται ότι το χαρακτηρισ...

Ένα «παράξενο» ξανακοίταγμα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου

Ένα «παράξενο» ξανακοίταγμα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου

Για τον συλλογικό τόμο «Η χαμένη λεωφόρος του ελληνικού σινεμά» (επιμ. Αφροδίτη Νικολαΐδου, Άννα Πούπου, εκδ. Νεφέλη).

Του Γιάννη Βαγγελοκώστα

Ο κριτικός κινηματογράφου Μπάμπης Ακτσόγλου, σχολιάζοντας τις ταινίες που προβλήθηκ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Αζευγάρωτα (διήγημα)

Αζευγάρωτα (διήγημα)

Δέκα καλοκαίρια πηγαίναμε στην κατασκήνωση, όλοι μαζί στην ίδια ομάδα, τους Ιχνηλάτες. Ξεκινήσαμε στα πέντε μας και κλείναμε πια τα δεκαπέντε.

Της Ρένας Σαμαρά-Μάινα

Δέκα καλοκαίρια πηγαίναμε στην κατασκήνωση, όλοι μαζί στην ίδια ομάδα, τους Ιχνηλάτες....

5 λεπτά με τον Ανδρέα Νικολακόπουλο

5 λεπτά με τον Ανδρέα Νικολακόπουλο

Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Ανδρέας Νικολακόπουλος, με αφορμή τη συλλογή διηγημάτων του «Αποδοχή κληρονομιάς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Επιμέλεια: Book Press

Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας; Θυμάστε το αρχικ...

Λένα Κιτσοπούλου και Αζάς στέλνουν ερωτικές καρτ ποστάλ

Λένα Κιτσοπούλου και Αζάς στέλνουν ερωτικές καρτ ποστάλ

Από 22 Οκτωβρίου μέχρι και 8 Νοεμβρίου 2020 στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση.

Επιμέλεια: Book Press

Μια παράσταση του Ανέστη Αζά, στην πρώτη του συνεργασία με τη Λένα Κιτσοπούλου, ένα καυστικό «αντι-αφιέρωμα» στο ελληνικό καλοκαίρι, το πριν, ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Μητέρες, της Σάρα Νοττ (προδημοσίευση)

Μητέρες, της Σάρα Νοττ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Sarah Knott «Μητέρες – Μια αντισυμβατική ιστορία» (μτφρ. Στέλλα Κάσδαγλη), που κυκλοφορεί στις 29 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ

...
Ανακαινίζω τη ζωή μου με αρχιτέκτονα τον Αριστοτέλη, της Φένιας Τσανάκα (προδημοσίευση)

Ανακαινίζω τη ζωή μου με αρχιτέκτονα τον Αριστοτέλη, της Φένιας Τσανάκα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Φένιας Τσανάκα «Ανακαινίζω τη ζωή μου με αρχιτέκτονα τον Αριστοτέλη» το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ...

Νύχτες πυρετού, της Μαρία Κουγιουμτζή (προδημοσίευση)

Νύχτες πυρετού, της Μαρία Κουγιουμτζή (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μαρίας Κουγιουμτζή «Νύχτες πυρετού - Η ερωτική ιστορία δύο ανθρώπων και του κόσμου», που κυκλοφορεί στις 19 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η κοιμωμένη

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Για τη Χρυσή Αυγή, την άκρα δεξιά, τον ελληνικό εθνικισμό: 20 βιβλία που έπρεπε να διαβάσουν

Για τη Χρυσή Αυγή, την άκρα δεξιά, τον ελληνικό εθνικισμό: 20 βιβλία που έπρεπε να διαβάσουν

Μια σχεδόν εξαντλητική περιήγηση στα βιβλία που αφορούν την ελληνική ακροδεξιά και τη Χρυσή Αυγή και κυκλοφόρησαν την τελευταία 10ετία στη χώρα μας. Ένα αξιανάγνωστο «σώμα» κειμένων που καλύπτει όλες τις όψεις του σύνθετου πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου.

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

...
Βιβλία του φθινοπώρου ή τι θα διαβάσουμε τις μέρες που έρχονται

Βιβλία του φθινοπώρου ή τι θα διαβάσουμε τις μέρες που έρχονται

Επιλογή από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, δοκιμίων και βιογραφιών.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Με σκεπτικισμό αλλα και συγκρατημένη αισιοδοξία κινούνται οι περισσότεροι από τους εκδοτικούς οίκους ενόψει ενός χ...

Εννέα συγγραφείς, εννέα αγαπημένα βιβλία

Εννέα συγγραφείς, εννέα αγαπημένα βιβλία

Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Δήμητρα Λουκά, Μάκης Μαλαφέκας, Βαγγέλης Μπέκας, Ιωάννα Ντούμπρου, Κατερίνα Παπαντωνίου, Γιώργος Παυλόπουλος, Γιώργος Πετράκης, Βάσια Τζανακάρη. Εννέα νέοι συγγραφείς μοιράζονται μαζί μας σκέψεις τους για ένα βιβλίο που διάβασαν τον Αύγουστο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

17 Ιουλίου 2020 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

50 καλά βιβλία για το καλοκαίρι και για πάντα

Πενήντα καλά βιβλία από την πρόσφατη εκδοτική παραγωγή τα οποία ξεχωρίσαμε ανάμεσα σε πολλά ακόμη καλά βιβλία. Ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία, ποίηση, δοκίμια ιστ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ