Είδαμε το «Αποστολή Χαίρε Μαρία» (κριτική) – Μια απρόσμενη φιλία στο σκοτεινό διάστημα

Είδαμε την ταινία επιστημονικής φαντασίας των Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ «Αποστολή Χαίρε Μαρία», βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του συγγραφέα Άντι Γουέιρ, που στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, σε μετάφραση Βαγγέλη Προβιά.

Το μυθιστόρημα, αλλά και η ταινία θέτουν στο επίκεντρο τον Ράιλαντ Γκρέις, που από σχολικός δάσκαλος γίνεται απρόθυμα αστροναύτης και επίδοξος σωτήρας της ανθρωπότητας, αναλαμβάνοντας να ταξιδέψει στα πέρατα του διαστήματος και να βρει έναν τρόπο να αντιμετωπίσει έναν μικροοργανισμό που φαίνεται να «τρώει» σιγά σιγά τον ήλιο μας.

Ο Γκρέις θα συναντήσει έναν εξωγήινο, τον Ρόκι, που έχει αναλάβει την ίδια αποστολή εκ μέρους του δικού του πλανήτη, που βρίσκεται και αυτός σε κίνδυνο. Παρότι αρχικά διστακτικός, ο Γκρέις θα δεθεί με τον Ρόκι, και μαζί θα προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν την κοινή απειλή.

Μια ζεστή ταινία

Γεμάτη κωμικές πινελιές, χάρη στην υποκριτική, το μοντάζ και την ηχητική επένδυση, η ταινία στηρίζεται στον πρωταγωνιστή Ράιαν Γκόσλινγκ, που σε μεγάλο μέρος της καλείται είτε να παίξει μόνος του, είτε απέναντι στην «κούκλα» του Ρόκι, την οποία χειρίζεται κατά κύριο λόγο ο Τζέιμς Όρτιζ και επίσης της δίνει τη φωνή του – στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και της κυριαρχίας του ψηφιακού, το φιλμ χρησιμοποιεί συχνά πρακτικά εφέ, αναπαριστώντας, μάλιστα, το εσωτερικό του διαστημοπλοίου του Γκόσλινγκ.

Το μυθιστόρημα του Γουέιρ -όπως και το προηγούμενό του, Άνθρωπος στον Άρη (μτφρ. Κωνσταντίνος Χαρβάτης, εκδ. Παπαδόπουλος), που ενέπνευσε τη διασκευή του Ρίντλεϊ Σκοτ- εντάσσεται στην κατηγορία της «σκληρής» επιστημονικής φαντασίας (hard sci fi), δηλαδή του είδους που ενδιαφέρεται για την επιστημονική ακρίβεια και τον ρεαλισμό της ιστορίας. Και στην ταινία επιστήμη και τεχνολογία είναι συνεχώς παρούσες: σε θέματα πλοκής, στους διαλόγους, σε γενικά πλάνα και πλάνα «σφήνες».

Η ταινία χρησιμοποιεί διάφορα έξυπνα ευρήματα: από σκηνές στις οποίες ο Γκόσλινγκ βιντεοσκοπεί ή μαγνητοφωνεί τον εαυτό του για τις ανάγκες της αποστολής, ώστε να «επιτραπούν» οι μονόλογοι του ηθοποιού, μέχρι τις μεθόδους κινηματογράφησης του εξωγήινου, με την κάμερα να περνά συχνά στη δική του πλευρά του τζαμιού που τους χωρίζει με τον Γκόσλινγκ, τοποθετώντας τον θεατή στην πλευρά του «Άλλου». Στα θετικά σημεία της ιστορίας επίσης συγκαταλέγεται το ότι η εμφάνιση του Ρόκι δεν είναι ανθρωπόμορφη – έτσι υπογραμμίζεται περαιτέρω η διαφορετικότητά του που εντέλει δεν αποτελεί εμπόδιο για τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση.

Ο Ρόκι

Με αυτούς τους τρόπους, αλλά και διάφορους ακόμη, δημιουργείται ένα ζεστό φιλμ που εστιάζει στη σημασία της επικοινωνίας, της φιλίας και της διάθεσης για εξερεύνηση του αγνώστου.

* Ο ΣΟΛΩΝΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.