Είδαμε το «Kontinental '25» του Ράντου Ζούντε (κριτική) – Ενοχές και αναζήτηση δικαιοσύνης σε μια καυστική σάτιρα για τα Βαλκάνια και τη Ρουμανία

Το τελευταίο φιλμ του σπουδαίου, σαρκαστή χιουμορίστα, πολύ ζωντανού και ταλαντούχου Ρουμάνου σκηνοθέτη Ράντου Ζούντε, το οποίο μόλις βγήκε στις αίθουσες, είναι το «Kontinental ΄25» (2025).

Ο Ράντου Ζούντε αποτελεί μέρος του σύγχρονου, ρεαλιστικού, αιχμηρού και διεισδυτικού ρουμανικού Νέου Κύματος, μαζί με τους αξιόλογους Κρίστιαν Μουντζίου, Κρίστι Πουίου, Πορουμπόιου, κ.α. O Ράντου Ζούντε είναι γνωστός για τα φιλμ «Μην περιμένετε πολλά από το τέλος του κόσμου» (2023), «Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό» (2021), «Με κεφαλαία γράμματα» (2020), «Αδιαφορώ αν καταγραφούμε στην Ιστορία ως βάρβαροι» (2018), «Αφέριμ!» (2015), «Όλοι στην οικογένειά μας» (2012) και «Το πιο ευτυχισμένο κορίτσι στον κόσμο» (2009). Έχει σκηνοθετήσει 16 ταινίες μεγάλου μήκους.

Η ηρωίδα, μια δικαστική επιμελήτρια, θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μεγάλη ψυχολογική, ηθική, επαγγελματική και ερωτική κρίση

Το «Kontinental '25» είναι ταινία σατιρική, φιλοσοφημένη, αστεία, κοινωνικοπολιτική, αλλά και ερωτική (γιατί περιγράφει το πλησίασμα και τη συνεύρεση της ώριμης, ευαίσθητης, ψαγμένης ηρωίδας με έναν νεαρό φοιτητή). Συνδυάζει την κριτική και την αποκαλυπτική κοινωνική προσέγγιση με τον στωικισμό στη συμπεριφορά της τρυφερής, γλυκιάς ηρωίδας.

Η πλοκή της ταινίας 

Πριν τις οικογενειακές διακοπές της στη Σκιάθο -που τελικά αποποιείται-, μια Ουγγαρέζα, συμπονετική, καλή κι ευσυνείδητη επαγγελματίας, δικαστική επιμελήτρια που εργάζεται στο Κλουζ της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία, πρέπει να φέρει σε πέρας την έξωση ενός άμοιρου, φτωχού άστεγου, που έχει βρει καταφύγιο στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας. Πριν αποχωρήσει, με το ζόρι, από το υπόγειο καταφύγιό του για ένα κρατικό ίδρυμα για άστεγους, θα αυτοκτονήσει καταρρακωμένος κι απελπισμένος.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η δικαστική επιμελήτρια θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μεγάλη ψυχολογική, ηθική, επαγγελματική και ερωτική κρίση στη διαδρομή της στην πόλη, συνοδευόμενη από ηθικά διλήμματα, τύψεις και την ανάληψη ευθύνης, προς την κατεύθυνση της συνειδητοποίησης και της αυτογνωσίας... Περιφέρεται στην πόλη και μιλά με γνωστούς και αγνώστους, με μια έξυπνη φίλη της, τη συντηρητική ρατσίστρια μητέρα της, έναν παλιό φοιτητή της στον οποίο τελικά δίνεται σεξουαλικά και σε έναν λογά παπά. Επιχειρεί να εκτονωθεί, να πει τον πόνο της, να σκεφτεί την περίπτωση του αυτόχειρα, μα και τη δική της περίπτωση και να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της.

Ο Ζούντε επιτελεί μια οξυδερκή κοινωνική κριτική της προβληματικής, γραφειοκρατικής και θρησκόληπτης κοινωνίας της Ρουμανίας

Φιλμ πάνω στην αναζήτηση της δικαιοσύνης και του δίκαιου, στις ενοχές, τις επιθυμίες και την αναζήτηση του προσωπικού, ατομικού δρόμου. Ο Ζούντε βρίσκεται σε φόρμα σχετικά με τον σαρκασμό, τη διαύγεια και την παρατηρητικότητα και επιτελεί έτσι μια οξυδερκή κοινωνική κριτική της προβληματικής, σχετικά καθυστερημένης, θρησκόληπτης και γραφειοκρατικής κοινωνίας της ανατολικοευρωπαϊκής και βαλκανικής Ρουμανίας. Άλλα θεματικά μοτίβα της ταινίας είναι η στεγαστική κρίση, οι εθνοτικές, κοινωνικές, οικονομικές, οικιστικές-περιβαλλοντικές αντιθέσεις και ανισότητες, οι ρατσιστικές φυλετικές διαμάχες Ρουμάνων και Ούγγρων, η κοινωνική αδιαφορία, η διαφθορά, η εμπορευματοποίηση πολλών εκφάνσεων της κοινωνικής ζωής, οι δωρεές σε οργανώσεις για καλούς, φιλάνθρωπους σκοπούς ως άλλοθι κ.ά. 

Η τελευταία ταινία του ειρωνικού, τολμηρού αμφισβητία και δηκτικού ανατροπέα, Ρουμάνου σκηνοθέτη Ράντου Ζούντε πήρε βραβείο για το καυστικό σενάριό της, στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

* Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΣΟΥΜΑΣ είναι συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου. Τελευταίο του βιβλίο, «Ο έρωτας στο σινεμά» (εκδ. Αιγόκερως).