Νέα μεγάλη δωρεά 11.000.000€ από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) προς την Εθνική Λυρική Σκηνή ανακοινώθηκε μαζί με τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό της ΕΛΣ για το 2024/25.
Γράφει η Έλενα Χουζούρη
Υπέρβαση των ορίων. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με το πρόγραμμά της για την καλλιτεχνική περίοδο 2024-2025, το οποίο ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες. Φαίνεται όμως ότι έχει ήδη υπερβεί τα όρια, με την καλή έννοια του όρου, καταφέρνοντας να δώσει τα τελευταία χρόνια εξαιρετικές παραστάσεις, υψηλού αισθητικά επιπέδου, να διευρύνει τις διεθνείς συμπαραγωγές και συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες, να προχωρήσει ακόμη περισσότερο τον αρχικό της στόχο, αυτόν της εξωστρέφειας. Και θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα.
Όπως ανακοίνωσε ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, Ανδρέας Δρακόπουλος, θα συνεχιστεί η δωρεά του ΙΣΝ προς την ΕΛΣ με έντεκα εκατομμύρια ευρώ, που σημαίνει εδραίωση της εμπιστοσύνης του Ιδρύματος προς το μοναδικό λυρικό θέατρο της χώρας μας, με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη και πολυσυλλεκτικότερη εξωστρέφεια του και προς το εξωτερικό και προς την ελληνική περιφέρεια. Με τη σειρά του, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ, Γιώργος Κουμεντάκης, ο οποίος βρίσκεται αρκετά χρόνια τώρα στο πηδάλιό της και –κακά τα ψέματα– σ’ αυτόν πρέπει να χρεωθούν τα επιτυχημένα πεπραγμένα του εντόπιου, διεθνούς πλέον, λυρικού μας θεάτρου, εκφράζοντας τις προσδοκίες και το πώς αντιλαμβάνεται την υπέρβαση των ορίων, τόνισε, ανάμεσα στα άλλα:
«Με το βλέμμα στο μέλλον, έχοντας ως οδηγό την όπερα του 21ου αιώνα, επιθυμούμε για τη σεζόν 2024-2025, να ανοίξουμε συζητήσεις, να διαρρήξουμε τις εδραιωμένες σχέσεις με κάθε τι παλιό και συντηρητικό και να εστιάσουμε την προσοχή μας στα επείγοντα ζητήματα της εποχής μας. Το ψηφιδωτό του προγράμματος 2024-2025 παίζει με τα όρια και τις ισορροπίες ανάμεσα στο μπελκάντο, τον κλασικισμό, την Επτανησιακή Σχολή, το κλασικό μπαλέτο και τον σύγχρονο χορό και επιδιώκει –μέσα από τον απόλυτο σεβασμό στη μουσική– τον πειραματισμό, την επανεφεύρεση και την επαναπροσέγγιση των αριστουργημάτων και των κρυφών διαμαντιών της λυρικής τέχνης και του χορού».
Μια ματιά στο ψηφιδωτό, όπως χαρακτηρίζει το νέο πρόγραμμα της ΕΛΣ, ο Γιώργος Κουμεντάκης, μας δείχνει τέσσερεις νέες παραγωγές και τρείς αναβιώσεις στην όπερα, δύο νέες παραγωγές και ισάριθμες αναβιώσεις στον χορό.
- Η πρώτη, η πιο ρηξικέλευθη και οπωσδήποτε επίκαιρη είναι η ενιαία παράσταση πάνω στο δίπτυχο όπερας Ιφιγένεια εν Αυλίδι & Ιφιγένεια εν Ταύροις, του Γκλουκ, σκηνοθετημένη από τον Νικίτα Τσερνιακόφ, με την οποία κάνει έναρξη η νέα καλλιτεχνική σεζόν της ΕΛΣ, τον ερχόμενο Οκτώβριο. Μια διεθνής συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αιξ αν Προβάνς και την Εθνική Όπερα του Παρισιού. Συμπράττουν καταξιωμένοι Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες.
- Η δεύτερη, νέα παραγωγή της Λυρικής μας έρχεται τον Φεβρουάριο του 2025 και είναι η περίφημη όπερα του Βέρντι «Η δύναμη του πεπρωμένου», χαρακτηριστική της στροφής του μεγάλου Ιταλού συνθέτη στον βερισμό. Σκηνοθετεί η διεθνούς φήμης σκηνοθέτις Ροδούλα Γαϊτάνου.
- Η τρίτη, νέα παραγωγή της ΕΛΣ παρουσιάζει ειδικό ενδιαφέρον καθώς προέρχεται από ένα σημαντικότατο εκπρόσωπο της Επτανησιακής Σχολής, το έργο του οποίου δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες να ακούσουμε: Τον Κερκυραίο Σπυρίδωνα Σαμαρά και την όπερα του «Flora Mirabilis», σε σκηνοθεσία μάλιστα των Γιάννη Σκουρλέτη και bijoux de kant. Τον Μάιο του 2025.
- Η τέταρτη, νέα παραγωγή, είναι καλοκαιρινή και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, τον Ιούνιο, στο Ηρώδειο. Το κύκνειο έργο του Πουτσίνι η «Τουραντότ», η πιο μεγαλόπρεπη όπερα του Ιταλού συνθέτη, σε σκηνοθεσία του φημισμένου σκηνοθέτη Αντρέι Σερμπάν.
Στις αναβιώσεις τώρα για όσους και όσες δεν είδαν τις σχετικές παραστάσεις συγκαταλέγονται:
Ο μοναδικός σε ατμόσφαιρα και σασπένς «Πύργος του Κυανοπώγωνα» του Μπέλα Μπάρτοκ σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση, που θα παρουσιαστεί σε συνδυασμό με την μονόπρακτη όπερα του Ραχμάνινοφ «Αλέκο» σε σκηνοθεσία της Φανί Αρντάν, η οποία είναι νέα παραγωγή.
Οι δημοφιλείς όπερες, «Μποέμ» του Πουτσίνι, «Λουτσία ντε Λαμερμούρ» του Ντονιτσέτι και «Ριγολέτος» του Βέρντι.
Στον χορό τώρα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναβίωση της ζωής του Τσαϊκόφσκι, σε μια χορευτική παράσταση, σε χορογραφία του Καγιετάνο Σότο καθώς και το νέο έργο του Κωνσταντίνου Ρήγου «Χρυσή εποχή».
