Ανάφη, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Αυτή είναι μια συλλογή από τα σχέδια που έγιναν τα καλοκαίρια του 2021, '22 και '23 στην Ανάφη. Ο χρόνος παραμονής μου στο νησί είναι κάθε φορά και περισσότερος. Η Ανάφη των Κυκλάδων έχει γίνει το θερινό μου ερημητήριο. Είναι εδώ που ξανάρχισα να ζωγραφίζω μετά από μια παύση δύο δεκαετιών. Ήτανε λίγο πριν από τα τριάντα μου που αποφάσισα ότι είμαι καλύτερος ζωγράφος στη σκηνή παρά στο χαρτί, και λίγο λίγο απομακρύνθηκα από τα κόμικς και τα εικαστικά για να αφοσιωθώ στο θέατρο. Όσο περισσότερο οι σκηνικές μου δημιουργίες γίνονται διεθνείς, προγραμματίζονται στα σημαντικότερα φεστιβάλ και παρακολουθούνται από εκατοντάδες χιλιάδων, τόσο περισσότερο διψάω για μια μορφή έκφρασης πιο ιδιωτική, περιττή για το μάρκετ και ταπεινή. Το μπλοκ μου έχει γίνει ο πιστός μου σύντροφος στις μέρες της Ανάφης. Αρχίζω πάντα ανάποδα από την τελευταία σελίδα. Είμαι αριστερόχειρας. Έχω αρχίσει τελευταία να παίρνω μαζί μου δεύτερο, καμιά φορά και τρίτο μπλοκ, μικρότερο, κοντά στο βασικό μου. Για να είμαι εναρμονισμένος με την πολυερωτική μου φύση. Μόλις η επόμενη κενή σελίδα γίνει πολύτιμη, χρειάζομαι χώρο για να παίξω. Τα καλύτερά μου γίνονται απ' το παιχνίδι. Το σχέδιο εκ του φυσικού ήταν η πιο αγαπημένη μου άσκηση στα δεκαεννιά μου χρόνια, ως φοιτητής. Γυμνό Νυκτός το λέγαμε στη Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Κάθε απόγευμα υπήρχε ένα μοντέλο για να το σχεδιάσουμε. Ένα σώμα γυμνό στο κέντρο ενός αμφιθεάτρου γεμάτου από ντυμένα σώματα. Σαν τώρα θυμάμαι μια συγκεκριμένη από εκείνες τις βραδιές: τον νέο που πόζαρε, την αισθησιακή του ομορφιά και την δική μου ηδονοβλεπτική ματιά να μεταμορφώνεται εκρηκτικά σε σχεδιαστική μανία. Στην παραλία είμαστε όλοι γυμνοί. Γυμνά σώματα που λούζονται στον ήλιο είναι η λεία μου. Οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα ότι κάποιος τους σχεδιάζει. Αυτό είναι μια άσκηση ταχύτητας. Κάποιοι προσφέρουν μια πόζα. Είναι μια ευκαιρία για λεπτομέρειες. Κάποιοι συναινούν σε ένα πορτρέτο. Αυτή είναι μια σπουδή στη σύνδεση. Χρησιμοποιώ ολοένα και πιο μαλακά μολύβια. Επιτρέπουν βαθύτερους τόνους στα λεπτομερή σχέδια, ενώ είναι μια χαρά και για τα γρήγορα. Ακουαρέλες, γκουάς και υδατοδιαλυτά παστέλ περιλαμβάνονται στην εργαλειοθήκη μου επίσης. Το καλοκαίρι που μας πέρασε προστέθηκαν μαρκαδόροι και υγρός γραφίτης. Το 2022 έφτιαξα μια σειρά από σπουδές πορτρέτων λουλουδιών, επιστρέφοντας στην τεχνική της αυγοτέμπερας που είχα μάθει ως αγιογράφος. Τα καλοκαίρια που γίνομαι 'αυτός ο τύπος με το μπλοκ', άγνωστοι γίνονται ευπρόσδεκτοι στη μοναχικότητά μου και ο διαλογισμός γίνεται πράξη παρατήρησης. Παρότι τα περισσότερα απ' τα σχέδια γίνονται γρήγορα -ή και αστραπιαία, ανάλογα με το βαθμό υπερκινητικότητας του ανυποψίαστου μοντέλου- είναι στο τέλος μαρτυρίες του αργού χρόνου μέσα στο κυκλαδίτικο τοπίο. Εκεί και τότε η ομορφιά των πάντων φανερώνεται. Αυτά τα παλιομοδίτικα σχέδια εκ του φυσικού, άχρηστα στον σύγχρονο επιμελητή, ήταν φτιαγμένα για να μείνουν ιδιωτικά - αλλά να τα: Ένα ημερολόγιο από γραφίτη για το χρόνο που σκοτώνουμε, τον θεραπευτικό χρόνο και τον εναγκαλισμό της ανθρώπινης μορφής με ένα αγαπητικό βλέμμα.
Δημήτρης, Αθήνα 2024 (Από την έκδοση)