Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ
Ι.
Έγραφε.
Της είπαν:
όχι έτσι.
Τα ποίηματά της τα είπαν «ευαίσθητα»,
όχι αληθινά.
Της ζήτησαν όνομα αντρικό
για να ακουστεί σοβαρά η φωνή της
Της φόρεσαν ψευδώνυμο
Οι λέξεις της
έσπαγαν ράφια και χρόνο.
Γιατί η γραφή
δεν έχει φύλο-
μόνο σκιές
που τη φοβούνται.
Και περνούσαν αιώνες...
ΙΙ.
Στις σελίδες της
η θάλασσα φορούσε μαλλιά
και τα δάχτυλά της έπλεκαν φεγγάρια.
Η καρδιά της γινόταν ποτάμι
που δεν ήθελε όρια,
και τα μάτια της -
καθρέφτες αθέατοι,
ανέφεραν μυστικά.
Οι λέξεις της αναπνοές
που ζητούν να ακουστούν
Οι λέξεις της σφυρίζουν στον άνεμο
Κανονικό ρεφρέν
Ξανά και ξανά
Η γυναίκα
Είναι μοτίβο.
[Από την έκδοση]




















