Το φως κοντά στο μηδέν, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΣΔΕΚΗΣ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΤΟ ΣΩΜΑ του έρωτα γνωρίζει
τις δυσοίωνες μαντεψιές του μάντη
Το γλυκό κρασί που το μεθά
Τον θόρυβο που κάνει η νύχτα
σαν καταρρέει
Το δηλητηριώδες έγχυμα της οχιάς

Τι υπήρξε,
και θα υπάρξει
στον ακατοίκητο παράδεισο
Το άχρονο που το κατασκοπεύει
Σκορπισμένα οστά χωρίς αίμα,
χωρίς οικόσημο, χωρίς σταυρό
Κειμήλια που φέρουν σημάδια
της αβασίλευτης ψυχής τους
Τόσο που αναρωτιέσαι αν είναι
ο ίδιος ο Θεός

Ω, τι δέοςο για τον έρωτα,
να παίζει κορώνα γράμματα γη και ουρανό
Τη χρυσή βέρα σαν φορεί μιας πεθαμένης
μέρας
Σου παραστέκεται, ως να πεις το "Σ' αγαπώ"

Το σώμα του έρωτα γνωρίζει
τον περαστικό διαβάτη
που κοντοστέκεται να ακούσει τη μουσική
απ' το ανοιχτό παράθυρο

Τα βογγητά ενός παρατεταμένου οργασμού
που δεν είναι τίποτα άλλο, πάρεξ ένας
υπαινιγμός της σιωπής των αγγέλων
Μια ελιά φυτεμένη στον ουρανό

Φωτεινός προλετάριος.
[Από την έκδοση]