Ισραήλ – Τι πήγε λάθος; OMER BARTOV

Στο βιβλίο, ο Omer Bartov σκιαγραφεί τη μεταμόρφωση του σιωνισμού, ενός κινήματος που επιδίωκε να απελευθερώσει τον ευρωπαικό εβραισμό από την καταπίεση, σε μια κρατική ιδεολογία εθνονασιοναλισμού.
Πώς είναι δυνατόν, διερωτάται, ένα κράτος που ιδρύθηκε αμέσως μετά το Ολοκαύτωμα και το οποίο νομιμοποίησε την ιδέα μιας εθνικής εστίας για τους Εβραίους να κατηγορείται για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου μεγάλης κλίμακας;
Πώς μπορούμε να συμφιλιωθούμε με το γεγονός ότι ο καταστροφικός πόλεμος που διεξάγει το Ισραήλ υποστηρίζεται, με αποστάσεις άρνησης και αδιαφορίας, από τόσο πολλούς Εβραίους πολίτες του;
Ανιχνεύοντας τη ρίζα των βίαιων γεγονότων που εκτυλίσσονται σήμερα στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη, ο Bartov εξετάζει τις απαρχές του σιωνισμού, τη σύνδεση της ισραηλινής ανεξαρτησίας με τον παλαιστινιακό εκτοπισμό, την πολιτική χρήση του Ολοκαυτώματος, τις αντιπαραθέσεις γύρω από τον όρο «γενοκτονία» και το αβέβαιο μέλλον.
Μια δριμεία και εμβριθής κριτική που παρεμβαίνει στις συζητήσεις της εποχής μας για τον σιωνισμό και το μέλλον του Ισραήλ.
Ο κορυφαίος Ισραηλινοαμερικανός διανοούμενος αναλύει με τόλμη και οξυδέρκεια τη δραματική στροφή της πατρίδας του στη βία, τον εθνοκρατισμό και τον αποκλεισμό. (Από τον εκδότη)

Τα πράγματα σήμερα είναι χειρότερα από κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας του Ισραήλ ως ανεξάρτητου κράτους [...]. Σε τούτη τη ζοφερή συνθήκη ο Μπάρτοφ δεν παραιτείται από τη συζήτηση για το ποια μπορεί να είναι η λύση του δράματος. Θεωρεί ανεφάρμοστες πια τις προτάσεις είτε για δύο κράτη είτε για ένα διεθνικό (binational) και προσχωρεί στην πρόταση της Ντάλιας Σάιντλιν για συνομοσπονδία δύο κυρίαρχων εθνών και διακριτών κρατών, με τις δικές τους κυβερνήσεις, θεσμούς και σύνορα, ελευθερία μετακίνησης και κυρίως συμπεριληπτική ιθαγένεια [...]. Πρωτεύουσα των δύο κρατών η Ιερουσαλήμ, που θα παραμείνει ανοιχτή πόλη για όλες τις θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες. Όσο και αν η σημερινή πραγματικότητα καθιστά, στα μάτια των ρεαλιστών, [...] μια τέτοια συζήτηση γελοία, πιστεύω ότι πρέπει να κρατηθεί ζωντανή, για να κρατηθεί ζωντανή και η ελπίδα. (Από τον πρόλογο του Σταύρου Ζουμπουλάκη)