"Διαβάζοντας το βιβλίο του Χρήστου Δούλη είδα τις θειάδες μου να κάθονται στο τραπέζι της κουζίνας και να ψιθυρίζουν μέσα στα ταψιά και τα ανοιγμένα φύλλα πίτας τα μυστικά τους για τη ζωή... για την αγάπη... για τον έρωτα... για τα όνειρά τους... για τα μικρά και τα μεγάλα... Ο λόγος του σχεδόν προφορικός αλλά με την τεχνική ενός εμπνευσμένου γραφιά... με παύσεις, με σιωπές, με αόρατα σουφρώματα και πεταρίσματα βλεφάρων... Οι σελίδες κυλάνε αβίαστα και οι εικόνες του γίνονται σαν κάτι από κομμένα καρέ ενός φιλμ που δεν έχει γίνει ακόμα και περιμένει να πάρει χρώμα και κίνηση μέσα από το σινεμά. Στο βιβλίο του Χρήστου Δούλη δεν υπάρχει καλό, δεν υπάρχει κακό. Στο τραπέζωμα που μας προσκαλεί το τραπεζομάντηλο μπορεί να είναι λίγο φθαρμένο... μπορεί να έχει τσαλακώματα... αλλά είναι ζωντανό... κουβαλά μνήμη... Κουβαλά συγκίνηση."





















