alt

Για το μυθιστόρημα του Γκαϊτό Γκαζντάνοφ «Μια βραδιά με την Κλαιρ» (μτφρ. Ελένη Μπακοπούλου, εκδ. Αντίποδες).

Του Νίκου Ξένιου

Γραμμένο στην ηλικία των είκοσι έξι χρόνων (1930), το Μια βραδιά με την Κλαιρ –σε μιαν ακόμα εξαιρετική μετάφραση της Ελένης Μπακοπούλου– του Γκαϊτό Γκαζντάνοφ είναι ένα αφιέρωμα στα ματαιωμένα όνειρα των αρχών του εικοστού αιώνα. Το εξέχον σημείο της ιστορικής αυτής βιογραφίας βρίσκεται στην έκδηλη αδιαφορία του πρωτοπρόσωπου αφηγητή για τα εξωτερικά γεγονότα και η πρόταξη της εσωτερικής, σιωπηρής του εκδοχής της πραγματικότητας εν είδει προσωπικού, σωρευτικού χάρτη καταγραφής της.

Μια απόλυτα υποκειμενική εκτίμηση της εμπειρίας

Ο αφηγητής, ο νεαρός Κόλυα Σοσέντοφ, ξανασυναντά την Κλαιρ, γαλλίδα που γνώρισε δέκα χρόνια πριν, το 1917, τη χρονιά της Ρωσικής Επανάστασης. H θελκτικότητα της Κλαιρ προκύπτει από το «vagabondage» της ζωής και του γάμου της.

Ο αφηγητής, ο νεαρός Κόλυα Σοσέντοφ, ξανασυναντά την Κλαιρ, γαλλίδα που γνώρισε δέκα χρόνια πριν, το 1917, τη χρονιά της Ρωσικής Επανάστασης. H θελκτικότητα της Κλαιρ προκύπτει από το «vagabondage» της ζωής και του γάμου της. Ο σύζυγός της απουσιάζει στην Κεϋλάνη και ο Κόλυα περνά τα απογεύματά του στο σπίτι της: καθώς η Κλαιρ κοιμάται, ο Κόλυα αναπολεί, χωρίς πικρία όμως, τα χρόνια της απουσίας της από τη ζωή του και της διαρκούς, ανεκπλήρωτης επιθυμίας του γι’ αυτήν. Μια σειρά αναμνήσεών του ξαναζωντανεύει, καθώς και η εναργής συνείδηση της φυσικής του ανικανότητας να κατανοεί τις καταστάσεις της ζωής του ενόσω αυτές συμβαίνουν. Σε αναδρομική αφήγηση, οι σκηνές της φοίτησής του στη στρατιωτική σχολή και στο Γυμνάσιο αποδίδονται με μελαγχολία, υπερευαισθησία και ξεχωριστή «μελωδικότητα» των λέξεων. Αντίθετα, τα καλοκαίρια στον Καύκασο, η περιγραφή του δάσους, των παγωμένων ποταμών, του χιονιού, της ζωής των εντόμων, της μορφής του παππού του και οι μνήμες της γνωριμίας του με την Κλαιρ ξεχειλίζουν από ζωή, ενεργητικότητα και αισθησιασμό – παρά το γεγονός ότι ο έρωτάς του για τη νεαρή γαλλίδα δεν είναι ακόμη απόλυτα συνειδητός και πρόκειται να παραμείνει ανανταπόδοτος. 

Μια κυνική μορφή/πρότυπο που διδάσκει την απαξίωση της ρέουσας Ιστορίας και των ακαδημαϊκών ιδεωδών, σε μιαν εποχή όπου οι μουζίκοι παίρνουν το «πάνω χέρι» στη Ρωσία.

Ο ανέστιος συγγραφέας μεταθέτει στο στόμα του alter ego αφηγητή του ένα ευρύτερο ζοφερό συναίσθημα απώλειας, όχι μόνο του πολιτιστικού στίγματος με το οποίο είχε ανατραφεί, αλλά και ενός συστήματος αξιών που θα μπορούσαν να νοηματοδοτήσουν την ανθρώπινη ζωή. Δεν είναι τυχαία η απόδοση, στη γαλλική γλώσσα, της απώλειας της παρθενίας της Κλαιρ. Εκκεντρικός, σαρκαστικός, ο διαλογισμός του ερωτύλου Κόλυα διατηρείται, θα ’λεγε κανείς, για δυο λόγους: αφενός, λόγω της απόστασης που αναγκαστικά τηρεί από το εξιδανικευμένο ερωτικό του φετίχ. Αφετέρου, λόγω της μαθητείας του στα λεγόμενα του θείου του. Ο μηδενισμός του θείου Βιτάλι, η έκδηλη απώλεια του νοήματος που τον δίδαξε η ζωή, αλλά και η ελευθεριότητα της σκέψης και η ευστροφία του, τον τοποθετούν «εκτός» ιστορικού χρόνου, καθιερώνοντας μια κυνική μορφή/πρότυπο που διδάσκει την απαξίωση της ρέουσας Ιστορίας και των ακαδημαϊκών ιδεωδών, σε μιαν εποχή όπου οι μουζίκοι παίρνουν το «πάνω χέρι» στη Ρωσία. Σύμφωνα με τα λόγια του θείου Βιτάλι, ο επελαύνων Κόκκινος Στρατός προαλείφεται για την εξουσία, μια και ο Λευκός Στρατός εκπροσωπεί αποκλειστικά την έλλειψη ρομαντισμού και οράματος της μέσης τάξης, των τυχοδιωκτών και των ημι-διανοουμένων που τον επανδρώνουν. Η μεγαλύτερη ευτυχία και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ανθρώπινης ζωής (ακολουθώντας, πάλι, τις συμβουλές του θείου Βιτάλι) είναι η αίσθηση ότι «κάτι καταλαβαίνεις» από την πραγματικότητα που σε περιβάλλει. Βεβαίως, αυτό συνιστά παράγοντα ευτυχίας, παρά το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνεις τίποτε απολύτως. Αν σε αυτήν την αίσθηση προστεθεί το συναίσθημα του οστρακισμού από την πραγματικότητα, το αποτέλεσμα είναι ένα συναρπαστικό πάθος για τις φευγαλέες στιγμές καταγεγραμμένης ευτυχίας που πόρρω απέχει από τις ήδη γνωστές εκδοχές της. Το αίσθημα της εγκατάλειψης παγιώνει τις εικόνες σε ένα «εσωτερικό» ταξίδι του στη μνήμη, ένα ταξίδι που τον κρατά ζωντανό.

Αξιωματικοί, γυναίκες, χιόνι και πόλεμος

Η στενή σχέση του ήρωα με τον πατέρα του, η ψυχρή και στιβαρή μορφή της μητέρας του και η διαρκώς επικρεμάμενη σκιά του θανάτου είναι τα κύρια συστατικά της μνήμης του: μιας μνήμης που υλοποιείται με το βίωμα του θανάτου του πατέρα και των δύο αδελφών του και ο τραυματικός χαρακτήρας της οποίας περιορίζεται με συστηματική ενδοστρέφεια και αδιάλειπτο μεμψίμοιρο τόνο. 

Στο τελευταίο μέρος της νουβέλας εξιστορείται η περίοδος της θητείας του Κόλυα στον Λευκό Στρατό κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου που προηγήθηκε της Σοβιετικής Επανάστασης. Εδώ, στη σκηνή της αναχώρησης του δεκαεξάχρονου Κόλυα για το μέτωπο, η μελαγχολία επιστρέφει ως κυρίαρχο συναίσθημα. Στο μέτωπο ο αφηγητής ενηλικιώνεται μυούμενος στις έννοιες της γενναιότητας και του φόβου, ώσπου το 1920 φτάνει στην επαρχιακή Σεβαστούπολη, η απελπισμένη ατμόσφαιρα της οποίας αποκαθιστά το αρχικό του ύφος. Η μορφή της επιβλητικής, ολιγόλογης μητέρας έρχεται και επανέρχεται. Η στενή σχέση του ήρωα με τον πατέρα του, η ψυχρή και στιβαρή μορφή της μητέρας του και η διαρκώς επικρεμάμενη σκιά του θανάτου είναι τα κύρια συστατικά της μνήμης του: μιας μνήμης που υλοποιείται με το βίωμα του θανάτου του πατέρα και των δύο αδελφών του και ο τραυματικός χαρακτήρας της οποίας περιορίζεται με συστηματική ενδοστρέφεια και αδιάλειπτο μεμψίμοιρο τόνο. 

Με αμιγώς «κινηματογραφική» αφήγηση, το Μια βραδιά με την Κλαιρ διακρίνεται για τη συνειδησιακή του ροή και τη συνεχή μετάπτωση από την απτή πραγματικότητα σε κατασκευές της φαντασίας του αφηγητή, σε μια συνέχεια όπου οι χρονικές στιγμές θραύονται και η διαδοχή τους είναι συγκεχυμένη. Η εξερεύνηση της παιδικής και εφηβικής ηλικίας γίνεται μέσω μιας ραγδαίας αλυσίδας συνειρμών, χωρίς τον συμβατικό χωρισμό του βιβλίου σε κεφάλαια. Το παιχνίδι της μνήμης, η ενδοσκόπηση, το στοιχείο της ψυχικής μόνωσης και τα μοντερνιστικά στοιχεία αυτού του βιβλίου παραπέμπουν στο Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Προυστ, παρά το γεγονός ότι κατά τη δημοσίευσή του ο Γκαζντάνοφ δήλωσε δεν είχε ακόμη διαβάσει τον Προυστ. Επίσης, το βιβλίο παραπέμπει στο νεωτερικό ύφος του Ναμπόκοφ – που ήταν επίσης ρώσος μετανάστης, του οποίου η λογοτεχνία λειτούργησε ως αντίδοτο του συναισθήματος αποξένωσης στη χώρα της διασποράς και της νοσταλγίας της μητρικής κουλτούρας. Η ρευστότητα των εικόνων μιας συνεχούς, αδιάλειπτης αφήγησης, ο εφήμερος χρόνος παραμονής στους «δανεικούς» τόπους που αναφέρει ο συγγραφέας και ο εκπατρισμός αποδίδονται με γλωσσικό πειραματισμό που διαμορφώνει το απολύτως ιδιότυπο, κατά τόπους σκοτεινό, και κατεξοχήν λυρικό ύφος του Γκαζντάνοφ, που διακρίνεται για τον γλυκύ, μετρημένο τρόπο φιλοτέχνησης των εικόνων. Πολλοί τον σύγκριναν με τον Καμύ. Τέλος, κάποιοι κριτικοί συνδέουν το ύφος του βιβλίου με το αφηγηματικό στυλ του νομπελίστα εξόριστου συγγραφέα Ιβάν Μπούνιν στις Σκοτεινές Λεωφόρους (1943).

alt
Ο Γκαϊτό Γκαζντάνοφ

Πρωτοπόρος του ύφους

Το «Μια βραδιά με την Κλαιρ» χαρακτηρίστηκε από την ευρωπαϊκή κριτική ένα μικρό αριστούργημα, αλλά στη Ρωσία δημοσιεύθηκε μόνο στη δεκαετία του 1990, μετά από την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος.

Η ιδιότητα του Γκαζντάνοφ ως Ρώσου εμιγκρέ που δημοσίευε στην Ευρώπη βάδιζε πλάι πλάι με την έλλειψη ισχυρών πολιτικών πεποιθήσεων που τον χαρακτήριζε. Γεννημένος στην Αγία Πετρούπολη το 1903 και Οσσέτιος στην καταγωγή, ο συγγραφέας υπηρέτησε στον Λευκό Στρατό όταν αυτός εισέβαλε στο Χάρκοβο, την πόλη όπου σπούδαζε. Μετά από την ήττα του Λευκού Στρατού εγκατέλειψε την Κριμαία και μετανάστευσε πρώτα στην Κωνσταντινούπολη κι έπειτα στο Παρίσι, όπου εργάστηκε σε εργοστάσιο της Renault κατά τη δεκαετία του ’20 και ως οδηγός ταξί στην επόμενη δεκαετία. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο ο Γκαζντάνοφ υπηρέτησε στη γαλλική Αντίσταση, ενώ, μετά από το 1953, και ως τον θάνατό του, εργάστηκε ως παρουσιαστής στο Radio Free Europe παρουσιάζοντας έργα της ρωσικής λογοτεχνίας. Το Μια βραδιά με την Κλαιρ χαρακτηρίστηκε από την ευρωπαϊκή κριτική ένα μικρό αριστούργημα, αλλά στη Ρωσία δημοσιεύθηκε μόνο στη δεκαετία του 1990, μετά από την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος. Το ίδιο συνέβη με το υπαρξιακό του μυθιστόρημα Το φάντασμα του Αλεξάντερ Βολφ (1947, στα ελληνικά και πάλι από τις εκδόσεις «Αντίποδες»). Το βιβλίο είναι χαρακτηριστικό του ενδοστρεφούς όψιμου μοντερνισμού που, παρά το γεγονός ότι απομακρύνεται εμφανώς από τα αφηγηματικά δεδομένα της αστικής λογοτεχνίας της εποχής, η σοβιετική Ρωσία δεν μπόρεσε να τον εκτιμήσει γιατί απείχε παρασάγγας από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. 

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο του, η νουβέλα «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία» (εκδ. Κριτική).


altΜια βραδιά με την Κλαιρ
Γκαϊτό Γκαζντάνοφ
Μτφρ. Ελένη Μπακοπούλου
Αντίποδες 2018
Σελ. 200, τιμή εκδότη €14,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ GAITO GAZDANOV

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» του Κόλσον Γουάιτχεντ (κριτική)

«Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» του Κόλσον Γουάιτχεντ (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Colson Whitehead «Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» (μτφρ. Μυρσίνη Γκανά, εκδ. Ίκαρος).

Του Νίκου Ξένιου

“You move it to the left,
Yeah, and you go for yourself. ...

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική)  – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική) – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

Για το βραβευμένο μυθιστόρημα του Ντένις Τζόνσον (Denis Johnson) «Δέντρο από καπνό» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Πατάκη), με αφορμή την κυκλοφορία –ήταν εξαντλημένο εδώ και χρόνια– της δεύτερης έκδοσής του. 

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Εί...

Ο Χαβιέρ Θέρκας και η ηθική του Εμφυλίου

Ο Χαβιέρ Θέρκας και η ηθική του Εμφυλίου

Τρια μυθιστορήματα του επιτυχημένου Ισπανού συγγραφέα Χαβιέρ Θέρκας (Javier Cercas) και ο τρόπος με τον οποίο ο Ισπανικός Εμφύλιος εντάσσεται στις τρεις ιστορίες. Οι διαθλάσεις της Ιστορίας στον καθρέφτη της μνήμης και της λογοτεχνικής αφήγησης.

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Στην Αλίς Ζενιτέρ και την «Τέχνη της απώλειας» το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου

Στην Αλίς Ζενιτέρ και την «Τέχνη της απώλειας» το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου

Η Γαλλίδα Αλίς Ζενιτέρ (Alice Zeniter) και ο μεταφραστής της στα αγγλικά Φρανκ Γουίν (Frank Wynne) τιμήθηκαν με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Δουβλίνου, για το μυθιστόρημα «Η τέχνη της απώλειας». Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Έφης Κορομηλά. Σημειωτέον, το συγκεκριμένο βρ...

«Οδός Μακεδονομάχων» της Αντωνίας Γουναροπούλου (κριτική)

«Οδός Μακεδονομάχων» της Αντωνίας Γουναροπούλου (κριτική)

Για τη συλλογή διηγημάτων της Αντωνίας Γουναροπούλου «Οδός Μακεδονομάχων» (εκδ. Petites Maisons). Κεντρική εικόνα: Πίνακας της © Christine Cousineau.

Της Χριστίνας Μουκούλη

Η παιδική ηλικία είναι κατά τον Piaget η περίοδος κατά την οποία...

Ντέιβιντ Μίτσελ: «Οι περισσότεροι συγγραφείς φθονούμε τους μουσικούς»

Ντέιβιντ Μίτσελ: «Οι περισσότεροι συγγραφείς φθονούμε τους μουσικούς»

Σε συνέντευξή του, ο Βρετανός συγγραφέας David Mitchell, δύο φορές υποψήφιος για το Βραβείο Μπούκερ, μίλησε για το πρόσφατο μυθιστόρημά του «Utopia Avenue».

Επιμέλεια: Book Press

Το ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μπερνάρντο Ατσάγα (Bernardo Atzaga) «Σπίτια και τάφοι» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκκρεμές. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Το γεγονός» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη –βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας πέρσι– ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ