vuilard kentriki

Για το μυθιστόρημα του Éric Vuillard «Ο πόλεμος των φτωχών» (μτφρ. Γιώργος Φαράκλας, εκδ. Πόλις). 

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο Ερίκ Βυϊγιάρ σε τούτο το βιβλίο του, όπως και στο 14η Ιουλίου (μτφρ. Μανώλης Πιμπλής, εκδ. Πόλις), καταρρίπτει πολλές κοινοτοπίες που ακούγονται στον δημόσιο λόγο στη χώρα μας σχετικά με τη διαχρονική θέση της βίας στην ιστορία. Η πολύ ορθή καταδίκη της βίας των τρομοκρατών, της εγκληματικότητας αλλά και  των δολοφονημένων της Marfin εντάσσεται σ’ ένα πλαίσιο καταδίκης της βίας «απ’ όπου και αν προέρχεται». Σωστό, αν μιλούμε για δημοκρατίες και απόλυτα λανθασμένο αν μιλάμε για κοινωνίες που η μόνη αντίσταση στην αυθαιρεσία και τον ολοκληρωτισμό της εξουσίας είναι η βία. Ο Γάλλος συγγραφέας όχι μόνο αναδεικνύει τον ρόλο της βίας στις προδημοκρατικές κοινωνίες, αλλά και συντάσσεται με τους φορείς της. 

Αν η βία είναι ένα φαινόμενο που δεν ταιριάζει στις δημοκρατίες, αυτό δεν σημαίνει πως φτάσαμε σ’ αυτές χωρίς βία. Η φράση για τη βία ως μαμή της ιστορίας αποδίδεται στον Μαρξ ξεκομμένη από το πλαίσιο που εκείνος την ενέτασσε. Αυτός έγραφε πως «η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μια καινούργια. Η ίδια αποτελεί οικονομική δύναμη». Αναφερόταν στη βία που ασκούν «οι μέθοδοι πρωταρχικής συσσώρευσης που χρησιμοποιούν την κρατική εξουσία, τη συγκεντρωμένη και οργανωμένη βία της κοινωνίας, για να επιταχύνουν σαν σε θερμοκήπιο τη διαδικασία μετατροπής του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής σε κεφαλαιοκρατικό» (24ο κεφάλαιο του Πρώτου Τόμου του «Κεφαλαίου»). Αποκόπτοντας αυτή τη φράση από τα συμφραζόμενά της οι νεοσυντηρητικοί μας τη μετατρέπουν σε απειλή, την καταντούν πολύτιμο εργαλείο στα χέρια κάθε αρνητή της προόδου. Γιατί, μαμή της ιστορίας, δηλαδή της προόδου, ήταν εκείνοι οι σημαντικοί άνθρωποι που άρπαξαν την αίσθηση για την κοινωνική αδικία και τις ανισότητες και την έκαναν λαϊκή διεκδίκηση.

Ο συγγραφέας δεν κρύβει την υποστήριξή του προς το πάθος, τη βία αλλά και τη συνοδευόμενη από λυρισμό αυταπάρνηση και συντροφικότητα των αγροτών, τους οποίους ο Θεός κοιτούσε σιωπηλός, ο κλήρος εξαπατούσε και οι ευγενείς εκμεταλλεύονταν.

Ο γάλλος συγγραφέας και σ’ αυτό το βιβλίο του αναδεικνύει τον ρόλο των μαζών στην ιστορία από κοινού όμως με τον ρόλο πνευματικών ανθρώπων όπως ο Τζων Ουίκλιφ, αλλά και αγροτών όπως ο Τζων Μπωλ και ο Γουάτ Τάυλερ, οι οποίοι προκάλεσαν δυο αγροτικές εξεγέρσεις το 1380 και 1450 αντίστοιχα. Κυρίως όμως μένει στον «πόλεμο των χωρικών» το 1524 υπό τον ιερωμένο Τόμας Μύντσερ. Ο συγγραφέας δεν κρύβει την υποστήριξή του προς το πάθος, τη βία αλλά και τη συνοδευόμενη από λυρισμό αυταπάρνηση και συντροφικότητα των αγροτών, τους οποίους ο Θεός κοιτούσε σιωπηλός, ο κλήρος εξαπατούσε και οι ευγενείς εκμεταλλεύονταν. Με ύφος ωμό και συνάμα ειρωνικό ο Βυϊγιάρ υμνεί τον αγώνα των απλών, συνήθως, ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή. Ταυτοχρόνως, απογυμνώνει τις παρηγοριές της Εκκλησίας για την ισότητα στον ουρανό. «Γιατί να μην έχουμε ισότητα τώρα, εδώ στη γη;» Αναρωτούνται οι άνθρωποι που εξεγείρονται. Ο συγγραφέας αποκαλύπτει τον απάνθρωπο τρόπο λειτουργίας των κυρίαρχων τάξεων κατά τον 14ο έως τις αρχές του 16ου αιώνα, όπου εκτείνεται κι η μυθιστορηματική του ιστορία. 

Ο Τζων Ουίκλιφ είχε «ανακαλύψει» μια τόσο μικρή ιδέα. Για τη σχέση των ανθρώπων με τον Θεό δεν χρειάζονται διαμεσολαβητές. Η απευθείας σχέση με τον Θεό δεν έμενε μόνο εκεί, συμπεριελάμβανε και την άρνηση της δέκατης, την κριτική στην επίδειξη πλούτου των καρδινάλιων και την αγάπη προς τους φτωχούς. «Ο πάπας θύμωσε, και όταν ο πάπας θυμώνει, βρέχει παπικές βούλες» (σ. 18). Αυτή η ιδεούλα ήταν το φυτίλι που άναψε το μπαρούτι της Εξέγερσης των Χωρικών υπό τον απλό αγρότη Τζων Μπωλ, μαθητή των ιδεών του Ουίκλιφ. Αυτός δεν συμβιβάζεται με τη μοίρα του δουλοπάροικου αλλά «πάει από κτήμα σε κτήμα, από χωριό σε χωριό, βγάζει κηρύγματα ενάντια στους ισχυρούς και τους πλούσιους, απευθύνεται στους άστεγους, στους δούλους, τους αλήτες» (σ. 21). Όλοι αυτοί είναι το έμψυχο υλικό του πολύ καλού συγγραφέα στην προσπάθεια του να καταδικάσει την κοινωνική αδικία και τις ανισότητες. Όταν το 1380 το Κοινοβούλιο ψήφισε άλλον ένα κεφαλικό φόρο, ο Μπωλ αντέτεινε την ανθρώπινη ισότητα. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Τότε ξυπνά και ένας άλλος πρώην στρατιώτης και νυν αγρότης, ο Γουάτ Τάυλερ, του οποίου βίασε την δεκαπεντάχρονη κόρη ο εισπράκτορας του κεφαλικού φόρου. Οι αγρότες του Κεντ ξεσηκώνονται και αν και το επόμενο έτος ηττήθηκαν, είχαν προλάβει να τρομοκρατήσουν ανώτερο κλήρο, ευγενείς και βασιλιά. Άσκησαν βία; Βεβαίως και άσκησαν. Αποκεφάλισαν τον αρχιεπίσκοπο του Καρντέρμπερι, τον λόρδο επί των οικονομικών, τον σερίφη του Κεντ και πολλούς άλλους. Δεν τους δόθηκε όμως καμία εναλλακτική. Η ίδια η εξουσία προσπάθησε αρχικά να τους παραπλανήσει με υποσχέσεις και στο τέλος να τους εξοντώσει. Το κατάφερε, αλλά δεν κατάφερε να εξαφανίσει και τις αιτίες που προκάλεσαν αυτήν την εξέγερση. Έτσι, το 1450 ο Μπωλ μετενσαρκώνεται σε Τζακ Κέηντ. Αυτός τότε τίθεται επικεφαλής μια στρατιάς πέντε χιλιάδων αγροτών, τεχνιτών, μικροεμπόρων, πρώην στρατιωτών. Δολοφονείται ύπουλα και αυτός. Οι άνθρωποί του εξεγείρονται αλλά η «ανταρσία» τους καταπνίγεται στο αίμα.

Eric Vuillard mesa

Ο Ερίκ Βυϊγιάρ γεννήθηκε το 1968 στη Λυών. Σπούδασε νομικά, πολιτικές επιστήμες και φιλοσοφία (με τον Ζακ Ντεριντά). Έχει δημοσιεύσει ποιήματα και μυθιστορήματα και έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες. Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Franz Hessel και Alexandre-Vialatte, καθώς και με το βραβείο Goncourt 2017 για την Ημερήσια διάταξη.

 

Το νήμα πιάνει στη Βοημία ο Τσέχος μεταρρυθμιστής Γιαν Χους που βροντοφωνάζει πως η μετάνοια δεν έρχεται από το χρήμα και τα συγχωροχάρτια. Αυτή δεν πιστοποιείται από το χρήμα, την εξουσία και τους ηγεμόνες. Αυτό όμως ήταν επανάσταση. «Και ο Γιαν Χους καίγεται, καίγεται σαν το ξύλο, σαν τα άχυρα. Σαν την καρδιά» (σ. 35). Κι αυτή η καρδιά μετακομίζει τώρα στον Τόμας Μύντσερ. Αυτός είδε τον πατέρα του κρεμασμένο επειδή αμφισβήτησε την κυριαρχία του Πάπα. Παρόλα αυτά καταφέρνει να γίνει ιερέας. Τον διώχνουν όμως από κάθε ενορία που πηγαίνει, επειδή κηρύσσει στους πιστούς πως ο Θεός και ο λαός μιλούν την ίδια γλώσσα. Τάσσεται υπέρ της μετάφρασης της Βίβλου από τα λατινικά στη γλώσσα του λαού. Γράφει το «Μανιφέστο της Πράγας» και την περίφημη «Διαμαρτυρία» του απευθυνόμενους στους φτωχούς πιστούς και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών αλλά και στους ουκ ολίγους παγανιστές ζητώντας τους να εξεγερθούν κατά της σημερινής τους μιζέριας. Στον ναό του Άλλστεντ που λειτουργεί στα γερμανικά απευθύνεται σ’ αυτούς που δεν ξέρουν γράμματα. Τα βάζει ακόμη και με την μετριοπάθεια του ορθού λόγου ενός Έρασμου και ενός Σενέκα. Κρίσιμη εμπειρία γι’ αυτόν είναι ο πόνος. Οι ισχυροί είναι άπιστοι, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να κηρύττει και στους ηγεμόνες. Αυτοί όμως όχι μόνο δεν τον ακούν, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά θέτουν σε λειτουργία και τους μηχανισμούς καταστολής. Ο Μύντσερ ζητά να τους αφαιρεθεί η ρομφαία και να δοθεί στον λαό. Παραθέτει αποσπάσματα από τη Βίβλο που κάνουν έκκληση υπέρ της βίας για το συμφέρον των απλών ανθρώπων. Κάνει τα πάντα για να γίνει αγαπητός στους φτωχούς κι ο πιο μισητός άνθρωπος στους πλούσιους. Ο ξεσηκωμός των απλών ανθρώπων ξεσπά το 1525. Ξεσπά ο Πόλεμος των Χωρικών. Στη μάχη του Φρανκεχάουζεν το 1525 τελειώνουν όλα για τους φτωχούς χωρικούς. Ο Μύντσερ αποκεφαλίζεται. 

Ο Πόλεμος των φτωχών είναι μια ιστορική μελέτη για την πραγματική θέση της βίας στην ιστορία. Είναι όμως και μια ελεγεία κατά της κοινωνικής αδικίας, κατά του ψέματος των ισχυρών, το οποίο ασμένως ευαγγελίζονται και κάποιοι «οργανικοί διανοούμενοι» πασών των εξουσιών. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση της γνώσης πως οι Δημοκρατίες είναι το μοναδικό πολίτευμα για το οποίο δεν χρειάζεται να χύσεις αίμα για να αλλάξεις την κυβέρνηση.

Τίποτα το περιττό δεν υπάρχει σ’ αυτό το βιβλίο. Διαβάζεται σαν να βλέπει κανείς κινηματογραφική ταινία για τη βία στην ιστορία και τη βία της ιστορίας. Ο Βυϊγιάρ δεν είναι όμως ένας αποστασιοποιημένος σκηνοθέτης που παρατηρεί και διορθώνει τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους του. Συμμετέχει και συμμερίζεται τις αγωνίες, τα πάθη, τις ελπίδες, τις εμμονές, το μίσος κατά της αδικίας και κατά των βάναυσων αρχόντων, απεχθάνεται το ψέμα της Εκκλησίας και τέλος πεθαίνει μαζί με τους αδικημένους. Ο Πόλεμος των φτωχών είναι μια ιστορική μελέτη για την πραγματική θέση της βίας στην ιστορία. Είναι όμως και μια ελεγεία κατά της κοινωνικής αδικίας, κατά του ψέματος των ισχυρών, το οποίο ασμένως ευαγγελίζονται και κάποιοι «οργανικοί διανοούμενοι» πασών των εξουσιών. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση της γνώσης πως οι Δημοκρατίες είναι το μοναδικό πολίτευμα για το οποίο δεν χρειάζεται να χύσεις αίμα για να αλλάξεις την κυβέρνηση. Σ’ όλα τα άλλα, δυστυχώς, χρειάζεται. Ο Βυϊγιάρ μέσα σε κλίμα λυρισμού και έπους μάς δείχνει ότι χωρίς τη βία των φτωχών ποτέ δεν θα είχαμε γνωρίσει τη Δημοκρατία. Εξαιρετική η μετάφραση του καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας Γιώργου Φαράκλα, δεν διασπά ούτε για μια στιγμή τη χειμαρρώδη γραφή του συγγραφέα. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και δρ Κοινωνιολογίας. Τελευταίο βιβλίο του, η μελέτη «Το πρωτείο της δημοκρατίας - Σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία» (εκδ. Αλεξάνδρεια).


vuilard exΟ πόλεμος των φτωχών
ÉRIC VUILLARD
Μτφρ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΡΑΚΛΑΣ
ΠΟΛΙΣ 2021
Σελ. 96, τιμή εκδότη €12,00

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ÉRIC VUILLARD 

 

 

 


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Δεν εξεγείρεται ο Θεός αλλά η αγγαρεία, τα μισθώματα, οι δέκατες, η απαγόρευση του διαθέτειν, το ενοίκιο, ο φόρος ακινήτων, η μετάληψη του ετοιμοθάνατου, η περισυλλογή του άχυρου, το δικαίωμα της πρώτης νυκτός, οι κομμένες μύτες, τα βγαλμένα μάτια, τα καμένα, κτυπημένα, μαχαιρωμένα σώματα. Οι περί του επέκεινα διαμάχες αφορούν στην πραγματικότητα τα εγκόσμια. Αυτό εξηγεί την επίδραση που συνεχίζουν να έχουν πάνω μας οι επιθετικές θεολογίες. Μόνο και μόνο γι’ αυτό κατανοούμε τη γλώσσα τους. Η ορμητικότητα τους είναι μια βίαιη έκφραση της μαύρης φτώχειας. Η πλέμπα αφηνιάζει. Το άχυρο στους αγρότες! Το κάρβουνο στους εργάτες! Η σκόνη στους σκαφτιάδες! Η παράσταση στους πλανόδιους; Και σε μας οι λέξεις! Οι λέξεις, που είναι ένας άλλος σπασμός των πραγμάτων» (σ. 71). 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ημερολόγιο του χειμώνα», του Πολ Όστερ – Εκ βαθέων εξομολόγηση

«Ημερολόγιο του χειμώνα», του Πολ Όστερ – Εκ βαθέων εξομολόγηση

Για το βιβλίο του Paul Auster «Ημερολόγιο του χειμώνα» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, εκδ. Μεταίχμιο).

Της Νίκης Κώτσιου

Θραυσματικές αυτοβιογραφικές αφηγήσεις από μια ολόκληρη ζωή συνθέτουν το Ημερολόγιο του χειμώνα του ...

«Americana», του Ντον ΝτεΛίλο (κριτική) – Το ώριμο ντεμπούτο ενός ανήσυχου Αμερικανού

«Americana», του Ντον ΝτεΛίλο (κριτική) – Το ώριμο ντεμπούτο ενός ανήσυχου Αμερικανού

Για το πρώτο μυθιστόρημα του Don DeLillo «Americana» (μτφρ. Άννα Παπασταύρου, Gutenberg).

Του Διονύση Μαρίνου

Μεθύστερη γνώση, αλλά ικανή για να επιβεβαιώσει το λεχθέν: ο Ντον ΝτεΛίλο δεν έγινε εν προόδω ο «αρχι-σαμάνος» της αμερικανικής λογοτεχνίας. Δ...

«Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω», του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες (κριτική)

«Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω», του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Juan Gabriel Vásquez «Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω» (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ίκαρος). Φωτογραφία: Η οικογένεια του Σέρχιο Καμπρέρα, μαζί με άλλους εξόριστους, πριν επιβιβαστούν στο πλοίο για τη Δομινικανή Δημοκρατία. (1939)

Του Νίκου Ξένιου

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η Στέγη τιμά τον Γιαννούλη Χαλεπά με παράσταση, ταινία μικρού μήκους, έκθεση και βιβλίο

Η Στέγη τιμά τον Γιαννούλη Χαλεπά με παράσταση, ταινία μικρού μήκους, έκθεση και βιβλίο

Ο Γιανούλης Χαλεπάς, η ασκητική μορφή της ελληνικής γλυπτικής που κάποιοι τον αποκάλεσαν «Ροντέν της Ελλάδας» και κάποιοι άλλοι «άγιο, τρελό και καταραμένο καλλιτέχνη», συναντά το σκηνοθετικό βλέμμα της Αργυρώς Χιώτη και τη γραφή του The Boy από τις 10 μέχρι και τις 27 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης...

5 λεπτά με τον Λουκά Αναγνωστόπουλο

5 λεπτά με τον Λουκά Αναγνωστόπουλο

Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος με αφορμή το βιβλίο του «Οι μύθοι του χθες και οι άνθρωποι του σήμερα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα. 

Επιμέλεια: Book Press

«Οι αρχαίοι μύθοι είναι συναρπαστικοί και διαχρο...

Ανθρώπινες και ζωικές μεταμορφώσεις σε δυο εξαιρετικές παραστάσεις

Ανθρώπινες και ζωικές μεταμορφώσεις σε δυο εξαιρετικές παραστάσεις

Για την παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Εγκάρσιος προσανατολισμός», η οποία παρουσιάστηκε στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και την παράσταση του Σάββα Στρούμπου «Αναφορά για μιαν Ακαδημία», με το κείμενο του Φραντς Κάφκα, η οποία παρουσιάστηκε στο θέατρο Άττις.

Του Νίκου Ξένιου

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Μαίρης Σπυριδογιαννάκη «Το αντίδωρο – Αφού σκέφτομαι θετικά, γιατί μου πάνε όλα στραβά;» το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις «Η Τέχνη της Ζωής».

Επιμέλεια: Book Press

01 ...

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Oliver Hilmes «Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), που κυκλοφορεί στις 19 Ιανουαρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΡ ΒΙΚΤΟΡ ΜΙΛΕΡ-ΧΕΣ,
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ...

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από τη συλλογή τριών ιστοριών του Γιώργου Πετράκη «Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Μάρκου στέκεται πίσω απ’ τ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021 σύμφωνα με τον Guardian

Τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021 σύμφωνα με τον Guardian

H λίστα του Guardian με τα καλύτερα βιβλία του 2021 περιλαμβάνει πολλά γνώριμα και αγαπητά ονόματα, όπως η Όλγκα Τοκάρτσουκ, ο Καζούο Ισιγκούρο, ο Τζόναθαν Φράνζεν και η Σάλι Ρούνεϊ, μεταξύ άλλων. Με ικανοποίηση διαπιστώσαμε ότι πολλοί από τους συγγραφείς που ξεχώρισαν έχουν ήδη ένα ή περισσότερα βιβλία τους μεταφρα...

Τζορτζ Όργουελ, ένας συγγραφέας του 21ου αιώνα – 35 βιβλία του στα ελληνικά

Τζορτζ Όργουελ, ένας συγγραφέας του 21ου αιώνα – 35 βιβλία του στα ελληνικά

Το 2021 ήταν αναμφίβολα η χρονιά του George Orwell. Ο λόγος; Η απελευθέρωση των δικαιωμάτων του, αφού στα τέλη του 2020 συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από τον θάνατό του, που επήλθε, σαν σήμερα, στις 20 Ιανουαρίου του 1950. 

Επιμέλεια: Book Press

Από τις πρώτες μέ...

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτές, εντονότερα από άλλες χρονιές, έφταναν βιβλία στο γραφείο μας ακόμη και παραμονές Πρωτοχρονιάς. Ακόμη και σημαντικά μυθιστορήματα διεθνώς αναγνωρισ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ