Ο Πλούταρχος «περί του μη δειν δανείζεσθαι»

Το έργο αφορά και τον σημερινό αναγνώστη ο οποίος γεννιέται, ζει και πεθαίνει μέσα σε μία από τις δριμύτερες κρίσεις του οικονομικού συστήματος. Οι παραινέσεις του Πλουτάρχου φαίνονται απλοϊκές, ωστόσο ισχύουν για κάθε άνθρωπο σε όλες τις εποχές. Ο δανεισμός σε κάνει δούλο.

Ο αρχαίος βιογράφος γεννήθηκε στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Σπούδασε στην Αθήνα στην Ακαδημία. Δάσκαλός του υπήρξε ο Αμμώνιος. Ταξίδεψε στην Ασία και την Ιταλία. Ο Πλούταρχος αναφέρεται ιδιαίτερα στη Ρώμη στον «Βίο του Δημοσθένη». Σύμφωνα με την Σούδα, ο Πλούταρχος έγινε ύπατος και έπαρχος της Ελλάδας αλλά και επώνυμος άρχοντας στην πόλη του. Διετέλεσε, επίσης, ιερέας στους Δελφούς, αξίωμα που αποτελούσε την πιο μεγάλη αρχή του θρησκευτικού κέντρου. Τα ενδιαφέροντά του ήταν πολλαπλά και συγκεντρώνονται στα συγγράμματά του υπό τον –όχι πολύ πετυχημένο– τίτλο «Ηθικά». Ο Πλούταρχος υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του Πλάτωνα και είναι πολύ επηρεασμένος από τη Στοά. Εγκωμιάζει την χαρωπή ψυχική γαλήνη, τον σκοπό στον οποίο κατατείνουν όλα τα ελληνιστικά συστήματα. Στα συγγράμματά του διαπιστώνουμε ισχυρή διδακτική διάθεση, φιλοσοφικό στοχασμό αλλά και πολεμική εναντίον των Στωικών και Επικούρειων. Υπήρξε διονυσιακός μύστης. Μπορούμε επίσης να πούμε πως ήταν από τους πρώτους θεωρητικούς της λογοτεχνίας, καθώς έγραψε ερμηνευτικά συγγράμματα στον Όμηρο, τον Ησίοδο και τον Ηρόδοτο.

Στην ομιλία του «Περί του μη δειν δανείζεσθαι» σχολιάζει με διάθεση «παιδαγωγική» τις συνέπειες της υπερχρέωσης, σε πιστωτές ντόπιους και ξένους, κυρίως Ιταλούς. Το έργο αφορά και τον σημερινό αναγνώστη ο οποίος γεννιέται, ζει και πεθαίνει μέσα σε μία από τις δριμύτερες κρίσεις του οικονομικού συστήματος. Οι παραινέσεις του Πλουτάρχου φαίνονται απλοϊκές, ωστόσο ισχύουν για κάθε άνθρωπο σε όλες τις εποχές. Ο δανεισμός σε κάνει δούλο.

«Θέλω να δείξω σε όσους σπεύδουν απερίσκεπτα να δανειστούν πόση ντροπή φέρνει αυτό και πόση στέρηση ελευθερίας, καθώς και ότι ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και µαλθακότητας. Έχεις; Μη δανείζεσαι, γιατί δεν θα ξεπληρώσεις το χρέος σου. Χρεωνόµαστε για να πληρώσουμε όχι το ψωμί και το κρασί, µα εξοχικές κατοικίες, δούλους, µουλάρια, ανάκλιντρα και τραπεζώµατα».

Ο δανεισμός, γράφει ο συγγραφέας, γίνεται από όσους δεν έχουν ανάγκες αλλά θέλουν να ζουν στη χλιδή. Απόδειξη ότι κανείς δεν δανείζει άνθρωπο που δεν έχει οικονομικούς πόρους∙ δανείζουν σ’ εκείνους που επιθυμούν να αποκτήσουν μεγαλύτερη άνεση.

Ο δανεισμός, γράφει ο συγγραφέας, γίνεται από όσους δεν έχουν ανάγκες αλλά θέλουν να ζουν στη χλιδή. Απόδειξη ότι «κανείς δεν δανείζει άνθρωπο που δεν έχει οικονομικούς πόρους∙ δανείζουν σ’ εκείνους που επιθυμούν να αποκτήσουν μεγαλύτερη άνεση∙ και φέρνουν μάρτυρες και παρέχουν εγγυήσεις για το ότι είναι άξιοι δανεισμού επειδή έχουν περιουσία».

Ο δανειστής γίνεται τύραννός σου καθώς «βάζει πωλητήριο στην ελευθερία σου», σε οδηγεί να χάσεις την αξιοπρέπειά σου καθώς «αν πας στην πόρτα του, την κρατάει κλειστή∙ και αν μείνεις στο σπίτι σου, στήνεται στο κατώφλι και σου βροντά αδιάκοπα την πόρτα».

Ο Πλούταρχος σημειώνει πως το πρόβλημα του δανεισμού είναι παλιό και είχε απασχολήσει τον Πλάτωνα στο έργο του Νόμοι:

Ο Πλούταρχος

Και συνεχίζει με συμβουλές προς τους συμπολίτες του:

Οι άνθρωποι, γράφει ο Πλούταρχος, φορτώνουν τον εαυτό τους με προβλήματα και δεν εκτιμούν ότι έχουν την υγεία τους και μπορούν να έχουν όσα χρειάζονται μέσα από την εργασία τους.

Ο δανεισμός, όμως, οδηγεί στην υπερχρέωση, καθώς οι τόκοι μαζεύονται σαν τους ανέμους στη θάλασσα όπως τους παρομοιάζει ο Όμηρος στο απόσπασμα της Οδύσσειας που παραθέτει ο Πλούταρχος: «Και με τα λόγια αυτά, τα νέφη σύναξε / και τάραξε τη θάλασσα∙ / και χύμηξαν ο σιρόκος κι ο νοτιάς, μαζί / κι ένας πουνέντες μανιασμένος». Επίσης, ο Πλούταρχος περιγράφει τον άνθρωπο που πνίγεται από τα χρέη εξαιτίας των τόκων που συσσωρεύονται όπως τον άνθρωπο που κινδυνεύει να πνιγεί στη θάλασσα:

Κι όμως οι οφειλέτες ανέχονται τις πιέσεις των δανειστών, ανέχονται να καταβάλλουν φόρο υποτέλειας, να γίνονται σκλάβοι, να εξαπατώνται· και υπομένουν, όπως ο Φινέας, να τους κλέβουν και να τους λεηλατούν φτερωτές Άρπυιες, που τους αρπάζουν την τροφή χωρίς καν να περιμένουν να έρθει η ώρα της.

Στη συνέχεια παραθέτει περιπτώσεις ανθρώπων που προτίμησαν την ελευθερία από τη σκλαβιά των δανείων και της ιδιοκτησίας: ο Κράτης από τη Θήβα, ο Αναξαγόρας και ο Φιλόξενος.

«Οι δανειστές δεν θα υπήρχαν ως είδος, όπως δεν υπάρχουν Κένταυροι και Γοργόνες» γράφει ο Πλούταρχος, θυμίζοντάς μας το ποίημα του Καβάφη «Ιθάκη»:

Ο Πλούταρχος ήταν αγαπημένος συγγραφέας του αλεξανδρινού ποιητή και αποτέλεσε μία από τις πηγές έμπνευσής του. Γνώριζε σε βάθος τον χαρακτήρα και την ψυχολογία των ηρώων του. Αυτό του επέτρεψε να μπορεί να διδάσκει τους αναγνώστες του και να τους προτρέπει να αποφεύγουν τα δεινά όπως αυτά του δανεισμού:

«Μη δανείζεσαι, γιατί δεν σου λείπουν. Δεν έχεις; Μη δανείζεσαι, γιατί δεν θα ξεπληρώσεις το χρέος σου».

Η ομιλία αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεράσπιση του δικαιώματος της Ελευθερίας. Ο λόγος είναι φιλοσοφικός και ρητορικός. Άλλωστε, ανήκει στη Δεύτερη Σοφιστική, ένα κίνημα φιλοσοφικό και ρητορικό που άνθησε τα ελληνορωμαϊκά χρόνια. Οι σοφιστές της δεύτερης σοφιστικής υπερέβαιναν τα όρια της ρητορικής, εισβάλλοντας στα πεδία της «λαϊκής» φιλοσοφίας. Διατήρησε την ανεξαρτησία του απέναντι στον κυρίαρχο αττικισμό εισάγοντας στη γραφή του χαρακτηριστικά και λέξεις της Κοινής. Όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες του βιβλίου, η γλώσσα και το ύφος του κειμένου είναι απλά αλλά επιμελημένα.

Η ομιλία μεταφράστηκε από την Πολυξένη Παπαπάνου και η έκδοση της Νεφέλης περιλαμβάνει και το αρχαίο κείμενο.

* H ΝΟΤΑ ΧΡΥΣΙΝΑ είναι μεταφράστρια, πολιτισμολόγος.

Οι συμφορές του δανεισμού

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ