Για την παράσταση «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν» των Ανέστη Αζά, Μιχάλη Πητίδη, Ιωάννα Κανελλοπούλου και Βαγγέλη Βλάχου, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, στο θέατρο «Προσκήνιο». 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Για το μυθιστόρημα του Αντρέα Μπαγιάνι (Andrea Bajani) «Η επέτειος» (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος). Εικόνα: Από την ταινία «Πατέρας Αφέντης» των αδερφών Ταβιάνι (1977).

Γράφει η Εύα Στάμου 

Για το δοκίμιο της Φρανσουάζ Βερζές (Françoise Vergès) «Μια φεμινιστική θεωρία της βίας – Για μια αντιρατσιστική πολιτική της προστασίας» (μτφρ. Αριάδνη Μοσχονά, εκδ. Εκτός Γραμμής). 

Γράφει η Φανή Χατζή

Δέκα πρόσφατα βιβλία πεζογραφίας από όλον τον κόσμο, γραμμένα από γυναίκες, με πρωταγωνίστριες θηλυκότητες, που απευθύνονται σε όλους. Ιστορίες για τις ηχηρές ή σιωπηρές επαναστάσεις των γυναικών εντός και εκτός των έμφυλων ρόλων τους, τις εκφάνσεις της αυτενέργειας και χειραφέτησής τους. Μυθιστορήματα και διηγήματα ενηλικίωσης, συγκρότησης, επιβίωσης και αντίστασης σε διαφορετικά πατριαρχικά περιβάλλοντα.

Γράφει η Φανή Χατζή

Σκέψεις με αφορμή την έντονη συζήτηση που προκάλεσαν πρόσφατα οι νέες αναγνώσεις δύο πολυδιαβασμένων βιβλίων της νεοελληνικής πεζογραφίας, ενός παλιότερου, της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση, κι ενός νεότερου, της «Γραμμής του ορίζοντος», του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις της Εστίας.

Γράφει ο Αντώνης Γουλιανός

Σκέψεις για την Κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) και την πατριαρχία στη λογοτεχνία, με αφορμή την έντονη συζήτηση για τον σεξισμό στη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Τι ζητούν τα σημερινά κορίτσια; Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι τους και πώς τοποθετούνται απέναντι στα αιτήματα του φεμινισμού, αλλά και την έμφυλη βία; Με αφορμή το βιβλίο «Μικρές επικίνδυνες - 100 ιστορίες από 100 γενναία κορίτσια» (εκδ. Key Books) συνομιλήσαμε με τις Μαριάννα Σκυλακάκη και Στέλλα Κάσδαγλη που μετείχαν ενεργά στην έρευνα. 

Συνέντευξη στην Ελένη Κορόβηλα

Διακρίνεις κάτι παράξενο σε αυτήν την εικόνα; Πιθανώς όχι. Όλοι μας, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, γυναίκες και άντρες, έχουμε μεγαλώσει έτσι ώστε αυτή η εικόνα να μας φαίνεται απολύτως φυσιολογική. Επτά άντρες σε ένα πάνελ. Και, βέβαια, οι πάντα φιλομαθείς γυναίκες έχουν πιάσει τις πρώτες θέσεις από κάτω. Εκείνοι θα μιλήσουν, εκείνες θα ακούσουν – Τι πιο φυσιολογικό;

Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης

Λογοτεχνία, έμφυλες ταυτότητες, πατριαρχία, φεμινιστικό κίνημα, γυναικεία γραφή. Αμάντα Μιχαλοπούλου, Αλεξάνδρα Κ*, Λύο Καλοβυρνάς φωτίζουν όψεις ενός ζητήματος που μας αφορά περισσότερο απ΄ όσο ίσως πιστεύουμε, ενώ ακολουθεί επιλογή βιβλίων ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας από τις πρόσφατες εκδόσεις.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Για τη συλλογή διηγημάτων «Ο άντρας μου» (μτφρ. Αλεξάνδρα Ιωαννίδου), της Ρουμένα Μπουζαρόφκα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg.

Γράφει η Έλενα Χουζούρη

Στο πλαίσιο της σειράς ψηφιακών συζητήσεων της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για την ελληνική κοινωνία: SOCIETY UNCENSORED. Στις 25 Νοεμβρίου 2020, και ώρα 12:00, στην Παγκόσμια Hμέρα για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών.

Επιμέλεια: Book Press