Το απόγευμα, μετά από μια μεγάλη βόλτα, επέστρεψαν στο διαμέρισμά του. Πριν πλαγιάσουν στο κρεβάτι, ο Κώστας έβαλε στο πικάπ το Μπολερό, με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου και διευθυντή τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Όταν τέλειωσαν τα φιλιά και τα χάδια, τον ρώτησε: «Τίνος κομμάτι ήταν αυτό;»
«Σου άρεσε;»
«Πάρα πολύ».
«Το έγραψε ο Ραβέλ για μια κοπέλα με την οποία συναντιόντουσαν στο κονσερβατουάρ του Παρισιού. Η Κλεμεντίν ήταν γλυκιά, συνεσταλμένη, αλλά είχε σώμα χωρίς καμπύλες και πιασίματα, που τότε ήταν απαραίτητα στοιχεία ομορφιάς. Κάποια μέρα ο Ντεμπισί, μεγαλύτερος σε ηλικία απ' τον Ραβέλ, τον πείραξε: Το κορίτσι σου μοιάζει με μουσικό έργο που δεν έχει καμιά μετατροπία. Εκείνος επηρεάστηκε απ' τα λόγια του -ο Ντεμπισί ήταν το είδωλό του- και σε λίγο καιρό χώρισε με την Κλεμεντίν. Κάμποσα χρόνια αργότερα, μετανιωμένος που την έχασε, συνέθεσε το Μπολερό. Ένα έργο χωρίς καμπύλες και πιασίματα, κατά τη διάρκεια του οποίου μεταβάλλονται μόνο η ένταση και ο αριθμός των οργάνων που το εκτελούν».
«Αυτά τα λες για μένα», μούτρωσε η Γιάννα.
Ο Κώστας χαμογέλασε. «Ναι, τα έβγαλα απ' το μυαλό μου. Εξάλλου ο μοναδικός έρωτας του Ραβέλ ήταν η μουσική».
Εκείνη το χόντρυνε, «Αν δεν σου κάνω όπως είμαι, μπορείς να βρεις μιαν άλλη». Τότε αυτός ξεκαρδίστηκε απ' τα γέλια. «Δεν είμαι χαζός... Εγώ την Κλημεντίνη μου δεν θα την αφήσω ποτέ να μου φύγει».

Τον Οκτώβριο του 1972, δυο χρόνια πριν από την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, ο εικοσάχρονος Κώστας έρχεται να φοιτήσει στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης. Στη σχολή συνδέεται με τη Γιάννα. Ο έρωτάς τους καταλήγει εκρηκτικός και ξέφρενος. Αλλά κάποια απροσδόκητα γεγονότα βάζουν ταφόπλακα στη σχέση τους. Εκείνος, «ερωτευμένος μέχρι θανάτου», προσπαθεί απελπισμένα να την ξανακερδίσει. Η νέα νουβέλα του συγγραφέα είναι ένα τολμηρό και τρυφερό κείμενο για τον έρωτα και τον πόνο του χωρισμού, με πλούσιες αναφορές στη μουσική, τη ζωγραφική και την πολιτική κατάσταση της εποχής, που θύμιζε θέατρο του παραλόγου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το ανά χείρας βιβλίο αποσκοπεί στη διερεύνηση της γυναικείας χειραφέτησης σε μια κομβική περίοδο της ιστορίας του σύγχρονου κόσμου. Πρόκειται για το γύρισμα ανάμεσα στον 19ο και στον 20ό αιώνα, όταν οι νέες συνθήκες ζωής επαναπροσδιορίζουν τη θέση των γυναικών στον νέο κόσμο, που προοδευτικά παγιώνεται, και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη χειραφέτησή τους.
Η έρευνα επικεντρώνεται στις διαδρομές αυτής της πορείας μέσα από ένα φαινόμενο που απασχόλησε έντονα το κοινό αίσθημα εκείνα τα χρόνια της μετάβασης: πρόκειται για το φαινόμενο των γυναικείων αυτοκτονιών, το οποίο εντάθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε οδήγησε στη διατύπωση του όρου «επιδημία αυτοκτονιών». Αυτοκτονίες-διακηρύξεις που συνδέονταν κατά πρώτο λόγο με τη διεκδίκηση δικαιωμάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Χρειάζεται γερό κοσκίνισμα του εγώ για να δεις αν μένει στο κόσκινο κάτι στέρεο και συμπαγές, που σε κάνει πραγματικά (και στην περίπτωσή μου επώδυνα) διαφορετικό από τους γύρω σου. Δεν ισχυρίζομαι ότι είχα καταφέρει αυτή τη διαλογή, είναι όμως γεγονός ότι οι αντιδράσεις των άλλων στη συμπεριφορά μου έδειχναν πολύ συχνά ότι ήμουν στα μάτια τους αλλόκοτος. Ενώ ποτέ δεν θα σκέφτονταν κάτι τέτοιο για τη μητέρα μου.»
Εκείνη, ωραία και αινιγματική, δυναμική αλλά και συναισθηματικά ερμητική, έδειχνε να έχει μια ακλόνητη εσωτερική ισορροπία και ασφάλεια στις πολλές δραματικές τροπές της ζωής της. Εκείνος, δραστήριος, πολυταξιδεμένος, αλλά ανασφαλής και ευάλωτος, αισθανόταν πάντα ξένος στο περιβάλλον του. Εκείνη είναι η μητέρα, εκείνος ο γιος. Ο θάνατός της γίνεται γι' αυτόν το έναυσμα για μια αναδρομή, με την όψιμη σοφία αλλά και τις άλυτες απορίες της μεγάλης ηλικίας, στην παράλληλη ζωή τους και τη γεμάτη εντάσεις σχέση τους, σε μια Ελλάδα και έναν κόσμο που άλλαζαν ολοένα ανάμεσα στη δεκαετία του 1950 και τις μέρες μας. Ένα μυθιστόρημα γύρω από τη στάση δύο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων απέναντι στη ζωή και τον τρόπο τους να βιώνουν την ταυτότητά τους -τη δική τους και του τόπου τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο μικρός κοιτάζει το άγαλμα μα βλέπει το σκύλο, βλέπει την ψυχή της πέτρας. Λίγο παρακάτω είναι που αντικρίζω το σώμα. Το δείχνει και η τηλεόραση, φαίνομαι κι εγώ λίγο στο πλάνο. Ολόκληρος κούρος βρέθηκε κατά την ανέγερση, λένε οι δημοσιογράφοι, κι απορώ πώς ξέρουνε τ' όνομά του. Αλλά αυτοί έχουν τελειώσει σχολεία και πανεπιστήμια. Και είναι η πρώτη φορά που φεύγουν τα δάκρυα από τα μάτια μου, κι ας μην ξέρω γιατί τον φωνάζουνε κούρο.»
Ένα πεταμένο γάντι βοηθά ένα παιδί να ζήσει, έστω και για λίγο, το όνειρό του· μια άνοιξη η γη γεννά έναν πέτρινο άνθρωπο· ένα παιδί επιμένει να μη μεγαλώσει γιατί δεν θέλει να ξεχάσει τα χρώματα· το πόδι της κυρίας Ευαγγελίας τρέχει μόνο του στα δάση, ντυμένο μ' ένα καλσόν στο χρώμα του ουίσκυ· πόσες αναμνήσεις μπορεί να κρύβει μέσα του ένα σάντουιτς με τόνο;
Είκοσι πέντε διηγήματα που μιλούν με ελάχιστες λέξεις και αφοπλιστική αμεσότητα για τη σκληρότητα της παιδικής ηλικίας και των γηρατειών, για τη μνήμη, την απώλεια, τα καλοπροαίρετα και μη παιχνίδια του μυαλού, και, εν τέλει, για το πόσοι διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να κρύβονται μέσα σε έναν και μόνο από εμάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτό που μοιάζει φθορά στη συγχρονική θεώρηση της γλώσσας, στη διαχρονία είναι η αφθαρσία της γλώσσας, όπως ακριβώς μας διδάσκει η Ιστορία -και η αρμόδια επιστήμη, η γλωσσολογία, απλώς τα καταγράφει.
Ας δούμε λοιπόν τη γλώσσα που συχνά ξεφεύγει από κανόνες, νόρμες και ρυθμίσεις, που περνάει δίπλα από όλους τους προφήτες, από όλους τους αυτόκλητους σωτήρες της -για να μην πω ότι τους γυρίζει κιόλας την πλάτη-, δίπλα από εμάς τους ίδιους.
Ας δούμε τη γλώσσα στα παιχνίδια της και τις ακροβασίες της, στο συναρπαστικό ταξίδι της μέσα στους αιώνες, μέσα από τις συναρπαστικές συναντήσεις της με άλλους λαούς και άλλες γλώσσες, τη γλώσσα που όσο ίδια είναι τόσο και ακόμα περισσότερο διαφορετική, μα πάντα μία, έτοιμη να μεγαλουργήσει στα χέρια του Ομήρου, του Αισχύλου, του εκ Συρίας Ρωμανού, του ιταλοθρεμμένου Σολωμού, του Οδυσσέα Ελύτη.
Την ίδια ακριβώς στιγμή που μπορεί να στενάξει και να βογκήξει στο στόμα ενός αστοιχείωτου δημοσιογράφου, ενός ξυλοσχίστη γραφειοκράτη, ενός δημαγωγού πολιτικού. Η ίδια γλώσσα είναι.
«Έκαστος» όπως λέει ο Ρενάν διά στόματος Ροΐδη «κόπτει εις το κοινόν ύφασμα της γλώσσης ένδυμα ανάλογον του αναστήματος αυτού». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ταυτότητά της γράφει Ρέα Φραντζή, ελαφρά ντυμένη, έχει μερικά λεφτά, κάθεται με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο του μικρού μαγέρικου, στην πλατεία του Άνω Κάμπου, απέναντι από την άσπρη εκκλησία, χιλιάδες χρόνια μετά την Αποκάλυψη, εννιακόσια χρόνια από τότε που ο μοναχός Χριστόδουλος έχτισε ένα μοναστήρι εκεί που ήταν ο ναός της Αρτέμιδος, τρεις μέρες από τότε που χώρισε με τον άντρα της. Η άσπρη εκκλησία τρυπάει τον γαλάζιο ουρανό, για πρώτη φορά βλέπει ζωντανή μπροστά στα μάτια της την ελληνική σημαία. Κάτω από τη σημαία παρελαύνει πάνοπλος ο ξανθός κόσμος, πηγαίνει να ψηθεί, πηγαίνει για μπάνιο, τρέχει να ξεκουραστεί. Κανείς δεν προσέχει τη σημαία που στέκει αόρατη, μόνο μια γυναίκα που μόλις χώρισε είναι σε θέση να την αντιληφθεί, βγάζει τα μαύρα γυαλιά και ο ήλιος την τυφλώνει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Είναι δύσκολο να εξηγήσεις αυτή την ευχαρίστηση, αυτό το χλιαρό ίλιγγο που σε υποχρεώνει (χωρίς να το καταλάβεις) να επιταχύνεις την ανάγνωση, να γλιστράς μελαγχολικά, και σχεδόν παρά τη θέλησή σου, από το ένα κεφάλαιο στο άλλο, απ' το ένα σκαλοπάτι στο επόμενο, απ' τη μια περιοχή του νησιού στη διπλανή, που είναι ίδια κι όμως διαφορετική». (ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ, Ελευθεροτυπία)
«Δεν πρόκειται περί λυγμού νοσταλγίας, αλλά περί ζωογόνου εγκολπίου επιβίωσης». (ΑΝΑΣΤΑΣΤΙΑ ΛΑΜΠΡΙΑ, Μεσημβρινή)
«Στο χώρο της μυθιστορηματικής γραφής "Η γραμμή του ορίζοντος" του Χρήστου Βακαλόπουλου δείχνει σε τι συναρπαστικά αποτελέσματα φτάνει ένας άνθρωπος που όντως έχει συλλάβει το πρόβλημα της λογοτεχνίας όχι ως ζήτημα "ειλικρίνειας" αλλά ως δημιουργία μορφής». (ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, Χρονικό '91)

Στο χάραμα της μέρας, χωρίς ν' ακουστεί,
ξανοίχτηκε ένα σκαρί


Όσο μάκραινε από το βράχο τόσο πιο πλούσιο


το φως ακοντιζόταν


έτσι που δεν καταλάβαμε πώς φεύγει η αυγή

κι έρχεται η δύση
Το πέλαγο κατέβαινε σα φωτεινό ποτάμι


Ο αγέρας γινόταν μουσική από αρμονία


κι απ' όνειρο πλασμένος
Ήταν γλυκό το πρωινό
πάνω από της Γης τον ξύπνο
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)