Το βιβλίο της εβδομάδας: «Τριλοβίτες», του Μπρις Ντ Τζ. Πάνκεϊκ

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Τα διηγήματα του Ντ. Τζ. Πάνκεϊκ έχουν μια διαβρωτική δύναμη που την αισθάνεσαι να «δουλεύει» μέσα σου μέρες αφ' ότου τα έχεις διαβάσει. Μέσα σε λίγες αράδες, συστήνονται τρισδιάστατοι και συμπαγείς χαρακτήρες, που αναδίνουν αισθήματα εγκλωβισμού και ματαιότητας τα οποία συχνά προβάλλονται πάνω στη γενέθλια γη. Οι ιστορίες του Πάνκεϊκ, είτε λαμβάνουν χώρα σε κάποια μικρή πόλη είτε, όπως είναι ο κανόνας, στην ύπαιθρο, είναι ριζωμένες στον τόπο –εν προκειμένω, τη Δυτική Βιρτζίνια–, τον ανασαίνουν και τον αποπνέουν. Η φύση, τόσο με την άψυχη μορφή της –ο ουρανός, τα βουνά, το χώμα– όσο και μέσα από τα ζωντανά της, που κάθε τόσο κάνουν την υπόμνησή τους στην αφήγηση, υπαινίσσεται διαρκώς έναν παράλληλο κόσμο, οργιαστικό, βίαιο και παλιό, που όμως εξισορροπεί την σκληρότητα του ανθρώπινου παράγοντα. Η μετάφραση του Γιάννη Παλαβού ακροβατεί προσεκτικά πάνω στις κοφτερές λέξεις του Πάνκεϊκ και μας συστήνει με τον καλύτερο τρόπο τον ιδιότυπο αυτό αμερικανό συγγραφέα. 

Ποιος είναι ο συγγραφέας

Ο Μπρις Ντέξτερ Πάνκεϊκ γεννήθηκε στο Σάουθ Τσάρλστον της Δυτικής Βιρτζίνια, το 1952. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μάρσαλ και δίδαξε αγγλικά στις Στρατιωτικές Ακαδημίες του Φορτ Γιούνιον και του Στάντον. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Αυτοπυροβολήθηκε θανάσιμα στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια το 1979. Κατά τη διάρκεια της ζωής του δημοσίευσε έξι διηγήματα. Τα διηγήματα αυτά, μαζί με άλλα έξι που βρέθηκαν στα κατάλοιπά του, αποτέλεσαν τη μοναδική συλλογή του με τίτλο «Τα διηγήματα του Μπρις Ντ' Τζ. Πάνκεϊκ», η οποία εκδόθηκε το 1983 και έκτοτε κέρδισε πολλούς επαίνους, φτάνοντας μέχρι να προταθεί ακόμη και για το βραβείο Πούλιτζερ. 

Απόσπασμα από το βιβλίο

Η φθινοπωρινή νύχτα πέρασε χωρίς να αφήσει ίχνη στην μπαλωμένη άσφαλτο του παράδρομου προς το Πάρκινς. Αργά, ένα γκρίζο φως άρχισε να στεφανώνει τους ανατολικούς λόφους πάνω απ' τη γούβα και να διαπερνά τη γαλάζια ομίχλη που αιωρούνταν ανάμεσα στις πυκνές βελανιδιές. Ένα αεράκι παρέσυρε τα πλατανόφυλλα, που μαζεύτηκαν τρίζοντας στην άκρη του δρόμου. Εκεί υψωνόταν σαν πράσινο τείχος η αγριάδα.

Ένα θηλυκό οπόσουμ περίμενε ανάμεσα στα χόρτα έξω απ' το δρόμο. Δεν είχε βρει ούτε ένα ψόφιο ζώο απ' τα γύρω αγροκτήματα για να φωλιάσει στο κουφάρι του και να ξεχειμωνιάσει. Δεν είχε βρει καν μια καλή τρύπα στο χώμα. Με τα μωρά του στον μάρσιπο, πέρασε απέναντι κι έφτασε στα φύλλα, κοντά στο πρησμένο πτώμα ενός άλλου οπόσουμ. Δεν σταμάτησε ούτε να το μυρίσει ούτε να συμπονέσει τη μοίρα του. («Το κυνήγι της αλεπούς», σ. 71)