Της Σώτης Τριανταφύλλου
Στις 14 Ιανουαρίου 1973, ενάμισι δισεκατομμύριο τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο παρακολούθησαν, δορυφορικά, το σόου του Έλβις στη Χαβάη. Η ελληνική τηλεόραση το πρόβαλε αργότερα εκείνη την υπέροχη χρονιά, όταν κυκλοφόρησε το live Aloha from Hawaii που, περιττό να το πω, με έκανε εκστατικά ευτυχισμένη.
Έχουν περάσει σαράντα χρόνια από τότε. Τον Απρίλιο του ’73, το διπλό, τετραφωνικό LP ανέβηκε στην πρώτη θέση του Βillboard κι εγώ δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιο από τα κομμάτια μού άρεσε περισσότερο. Υπήρχε κάτι αφοπλιστικά κιτς στο LP όπως και στην ηχογραφημένη συναυλία όπου ο Έλβις κατέβαινε με ελικόπτερο στη μέση ενός συγκρατημένα λατρευτικού πλήθους – και καθώς οι fans τον περίμεναν με λουλουδένια στεφάνια, κραυγές και δάκρυα, εκείνος διατηρούσε την περιβόητη coolitude με το στραβό χαμόγελο και την ανέμελη αυτοπεποίθηση που τον ανέδειξε σε ανυπέρβλητο σύμβολο. Σε όλη τη διάρκεια της μακράς παιδικής μου ηλικίας ευχόμουν να χωρίσει την Πρισίλα και να παντρευτεί εμένα: όλοι οι επιζώντες της οικογένειάς μας θυμούνται ότι είχα πάρει κατάκαρδα τον γάμο του Έλβις – ακόμα γελάνε. Το 1973, είχα ξεπεράσει το ζήτημα του γάμου αλλά επέμενα στο ζήτημα του έρωτος.
Κατεβαίνει λοιπόν ο Έλβις στη Χονολούλου σαν μεγάλο, επιβλητικό πουλί, ανάμεσα σε γυναίκες με ψάθινες φούστες, σε άνδρες με πολύχρωμα πουκάμισα. Όλα φαίνονται παιγνιώδη κι αθώα: η ζωή είναι ωραία και εύκολη. Στη σκηνή ταλαντεύεται ανάμεσα στον crooner, στον διασκεδαστή του Λας Βέγκας και στον ρόκερ, ντυμένος με χάντρες και πούλιες και, στα περισσότερα κομμάτια, κρατώντας μιαν ανώφελη κιθάρα – ανώφελη εφόσον δεν ήξερε να παίζει· εξάλλου, εκείνη την εποχή, τις κιθάρες τις λέγαμε γρατζούνες, πράγμα ταιριαστό στην περίπτωσή του. Στη συναυλία είπε μερικές από τις μεγάλες του επιτυχίες όπως το «C.C. Rider», το «Βlue Suede Shoes», το «Fever» και, αναπόφευκτα, το «Βlue Hawaii» – όλα με κάπως βαριές ενορχηστρώσεις, χορωδίες και βιολιά. Το κοινό παραληρούσε· κάθε τόσο, ο Έλβις γονάτιζε και έσκυβε προς τις πρώτες σειρές της αίθουσας για να τον αγγίξουν· σημειώθηκαν λιποθυμίες· κι αν είδα καλά, αν δεν πρόκειται για φαντασίωση, ο Έλβις φίλησε δυο τρεις από τις θαυμάστριες με αληθινά υγρά φιλιά. Τώρα που το γράφω αυτό, ακούγοντας το «Something in the Way She Moves» από το Aloha in Hawaii, έχω κι εγώ λιποθυμική τάση. Αχ. O Έλβις συνεχίζει: Born in the heat of the desert κι εγώ ονειρεύομαι μια μικρή θέση στα back vocals, να κάνω κάτι σαν ουουου στο βάθος της σκηνής και να κουνιέμαι στον ρυθμό του «You Gave Me a Mountain». Ναι, υπήρχε κάτι αφοπλιστικά κιτς με έμφαση στο αφοπλιστικά: το φόντο ήταν εξωτικά τοπία –φοινικόδεντρα, καταρράκτες, σμαραγδένια νερά– πράγμα πολύ πρισλεϊκό μιας και τραγουδούσε το «King Creole» και, στο παρελθόν, είχε γυρίσει μια ντουζίνα απολαυστικά χαζές ταινίες στο Μεξικό, στη Φλόριντα, στο Λας Βέγκας και σε άλλα εξίσου κιτς εξωτικά μέρη.
Τεσσεράμισι χρόνια αργότερα ο Έλβις πέθανε. Όσοι από μας δεν πιστεύουμε στον θάνατο του Έλβις, λέμε: Elvis didn’t die, he just left the building.
ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
