Ελένη Ονάσογλου: «Όλα έχουν ειπωθεί και τίποτα ακόμη»

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δε γνωρίζει τίποτε για εσάς;

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, για να με γνωρίσει. Όχι μέσα από μια περιγραφή, αλλά μέσα από τις ιστορίες μου. Εκεί βρίσκονται σκέψεις, εικόνες και κομμάτια του εαυτού μου που δύσκολα θα μπορούσαν να ειπωθούν με άλλον τρόπο.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη μία συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Τίποτα καινούργιο και τα πάντα. Βρίσκω πολύ αφοριστική αυτή τη δήλωση. Όλα έχουν ειπωθεί και τίποτα ακόμη. Με την ίδια λογική, κάθε άνθρωπος που γεννιέται είναι «ένας ακόμα άνθρωπος» όμως δεν είναι έτσι. Ο καθένας από εμάς είναι μοναδικός.

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».

Δεν έχω ένα συγκεκριμένο «εργαστήριο» με την κλασική έννοια. Γράφω όταν νιώθω την ανάγκη και όχι με πρόγραμμα. Συνήθως ξεκινά από μια εικόνα ή μια αίσθηση που επιμένει. Πάντα με μουσική. Προτιμώ το χαρτί, αλλά καταλήγω στον υπολογιστή για πρακτικούς λόγους. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος, αλλά το σούρουπο είναι η στιγμή που όλα γίνονται πιο έντονα. Το πιο αγαπημένο μου μέρος είναι, τα καλοκαίρια, κάτω από τα δέντρα στον κήπο μας, με θέα το Αιγαίο και κλασική μουσική από ένα μικρό φορητό ηχείο.

Από την πρώτη φορά, στην εφηβεία μου, που προσπάθησα να εκδώσω το πρώτο μου ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, μέχρι και αργότερα, έστελνα ταχυδρομικά τα κείμενά μου σε εκδοτικούς οίκους σε όλη την Ελλάδα. Κάποια στιγμή απογοητεύτηκα και σταμάτησα να γράφω, στράφηκα περισσότερο στη φωτογραφία.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Η μουσική, αναμφίβολα. Δεν μπορώ να γράψω χωρίς να ακούω κλασική μουσική. Είναι σαν να μου ανοίγει τον δρόμο, να με βάζει στο κλίμα και να με βοηθά να ζήσω εκείνη τη στιγμή τις ιστορίες που γράφω.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Δυστυχώς, ούτε εγώ αποτελώ εξαίρεση. Από την πρώτη φορά, στην εφηβεία μου, που προσπάθησα να εκδώσω το πρώτο μου ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, μέχρι και αργότερα, έστελνα ταχυδρομικά τα κείμενά μου σε εκδοτικούς οίκους σε όλη την Ελλάδα. Κάποια στιγμή απογοητεύτηκα και σταμάτησα να γράφω, στράφηκα περισσότερο στη φωτογραφία.

Μέσα από τη φωτογραφία, γνώρισα τον επιμελητή μου, τον Γιάννη Κοιλή. Κάποια στιγμή τόλμησα να του πω ότι γράφω και να του ζητήσω τη γνώμη του. Mε μεγάλη μου χαρά και ευγνωμοσύνη, ανέλαβε την επιμέλεια των κειμένων και στον πρώτο εκδοτικό οίκο που τα στείλαμε, στις εκδόσεις Ιωλκός, έγιναν δεκτά.